สวดธรรมัจกับปั=ว่า : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 74 / 290

บทที่ 2 ทาน คือ อะไร 2.1 ทานกับการดำเนินชีวิต ชีวิตมนุษย์เกิดมาพร้อมกับการให้ เริ่มตั้งแต่มีบิดามารดาเป็นผู้ให้ชีวิต เป็นผู้เลี้ยงดูให้เติบโตมา ให้ความรู้ ให้การศึกษาเล่าเรียน ให้สิ่งของมากมาย รวมทั้ง

บทนี้อธิบายความหมายของทานว่าคือการให้ ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของชีวิตมนุษย์ การให้ทำให้เกิดการแบ่งปัน และสร้างความสัมพันธ์ที่ดีในสังคม พระพุทธศาสนาเน้นความสำคัญของการให้ว่าเป็นความดีที่ส่งเสริมคุณธรรมและ

ต่อมา ภิกษุนั้นได้กลับมาขอยืมจอบที่บ้านของกุฎมพีนั้นอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้กุฎิมพีเอาเท้าเขี่ยจอบ ให้ พวกชาวบ้านเห็นกิริยาของกุฎมพี่นั้นก็ถามว่า “เมื่อเช้านี้ ท่านถวายทานแก่ภิกษุรูปนั้นด้วยความเคารพ นอบ

เนื้อหาเกี่ยวกับการทำบุญที่สะท้อนถึงความเคารพต่อสงฆ์ โดยยกตัวอย่างการถวายสังฆทานของกุฎมพีและพระนางมหาปชาบดีโคตมี ซึ่งชี้ให้เห็นว่าการถวายสังฆทานมีคุณค่ามากกว่าการถวายทานทั่วไป ความเคารพต่อสงฆ์เป็นพื้น

1 จะเห็นได้ว่าอานิสงส์ของการบำเพ็ญสังฆทานจะมีผลมากกว่าปาฏิบุคคลิกทาน แต่อานิสงส์ของ การรักษาศีล และการเจริญวิปัสสนามีมากกว่านั้นอีก แต่ทั้งนี้มิได้หมายความว่าจะมุ่งแต่เจริญวิปัสสนา เพียงอย่างเดียวโดยไ

การให้ทานมีความสำคัญต่อทุกบุคคลและส่งผลต่ออานิสงส์ที่ได้ โดยเฉพาะผู้มีศีลและปัญญา (เจริญวิปัสสนา) ซึ่งจะได้รับอานิสงส์ที่ประณีตมากกว่าผู้ที่ไม่ทำทาน จากการสนทนาของพระพุทธเจ้ากับพระราชธิดาสุมนา การทำทา

บุญจึงเป็นเหมือนขุมทรัพย์ใหญ่ ที่คอยติดตามและบันดาลให้เกิดสิ่งที่ดีงามกับผู้เป็นเจ้าของ ประดุจเงาตามตัว ผู้มีบุญมาก ชีวิตย่อมมีอุปสรรคน้อย ตรงข้ามกับผู้ที่มีบุญน้อย ชีวิตย่อมมีอุปสรรคมาก และยิ่งเรามีบ

บทความนี้พูดถึงการทำทานในพระพุทธศาสนา โดยบุญถูกเปรียบเสมือนขุมทรัพย์ที่ช่วยให้ชีวิตมีความสุขและอุปสรรคลดน้อยลง ผู้มีบุญจะมีโอกาสบรรลุพระนิพพานได้ง่ายขึ้น การสั่งสมบุญจึงจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตอย่างมีค

ดังนั้น จึงต้องระวังรักษาจิตเจตนานี้ให้บริสุทธิ์มั่นคงทั้ง 3 กาล เพื่อให้เป็นทานที่บริบูรณ์ และ เกิด บุญอย่างเต็มที่ ทายก (ผู้ให้) ก่อนแต่จะให้ทาน เป็นผู้ดีใจ กำลังให้ทานอยู่ย่อมยังจิตให้เลื่อมใส ครั้

เนื้อหานี้เกี่ยวกับการให้ทานที่มีความบริบูรณ์ โดยเน้นถึงความสำคัญของการรักษาจิตเจตนาให้บริสุทธิ์และความบริสุทธิ์ของผู้ให้และผู้รับก่อนที่จะให้ทาน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนว่า การให้ทานในผู้ที่มีศีลธรร

