การรักษามารยาทในการกิน : หน้า 83/166

คราวนเราสองคน ตัวครึ่งยังไม่พอ พลิกอีกข้าง ลูกศิษย์เห็นเข้า ใจหายวาบเลย จับมือกันแน่น จ้องจานปลาทู ตาละห้อย นึกทอดอาลัยว่า คราวนี้เร ได้กินปลาตัวเดียวแน่แล้ว ก็ยังดี แต่ที่ไหนได้ หลวงพี่ยังไม่ยอมหยุด จิ้มตัวที่สามต่อไป เด็ก สองคนเห็นอย่างนั้นแทบช็อก นึกว่าตายแล้วเรา มื้อนี้คงได้กินปลาทูซีกเดียวแน่ ๆ ไม่รู้จะทำ อย่างไร ได้แต่นั่งเบียดกันจ้องดูมือหลวงพี่ ใจหายใจคว่ำอยู่อย่างนั้น ในใจจะภาวนาว่า อย่างไรคงไม่ต้องบอกนะ พอหลวงพี่พลิกอีกด้านหนึ่งของปลาตัวที สามเท่านั้น เสียงเด็กทั้งสองก็ดังแหวกความเงียบ ขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “เฮ้ย ๆ พลิกแล้ว ๆ” หลวงพี่ได้ยินก็ชะงัก นึกขึ้นได้ว่า “เออ... เราลืมลูกศิษย์ไปเสียแล้ว” แต่กว่าท่านจะนึกได้ก็เกือบหมดอีกตัว ขอฝากไว้กับพวกเราให้รักษามารยาทในการกิน อาหารให้ดี ถ้ากับข้าวมีแค่ ๒-๓ อย่าง ก็อย่า ทำตัวเป็นคนเห็นแก่กินไปตักกับข้าวมาโปะไว้ ที่ตัวคนเดียวตั้งครึ่งค่อนจาน ใครที่มีบริวารไปด้วย เวลาจะกินข้าวปลา อาหารอะไรก็อย่าเอาแต่ตัวรอด คิดถึงลูกน้อง บ้าง อีกเรื่องหนึ่ง ชาวบ้านมาเล่าให้ฟังเป็นเรื่อง ของพระเหมือนกัน (ความจริงพระที่มีมารยาท ๆ มีเป็นหมื่นเป็นแสน) เขาเล่าว่า เมื่อตอนที่ เขาบวช ได้รับนิมนต์ไปฉันที่บ้านโยมคนหนึ่ง วันนั้นเขาจัดไข่ต้มมาถวายเต็มจานเลย น้ำปลา ด นาจมกอรอย มีพระรูปหนึ่งไปด้วย พระรูปนี้โปรดปราน ไข่ต้มเป็นพิเศษ แต่ท่านโปรดเฉพาะไข่แดง กครั้งแรกก็เจาะไข่แดงไปทั้งฟอง เหลือแต่ ไข่ขาวไว้ แม้ครั้งที่ ๒ ที่ ๓ ท่านก็ยังเจาะเอา เฉพาะไข่แดงอีก ทำอย่างนี้เรื่อย ๆ ความที่เกรงว่าจะถูกโยมนินทา พระที่ได้ รับนิมนต์ก็เลยต้องตักไข่ขาวฉันตามไปอย่างนั้น ธรรมเนียมชาวบ้านเมื่อพระฉันเรียบร้อยแล้ว เขาจะเก็บข้าวปลาอาหารที่เหลือไปเลี้ยงดูแขก ที่มาช่วยงานอีกต่อหนึ่ง พระฉันไว้เรียบร้อย หรือไม่ชาวบ้านก็เห็นหมด วันนั้นโชคไม่ดีเลย ท่านต้องตามตักไข่ขาว ฉันเสียหลายใบ จะเตือนพระองค์นั้นตอนฉัน ก็ไม่ได้โอกาส เพราะโยมนั่งปรนนิบัติอยู่ใกล้ ๆ พอฉันเสร็จ ขณะที่เดินกลับวัดมาได้ครึ่งทาง พระองค์นั้นทำหน้าระรื่นเดินแซงขึ้นมาคุยด้วย ฟังแล้วก็ฉุนกึกเพราะท่านว่า “แหม ท่านกับผมนี่ไปด้วยกันได้ดีจริง ๆ ท่านชอบไข่ขาว ผมชอบไข่แดง” มาแบบนี้ถ้า ไม่สั่งสอนเสียตอนนั้นก็ไม่รู้จะไปสอนตอนไหน พระองค์แรกก็เลยบอกท่านตรง ๆ ว่า “นี่ท่าน....ทีหลังไปฉันข้าวที่ไหนละก็รักษา มารยาท รู้จักประมาณเสียบ้าง ผมน่ะตาม ธรรมดาทั้งไข่ขาวไข่แดงไม่ชอบทั้งนั้น ผมชอบ กับข้าวอย่างอื่น แต่ท่านเล่นฉันแต่ไข่แดง ทิ้ง ไข่ขาวไว้เกลื่อน ญาติโยมเขาจะคิดอย่างไร เขา คงนึกอย่างเดียวว่า พระพวกนี้ตะกละ ผม ขายหน้าเขาเลยต้องเก็บไข่ขาวฉันตามหลัง ท่าน ไม่ใช่เพราะชอบหรอกนะ คราวหน้าถ้าจะ ฉันไข่อีกละก็ ทั้งไข่แดงไข่ขาวฉันให้มันพอ ๆ กันด้วย” ใครรู้ตัวว่าไม่รู้จักประมาณในการกินต้อง รีบแก้ไขเสีย มิฉะนั้นจะถูกเพ่งเล็งว่าเป็นคน เห็นแก่ตัว ไม่มีใครอยากคบ หลวงพ่อเองก็เคย พลาด แต่ไม่ใช่เพราะความเห็นแก่ตัว เป็นเพราะ ไปติดนิสัยการรับประทานอาหารแบบฝรั่งมา อยู่ในบุญ เมษายน ๒๕๕๙ ๘๑