การตั้งเป้าหมายชีวิตและการทำบุญ : หน้า 85/99

๙๓ ใช้ได้แล้ว แต่ถ้าหากตั้งเป้าหมายว่าจะเป็นพระ น แต่ถ้าหากเป็นชาวพุทธเต็มตัวเข้าใจเป้าหมาย อรหันต์หมดกิเลสให้ได้ ก็ต้องทุ่มเทมากขึ้น จะเป็น ชีวิตว่า เราไม่ได้เกิดมาชาติเดียว ต้องเวียนว่าย พระอสีติมหาสาวกของพระพุทธเจ้า ก็ต้องทุ่มเท มากขึ้น ถ้าจะเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ต้อง ทุ่มเทหนักขึ้นไปอีก ถ้าไปดูจากประวัติการสร้างบารมีของ พระบรมโพธิสัตว์ อย่างเช่น มีบางคราวท่านเห็น เสือที่หิวโซ กำลังจะไปกินกระต่าย ห้ามอย่างไรก็ คงไม่ฟังแน่ เพราะมันกำลังหิว ท่านก็ยอมเอาตัว เองให้เสือกินแทน จะได้อิ่มแล้วปล่อยกระต่ายไป ถ้ามองจากสามัญสำนึกของคนทั่วไป ทำบุญอย่างนี้ เอาชีวิตตัวเองไปเป็นทาน มันเกินไป เสียดายชีวิต ตัวเอง แต่ถ้าคิดอย่างพระบรมโพธิสัตว์ ปรารถนาที่จะเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในวันข้าง หน้า อันนี้เป็นเรื่องธรรมดา เพราะฉะนั้น เราจะต้องท่าบุญมากน้อย แค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่า เราตั้งเป้าหมายชีวิตของเรา ไว้อย่างไร ถ้าเพียงแค่ว่า อยู่ไปให้สบายอก สบายใจในชาตินี้ก็พอ จากโลกนี้ไป นรก สวรรค์ มีหรือเปล่าก็ไม่ค่อยมั่นใจ ก็ทำเพื่อเหนียว ไว้หน่อยหนึ่ง ตายแล้วเผลอๆ ถ้าหากว่า ตกนรกก็จะได้ขุมไม่ลึกนัก หรือถ้าเกิด ปะเหมาะเคราะห์ดีได้ไปสู่สุคติภูมิ เป็น ภุมเทวา ก็ถือว่าโชคดี ถ้าหากตั้งความ ปรารถนาไว้แค่นี้แล้วละก็ เราก็คงทำนิดๆ หน่อยๆ ตามประเพณี วันเกิดที่ตักบาตรที่ ถวายสังฆทานแล้วก็จบ สบายใจ หรือ ไปเจอหมอดูบอกว่าเคราะห์ไม่ดี ไป ถวายสังฆทานทีก็จบ นั่นก็คืออย่างที่เข เป็นกันทั่วๆ ไป ตายเกิด ละโลกแล้วจะไปเกิดที่ไหนก็ขึ้นอยู่กับว่า เราสร้างบุญไว้มากขนาดไหน ใครมีบุญมากก็ไปเกิด ในภพภูมิที่ดีงาม ถ้าหากว่าทำบาปมากก็ลงอบายภูมิ ตกนรกเป็นเปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน เมื่อรู้หลักอย่างนี้แล้ว และมีเป้าหมายที่ สูงสุดว่าจะตั้งใจสร้างบุญ ความทุ่มเทก็จะเพิ่มขึ้น เหมือนอย่างอนาถบิณฑิกเศรษฐี จะสร้างวัดเชตวัน ถวายพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยอมเอาเงินปูเรียงเคียง กันเต็มพื้นที่ เพื่อจะซื้อที่มา เมื่อได้แผ่นดินมาแล้ว จะต้องมาสร้างกุฏิ ศาลาฟังธรรมต่างๆ ถวาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและหมู่สงฆ์ หมดทรัพย์ไป เทียบกับเงินปัจจุบันหลายหมื่นล้านบาท ถ้าเทียบ กับรายได้ของอนาถบิณฑิกเศรษฐี แม้ท่านจะรวย มากก็จริง แต่สร้างขนาดนี้ต้องเรียกว่า หลายสิบ เปอร์เซ็นต์ของสินทรัพย์ตัวเอง ถ้าคนไหนมีเงิน สักแสนล้าน เอาเงินไปสร้างวัดสี่หมื่น ห้าหมื่นล้าน เกือบครึ่งหนึ่งนี่ ถ้าเป็นคนทั่วไปจะคิดว่าเกินไป