การปรับตัวในการกินอาหาร : หน้า 84/166

ครั้งนั้นยังไม่ได้เข้าวัด ไปเรียนอยู่ต่างประเทศ ๒ ปี เนื่องจากเป็นนักเรียนทุน เขาจึงจัดให้อยู่ หอพัก อาหารการกินเป็นแบบฝรั่งไปหมด เช้า ขึ้นมาก็ไข่ดาวหมูแฮม มื้อกลางวัน มื้อเย็น กิน แต่สเต็ก เจอแต่เนื้อล้วน ๆ ไม่ค่อยได้กินข้าว เท่าไร พอกลับมาเมืองไทย เลยเผลอตัวกินกับ เติบไปพักหนึ่ง ยังดีที่รู้ตัวเร็วแล้วรีบแก้ไข ไม่อย่างนั้นคงเป็นขี้ปากชาวบ้าน ถูกนินทาไม่มี ชิ้นที สําหรับเรื่องมารยาทในการกินอาหารนี้ ต้องดูความเหมาะสมด้วยเหมือนกัน กล่าวคือ ถ้าไปไหนเขาเลี้ยงอาหารฝรั่งก็ต้องกินแบบฝรั่ง หากมีแต่กับไม่มีข้าว ก็อย่าไปเรียกเอาโน่น เอานี่ให้เขามองหน้า แล้วแอบไปหัวเราะเยาะ เอาทีหลัง เขาเชิญไปกินอาหารจีนก็ต้องกิน แบบอาหารจีน กินตะเกียบ อย่าไปเรียกหาช้อน หาส้อมให้เขายุ่งยากใจ เป็นพระได้รับนิมนต์ ไปฉันอาหารฝรั่ง ขึ้นเถรตรงตามตัวหนังสือใน พระวินัย อนันอดแน่ ข้อ ๔. ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจัก รับบิณฑบาตแต่พอเสมอขอบปากบาตร” การรับบิณฑบาตจนล้นขอบปากบาตร ขึ้นมาถือเป็นกิริยาที่ส่อความโลภอย่างหนึ่ง ไม่งามเลย ท่านห้ามไว้ ยกเว้นของบางอย่างห่อ ด้วยใบตอง พอใส่ลงในบาตรแล้วปลายห่อ ยังพ้นขอบปากบาตรขึ้นมา อย่างนี้ไม่ถือว่า ล้นบาตร เมื่อรับบาตรแล้วจะถ่ายเสียเพื่อรับอีก ตามศรัทธาของญาติโยมก็ไม่ห้าม ความจริงบาตรใบหนึ่ง ถ้าโยมเอาข้าว เอากับมาใส่เต็มบาตรนั้น พระรูปเดียวทำอย่างไร ๘๒ อยู่ในบุญ เมษายน ๒๕๕๙