อินทกเทพบุตรนั้น เมื่อครั้งที่เป็นมนุษย์ ได้ถวายข้าวเพียงทัพพีเดียวแด่พระอนุรุทธ เถรผู้เป็นพระอรหันตสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า บุญนี้ย่อมมีผลมากกว่าทานที่อังกุรเทพบุตรทำแล้ว คือได้ก่อเตาไฟ หุงข้าวเป็น

อินทกเทพบุตรแสดงให้เห็นว่าการถวายทานแก่องค์พระอรหันต์มีผลมากกว่าการทำทานทั่วไป การพิจารณาก่อนการให้ทานทำให้มีผลมากขึ้น เช่นเดียวกับการหว่านพืชในนาดี ขณะที่การให้ทานที่ไม่ได้คุณภาพจะส่งผลอานิสงส์น้อย โ

3.3.2 สัปปุริสทาน ส่วนทานของสัตบุรุษเป็นไปในทางตรงกันข้าม คือเป็นการให้ของคนดี คนมีปัญญา ผู้ฉลาดใน การดำเนินชีวิตนั้นจะให้ด้วยวิธีการที่ดี ซึ่งเมื่อให้แล้วจะไปพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้ให้ให้ดีขึ้น ประณีต

สัปปุริสทานเป็นการให้ที่มาจากสัตบุรุษหรือคนดี ซึ่งมีการให้โดยเคารพและมีความเข้าใจในคุณค่าและผลที่จะเกิดจากการให้ การให้ในลักษณะนี้มีเป้าหมายเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้ให้ให้ดีขึ้นด้วยคำสอนจากพระสัมมาส

สัปปุริสทาน อย่างที่ 3 ยังมีการให้ของคนดีอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ใน ปฐมสัปปุริสสูตร มี 8 ประการ ดังนี้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัปปุริสทาน 8 ประการนี้ 8 ประการเป็นไฉน คือ ให้ของสะอาด 1

เนื้อหานี้กล่าวถึงหลักการทำทานหรือสัปปุริสทาน ตามที่พระเจ้าตรัสไว้ นำเสนอ 8 ประการที่เป็นองค์ประกอบในการทำทานที่ดี ได้แก่ การให้ของสะอาด, การให้ตามกาล, การเลือกให้ที่เหมาะสม, จิตที่ผ่องใส, การให้ของปร

3.4.4 ตั้งจิตอธิษฐาน ด้วยการยกทานนั้น “จบ” เหนือศีรษะว่า “ขอให้ทานของข้าพเจ้านี้ เป็นไป เพื่อประโยชน์สุขแก่ตนและผู้อื่น.....จะเริ่มต้นด้วยให้ความสมบูรณ์พูนสุขหรือด้วยอะไรก็ตาม แต่ลงท้ายให้ เป็น.....นิ

การทำทานเป็นการตั้งจิตอธิษฐานด้วยการยกทานเพื่อประโยชน์สุขแก่ตนและผู้อื่น และสิ่งสำคัญคือการทำทานอย่างมีสติและความตั้งใจ ซึ่งจะต้องปล่อยใจไม่ให้คิดเสียดายทรัพย์ นอกจากนี้ยังมีแนวทางที่สามารถทำได้ทุกวัน

3.5 อานิสงส์ของการทำทาน เมื่อเราได้ให้ทานแล้ว แม้ไม่หวังสิ่งของต่างๆ เป็นเครื่องตอบแทนก็ตาม แต่ทุกครั้งที่ให้ไป ย่อม จะบังเกิดเป็นบุญสะสมอยู่ในใจ ซึ่งบุญนี้จะมีอานุภาพไปดึงดูดสิ่งดีๆ มาให้แก่ชีวิตเรา

การให้ทานสร้างบุญที่สะสมในใจดึงดูดสิ่งดีๆ ช่วยให้ผู้ให้เป็นที่รักและได้รับความชื่นชม ทำให้เกิดความสุขและพึ่งพาในชุมชน เมื่อทำความดี ความสุขที่เกิดจากการให้จะแผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง เหมือนการดูแลต้น

