หลักฐานพระพุทธศาสนาในประเทศไทย : หน้า 52/166

จารึกโบราณสถานหมายเลข ๐๐๙๖ อักษรปัลลวะ ภาษาบาลี จารึกข้อความในปฏิจจสมุปบาท อนุโลม และปฏิโลม พุทธศตวรรษ ๑๒-๑๔ พบที่โบราณสถานหมายเลข ๐๐๙๖ อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ที่มา http://www.sac.or.th/databases/inscriptions/ inscribe_image_detail.php?id=289 ที่เมืองโบราณศรีเทพ นักโบราณคดีได้ พบหลักฐานพระพุทธศาสนามหายาน กล่าวคือ พระพิมพ์ดินเผาที่มีจารึกอักษรปัลลวะ ด้านหลัง เป็นจารึกอักษรจีน อ่านว่า ภิกษุบุญ (ปี่ชิวเหวิน) ซึ่งอาจสันนิษฐานได้ว่าเป็นการสร้างพระพุทธรูป อุทิศให้แก่ผู้ใดผู้หนึ่งตามคติมหายาน โดยที่ พระพุทธศาสนามหายานนี้เผยแผ่มาจากจีน และที่เมืองศรีเทพนี้ได้พบจารึกอักษรปัลลวะ ภาษาบาลีเช่นกัน จึงอาจกล่าวได้ว่า พระพุทธ ศาสนาทั้งมหายานและเถรวาทเป็นที่นับถือ ปฏิบัติพร้อม ๆ กันไปที่เมืองศรีเทพนี้ ๕๐ อยู่ในบุญ เมษายน ๒๕๕๙ จารึกพระพิมพ์เมืองศรีเทพ (ด้านหลัง) ดินเผา สูง ๘.๕ เซนติเมตร ทะเบียนวัตถุ ลบ.๑๐ พุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๔ ที่มา http://www.sac.or.th/databases/inscriptions/ uploads/images/201408251111588GhS.jpg ในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน ทางภาคใต้ ของประเทศไทยพบศิลาจารึกที่ใช้อักษรปัลลวะ ภาษาสันสกฤตที่จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อหาในจารึกกล่าวถึงการฉลองพระธาตุ เจดีย์ที่สำคัญ ซึ่งมีการถวายภัตตาหารแก่ คณะสงฆ์ พราหมณ์ และเลี้ยงบุคคลทั่วไป มีการฟังพระธรรมเทศนาและการปฏิบัติธรรม เพื่อฝึกอินทรีย์ไม่ขาดสักเวลา มีการบูชา พระเจดีย์ด้วยดอกไม้ ธูป เทียน ธงเพดาน จามร ธงผ้าจีน รวมทั้งตั้งหน่วยรักษาความปลอดภัย ให้แก่ประชาชนในงานด้วย หากการปฏิบัติธรรมหมายรวมถึง การท่าสมาธิภาวนา ศิลาจารึกนี้จะเป็นหลักฐาน เก่าแก่ที่แสดงถึงการท่าสมาธิภาวนาแบบ พระพุทธศาสนาในประเทศไทย จารึกพระพิมพ์เมืองศรีเทพ (ด้านหน้า) ดินเผา สูง ๔.๕ เซนติเมตร ทะเบียนวัตถุ ลบ.๑๐ พุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๔ ที่มา http://www.sac.or.th/databases/inscriptions/uploads/ images/20140825111142etSu.jpg