การเปลี่ยนแปลงในครอบครัวผ่านการนั่งสมาธิ : หน้า 50/99

66 สามีของดิฉันชื่อ ไมเคิล ดัลการ์ด เยนเซน อายุ ๓๙ ปี เขาเป็นโรคปวดหัว พอปวดก็กินแต่ ยาพาราเซตามอล กินแล้วกินอีก วันหนึ่งดิฉันจึงบอกว่า “หยุดเถอะ อย่าทานยาอีกเลย มานั่งสมาธิ ดีกว่า' เขาก็เชื่อค่ะ เขานั่งหลับตานิ่งไปนานมากๆ พอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำก็คือ ยกมือไหว้ ดิฉันค่ะ เขาบอกว่า 'ขอบคุณ ขอบคุณคุณมากๆ ที่พาผมมานั่งสมาธิ ผมมีความสุขมากๆ ผมหาย ปวดหัวแล้ว’ มากไปกว่านี้อาจจะถึงเพดาน หลังคาบ้านอาจจะ ถล่มลงมา จึงลืมตาค่ะ ตอนที่ตัวพองใหญ่ ก็นึกว่า ตัวเองเป็นยักษ์มาเกิด พอมาครั้งที่ ๒ ตัวยืด ก็คิด ว่าตัวเองเป็นเปรต มีเหตุให้ล้มเลิกกลางคันทุกที วันต่อมา ก็คิดว่าจะเป็นเปรตเป็นยักษ์ก็แล้ว แต่บุญแต่กรรมก็แล้วกัน จึงลองนั่งใหม่ เพราะ อย่างน้อย สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากตัวยืด ตัวขยาย คือ ความสุข เบา สบาย อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พอ นั่งอีกครั้ง วางใจนิ่งๆ ที่ศูนย์กลางกาย ทีนี้ตัวหาย ไปเลย แต่ใจมีความสุขมากๆ สุขแบบบอกไม่ถูก พอนั่งแล้วดี มีความสุขก็บอกต่อกับสามีค่ะ" มิสเตอร์พาราเซตามอล “สามีของดิฉันชื่อ ไมเคิล ดัลการ์ด เยน เซน อายุ ๓๙ ปี เขาเป็นโรคปวดหัว พอปวดก็กินแต่ ยาพาราเซตามอล กินแล้วกินอีก วันหนึ่งดิฉัน จึงบอกว่า “หยุดเถอะ อย่าทานยาอีกเลย มา นั่งสมาธิดีกว่า" เขาก็เชื่อค่ะ เขานั่งหลับตานิ่งไปนาน มากๆ พอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำก็คือ ยกมือ ไหว้ดิฉันค่ะ เขาบอกว่า “ขอบคุณ ขอบคุณคุณมากๆ ที่พาผมมานั่งสมาธิ ผมมีความสุขมากๆ ผมหาย ปวดหัวแล้ว” ดิฉันก็ถามว่า “YOU เห็นอะไรบ้างล่ะ เขาตอบว่า “ผมเห็นดวงตะวัน สว่างไปหมดเลย แล้วเขาก็ย้อนถามค่ะ "คุณล่ะนั่งแล้วสว่างไหม ดิฉันก็บอกว่า “ฉันไม่เคยสว่างเลย แต่ฉันตัวเบา ตัวหายแค่นี้ก็พอใจล่ะ” ยังไม่หมดคำถามแค่นี้นะคะ ยังมีหน้ามาถามเราต่อแบบชวนงอนนักว่า แล้ว ยูเลียล่ะ (หมายถึงลูกสาวของเราค่ะ) เธอนั่งมืด เหมือนแม่ไหม” เราก็นึกว่า "หนอย ฟังคำถามเข้า 99 สิ....ช่างกล้านัก” สุดแสนคับแค้นใจค่ะ เพราะลูกสาว ก็นั่งไม่เคยมืดเลย นั่งทีไรสว่างทุกที จากลูกหมีกลายเป็นลูกแก้ว “ลูกสาวที่กำลังพูดถึงนี้ เธอชื่อ น้องยูเลีย อายุ ๗ ขวบแล้ว พฤติกรรมก่อนนั่งสมาธิ โมโหร้าย ไม่ ถูกใจอะไรจะกรี๊ดข่มขวัญข้าศึก พี่ชายทำอะไรไม่ สบอารมณ์จะกัดและตี ชอบเถียงพ่อกับแม่ เวลาเถียง จะถลึงตา แล้วก็จะเดินกระทืบเท้าเสียงดังใส่ ปิด ประตูปัง บางครั้งสามีถึงกับรำพึงว่า "เลือดแม่แรง จนกระทั่งดิฉันพายูเลียดู DMC และหัดนั่ง สมาธิ โดยอธิบายเป็นภาษาเดนมาร์กให้ฟังว่า ให้ นึกถึงสิ่งที่ชอบมาไว้กลางท้อง” เธอรักตุ๊กตาหมี สีน้ำตาลมาก เวลานั่งก็เอามาด้วยทุกครั้ง เวลาถาม ว่านั่งเป็นอย่างไรบ้าง เธอก็บอกว่า “หนูเอาลูกหมี ไว้กลางท้อง แล้วก็เห็นลูกหมีจากสีน้ำตาล กลายเป็น สีชมพู สนุกดี” วันต่อมา เธอก็เล่าว่า "ลูกหมีที่อยู่ ในท้องของหนูออกมาเยอะเป็นแถวๆ แล้วลูกหมีก็ กลายเป็นลูกแก้ว หนูไม่อยากนั่งอีกแล้วล่ะ ท่าไม หนูเห็นแต่ลูกแก้ว” ดิฉันได้แต่ตะลึง รีบบอกไปว่า ดี...ดีแล้วลูก ลูกแก้ววิเศษกว่าลูกหมีอีกนะ จากนั้นครอบครัวของดิฉันก็ได้กลับไปเมืองไทย พระอาจารย์ท่านบอกให้ยูเลียรักษาดวงแก้วไว้ให้ดี บ และเข้าไปในดวงแก้วนี้ให้ได้ ต่อมายูเลียก็เล่าว่า “คุณแม่ขา ลูกแก้วแปลงร่างเป็นองค์พระแล้วค่ะ มี องค์พระมุดออกมาจากลูกแก้ว อยู่ในท้องของหนู องค์ใหญ่มากค่ะ ดิฉันก็ถามว่า “ใหญ่แค่ไหนลูก เธอตอบว่า "ใหญ่เท่ากับตึก ๔ ชั้นค่ะแม่” ดิฉัน เป็นอึ้งค่ะ องค์พระขนาดเท่าตึก ๔ ชั้นไปอยู่ในกลาง