ผู้ที่ไม่ควรได้รับการบรรพชา : หน้า 96/166

๓) ผู้ที่ไม่ควรได้รับการบรรพชา ผู้ที่ไม่ควรได้รับการบรรพชานั้นถือว่า เป็นผู้ไม่ควรได้รับการอุปสมบทด้วย เพราะ อุปสมบทกรรมเป็นพิธีที่ต้องผ่านการบรรพชา มาก่อน บุคคลที่ไม่ควรได้รับการบรรพชาแบ่งได้ เป็น ๓ ประเภท คือ ผู้ที่มีพันธะและผู้ทำผิด กฎหมาย, ผู้พิการหรือมีอวัยวะไม่สมบูรณ์, ผู้ป่วยหนักหรือเป็นโรคร้ายแรง ประเภทที่ ๑ ผู้ที่มีพันธะและผู้ทำผิด กฎหมาย ได้แก่ มารดาบิดาไม่อนุญาต มีหนี้สิน เป็นทาส ข้าราชการที่ไม่ได้รับอนุญาต โจรผู้ร้าย คนที่ถูกออกหมายจับ เป็นต้น ประเภทที่ ๒ ผู้พิการหรือมีอวัยวะ ไม่สมบูรณ์ ได้แก่ มือเท้าด้วน หูขาด นิ้วขาด เอ็น ขาด จมูกแหว่ง นิ้วติดกันเป็นแผ่น ตาบอด ใช้ หูหนวก ง่อย เปลี้ย คอพอก ค่อม เตี้ยเกินไป เท้าปุก ชรา ทุพพลภาพ รูปร่างไม่สมประกอบ คนกระจอกคือฝ่าเท้าไม่ดีต้องเดินเขย่ง เป็นต้น ประเภทที่ ๓ ผู้ที่ป่วยหนักหรือเป็นโรค ร้ายแรง ได้แก่ โรคอัมพาต โรคเรื้อรัง โรคเรื้อน โรคฝี โรคกลาก โรคลมบ้าหมู โรคมองคร่อ (โรคที่มีเสมหะแห้งอยู่ในก้านหลอดลม) โรค เหล่านี้ถือว่าเป็นโรคร้ายแรงในสมัยพุทธกาล ผู้ที่ป่วยจึงไม่ควรที่จะเข้ามาบวช แต่ในปัจจุบัน มีโรคร้ายแรงต่าง ๆ เพิ่มมากขึ้น เช่น โรคเอดส์ เป็นต้น ผู้ป่วยโรคนี้ก็ไม่ควรให้บวชเช่นกัน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า หาก พระอุปัชฌาย์ท่านใดให้บุคคลเหล่านี้บรรพชา จะต้องอาบัติทุกกฏ แต่ทั้งนี้ก็ไม่มีหลักฐาน ปรากฏว่า พระพุทธองค์ทรงมีพระประสงค์ให้ บุคคลที่ได้รับการบวชแล้วลาสิกขาแต่อย่างใด ในอรรถกถาบางแห่งกล่าวไว้ว่า หากสงฆ์ให้ บุคคลเหล่านี้บวชแล้ว "ก็เป็นอันอุปสมบท ด้วยดี” บุคคลดังกล่าวหากได้บวชแล้ว จะสามารถดำรงเพศบรรพชิตอยู่ได้หรือไม่ พระวินัยปิฎก มหาวรรค ภาค ๑, มก. เล่ม 5 ข้อ ๑๓๕ หน้า ๓๔๐. สมันตปาสาทิก อรรถกถาพระวินัยปิฎก มหาวรรค มก. เล่ม 5 หน้า ๓๕๐. ๙๔ อยู่ในบุญ เมษายน ๒๕๕๙