อานิสงส์ 4 ข้อนี้ ย่อมมีแก่ผู้ให้ทุกคนในปัจจุบัน ส่วนข้อสุดท้าย เมื่อสิ้นชีพลง ผู้ให้ย่อมบังเกิด ใน สุคติโลกสวรรค์ เพราะเหตุว่า เมื่อผู้ให้สั่งสมการให้ มีจิตใจดีงาม เกิดเป็นความผ่องใสภายในใจ ผู้ที่มี

อานิสงส์การให้ทานประกอบด้วยผลดีที่ผู้ให้ได้รับในปัจจุบัน และในอนาคตเมื่อหมดลมหายใจ ผู้ให้จะได้รับการเกิดในสุคติโลกสวรรค์ เนื่องจากจิตใจที่ดีงาม เหมือนกับกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นแต่รับรู้ได้จากอาการของม

4.1.2 อภัยทาน อภัยทาน คือ การให้ความปลอดภัย ให้ความไม่มีภัยแก่ตนและผู้อื่น ไม่ถือโทษโกรธเคือง ในการล่วงเกินของผู้อื่น ไม่มีเวร ไม่ผูกเวรกับผู้ใด ทั้งยังมีจิตเมตตาปรารถนาดีต่อผู้อื่นเป็นนิตย์ การให้อภั

อภัยทาน คือ การให้ความปลอดภัยแก่ตนและอื่นๆ ไม่ถือโทษโกรธเคือง การให้อภัยเป็นการให้ที่ไม่ต้องลงทุน แต่บางคนทำได้ยากเพราะกิเลส ต้องฟังธรรมและปฏิบัติธรรมให้อภัยได้ง่ายขึ้น การให้อภัยทำให้ตนเองรู้สึกดีขึ้

“การให้อะไร ชนะการให้ทั้งปวง รสแห่งอะไร ชนะรสทั้งปวง ความยินดีในอะไร ชนะความยินดีทั้งปวง ความสิ้นไปแห่งอะไร ชนะทุกข์ทั้งปวง” พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตอบว่า สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ สพฺพรสํ ธมฺมรโส ชินาต

การให้ธรรมทานชนะการให้ทั้งปวง และความยินดีในธรรมย่อมเหนือสิ่งอื่นใด พระพุทธเจ้าทรงอธิบายว่า การแสดงธรรมเป็นสิ่งที่ต้องใช้ทักษะและคุณสมบัติที่เหมาะสม รวมถึงการไม่หวังผลตอบแทนและการปฏิบัติตนอย่างถูกต้อง

1. จักแสดงธรรมตามลำดับ ไม่ตัดวรรคถ้อยความ คือแสดงไปตามลำดับเรื่องราว ไม่วกวน ไม่กระโดดข้ามขั้นตอน ลุ่มลึกไปตามลำดับจากง่ายไปยาก ซึ่งผู้จะทำเช่นนี้ได้ อย่างน้อยต้อง 1.1 มีความรู้จริงในเรื่องนั้น จนทราบ

บทความนี้สำรวจหลักการของการแสดงธรรมที่ถูกต้อง โดยเน้นหลักการที่สำคัญ เช่น การเรียงลำดับเหตุผล การเข้าใจผู้ฟังอย่างแท้จริง ความเมตตาในวิธีการแสดงธรรม และการมุ่งมั่นในการให้ความรู้โดยไม่มีเจตนาแอบแฝง ตา

5. จักไม่กล่าวคำที่กระทบตนและผู้อื่น คือไม่แสดงธรรมโดยยกความดีของตัวเองเพื่อโอ้อวด หรือ ยกความผิดพลาดหรือจุดด้อยของคนอื่นขึ้นมาเป็นเหตุเพื่อประจานความผิด หรือกล่าวล้อเลียนเขา ต้อง กล่าวมุ่งอธิบายธรรมะ

เนื้อหาเกี่ยวกับการแสดงธรรมและอานิสงส์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นจากการสอนและฟังธรรม โดยระบุว่าผู้แสดงธรรมควรไม่กล่าวคำที่กระทบตนและผู้อื่น ต้องมีวิธีการอธิบายที่ไม่ทำให้ผู้อื่นเสียหาย โดยเน้นประโยชน์ที่ทั้งผู้

