มารยาทในการรับบาตร : หน้า 82/166

อยู่ในห ต้นบัญญัติมารยาทไทย เรื่อง : พระราชภาวนาจารย์ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ๘) ต้นบัญญัติมารยาทไทย (ตอนที่ 6) หมวดที่ ๒ โภชนปฏิสังยุต ข้อ ๓ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักรับแกงพอสมควรแก่ข้าวสุก ข้อ ๔ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เรามักรับบิณฑบาตแต่พอเสมอขอบปากบาตร” ข้อ ๓. "ภิกษุพึงท่าความอืกษาว่า เราจักรับ แกงพอสมควรแก่ข้าวสุก” คำว่า “แกง” ในที่นี้ หมายถึงกับข้าวนั่นเอง มารยาทในการรับบาตร ข้อนี้ ท่านป้องกันไม่ให้พระภิกษุเดินผ่านทายก ผู้ใส่ข้าวเปล่า เพื่อรีบไปรับแต่รายที่มีกับข้าว รวมทั้งมุ่งเตือนว่า อย่ากินกับข้าวเติบ เวลา รับบาตรมาแล้ว เอามาฉันรวมกันก็อย่ากักตุน กับข้าวไว้เฉพาะตัว เฉลี่ย ๆ กันไปให้ทั่วถึง จริงอยู่ ใคร ๆ ก็รู้ว่า กับข้าวซึ่งมีทั้งเนื้อ ทั้งไข่ ทั้งผัก ให้คุณค่าอาหารทางด้านโปรตีน สูง มีประโยชน์ต่อร่างกายมากกว่าข้าวซึ่งมีแต่ แป้งและน้ำตาล แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อร่วมวง รับประทานอาหารกันหลาย ๆ คน จะมัวมา นึกถึงคุณค่าอาหารอย่างนั้นอย่างนี้อยู่ไม่ได้ ลบล้างอย่างน่าเสียดาย เพราะเรื่องกินแท้ ๆ มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับความไม่รู้จักประมาณ ในการกินอยู่หลายเรื่อง ล เรื่องแรกมีอยู่ว่า พระภิกษุรูปหนึ่งมีลูกศิษย์ อาศัยอยู่ด้วย ๒ คน วันหนึ่งท่านไปบิณฑบาต ได้ปลาทูมา ๓ ตัว เนื่องจากอยู่ชนบท ข้าวปลา อาหารบางทีก็อัตคัดเหมือนกัน ลูกศิษย์ทั้งสอง เห็นปลาแล้วก็ฝันหวานเชียวว่า วันนี้หลวงพี่ บิณฑบาตได้ปลามา ๓ ตัว อยู่กัน ๓ ชีวิตพอดี อย่างไรเสียท่านคงแบ่งกันคนละตัว ตัวใหญ่นั่น หลวงพี่คงฉันเอง พวกเราได้ตัวเล็กคนละตัว หลวงพี่รูปนี้ท่านเป็นพระบวชใหม่ ยังฝึก ตัวเองไม่พอ ท่านฉันปลาตัวแรกหมดไปแล้ว ยังไม่อิ่ม ลงมือฉันตัวที่สองต่อ ลูกศิษย์เห็นแล้ว ใครขึ้นแก่วิชาโภชนาการกินแต่กับข้าว ตักเอา ก็ใจแป้ว นึกว่ามื้อนี้ฝืดคอ สะกิดมองหน้ากัน ราวกับจะกินคนเดียวให้หมดอย่างนั้น ไม่ช้า เลิ่กลั่ก แต่ยังนึกปลอบใจตัวเองว่า หลวงพี่คง เพื่อน ๆ ก็เหม็นหน้า ไม่มีใครอยากคบด้วย เพราะว่ามีการกระทำที่ส่อนิสัยเห็นแก่ตัวจัด ความน่ารักที่เกิดจากนิสัยดี ๆ อย่างอื่นถูก ๆ ฉันแค่ตัวครึ่ง เหลือให้เราสองคนตัวครึ่งก็ยังดี แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ หลวงพี่ท่านเกิดเจริญอาหารขึ้นมา ฉันหมดไป ๘๐ อยู่ในบุญ เมษายน ๒๕๕๙