ทานยังเป็นพื้นฐานให้สามารถทำความดีอื่นๆ ตามมาได้อย่างสะดวกสบาย ดังนั้น จึงควรขวนขวายในการ ทำทาน เพราะไม่นานทุกชีวิตก็ต้องจากโลกนี้ไป ดังที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ใน อาทิตตสูตร ว่า “เมื่อเรือนถูกไฟไห

ทานยังเป็นพื้นฐานให้สามารถทำความดีอื่นๆ ได้อย่างสะดวกสบาย พระพุทธเจ้าตรัสในอาทิตตสูตรว่าควรนำโภคทรัพย์ออกผ่านการให้ทาน เพราะสิ่งที่ให้ไปนั้นจะนำสุขมาให้เมื่อชีวิตจากไป ส่วนสิ่งที่ไม่ได้ให้ยังอาจสูญหาย

การรักษาศีล มีวัตถุประสงค์สำคัญ 5 ประการ ดังต่อไปนี้ คือ 1. เพื่อเป็นการป้องกันชีวิตของเราในภพชาติปัจจุบัน ไม่ให้ต้องพบกับความทุกข์ ความเดือดร้อน และความเสื่อมเสียอันเนื่องมาจากการเบียดเบียนตนเองและผู

การรักษาศีลมีวัตถุประสงค์ 5 ข้อที่สำคัญ เพื่อป้องกันความทุกข์และสร้างสุขทั้งแก่ตนเองและสังคม รวมถึงการพัฒนาคุณธรรมอย่างสมาธิและปัญญา ศีลทำให้ชีวิตในภพชาตินี้สมบูรณ์และสร้างพื้นฐานที่ดีในภพชาติต่อไป ผู

6.1.1 ศีล 5 เป็นคุณธรรมพื้นฐาน เป็นเครื่องช่วยควบคุมกายวาจาของมนุษย์ให้เรียบร้อย เพื่อ ให้มนุษย์อยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสงบสุขพอสมควร หากมีผู้ใดทำผิดศีลข้อใดข้อหนึ่ง หรือหลายข้อแล้ว ก็ จะแสดงพฤติกรรม ห

ศีล 5 เป็นคุณธรรมพื้นฐานที่ช่วยควบคุมพฤติกรรมของมนุษย์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเพื่อลดความวุ่นวายและสร้างสังคมที่สงบสุข โดยเกิดจากสามัญสำนึกที่มุ่งหวังให้ทุกคนมีความปลอดภัยและไม่มีการทำร้ายกัน ในพระธรรม

กุศลธรรมทั้งมวลจะตั้งอยู่ได้เพราะอาศัยความไม่ประมาท แต่เมื่อใดเกิดประมาทเสียแล้ว กุศลก็ ไม่สามารถตั้งอยู่ได้ การดื่มสุราเป็นทางมาแห่งความประมาท เมื่อประมาทก็ได้ชื่อว่าตั้งอยู่ในอกุศล ทั้งหลาย สามารถกร

การรักษาความเป็นปกติของมนุษย์ต้องไม่ดื่มสุราเมรัย ซึ่งเปิดทางให้ประมาท กุศลจึงไม่สามารถตั้งอยู่ได้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงความสัมพันธ์ระหว่างศีล 5 กับคุณค่าของมนุษย์ โดยการไม่เบียดเบียนและเคารพสิทธ

6.2 ศีล เป็นมหาทาน การรักษาศีล ไม่เพียงเป็นการรักษาความเป็นปกติของความเป็นมนุษย์ หรือเพื่อรักษากฎเกณฑ์ใน การอยู่ร่วมกันในสังคมเอาไว้เท่านั้น แต่ยังเป็นการให้ทานที่มีคุณค่ายิ่งกว่าการให้วัตถุใดๆ ทั้งสิ

การรักษาศีล 5 นั้นถือเป็นมหาทานที่ให้ความปลอดภัยแก่ทั้งชีวิตและทรัพย์สิน ทำให้การดำเนินชีวิตเป็นไปอย่างราบรื่น ศีล 5 ประกอบด้วยการไม่ฆ่าสัตว์, ไม่ลักทรัพย์, ไม่ประพฤติผิดในกาม, ไม่พูดเท็จ และไม่ดื่มสุ