สุนัขรักษาอุโบสถ : หน้า 6/90

40 สุนัขรักษาอุโบสถ สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งเทียวหาอาหาร เห็นข้าง ตายอยู่ข้างทาง มันดีใจคิดว่า เป็นลาภลอยชิ้นใหญ่ ของเราแล้ว เลียปากแผล็บ ๆ แล้วตรงรี่เข้าไปกัดที่ งวง แต่กัดไม่เข้า จึงเปลี่ยนไปแทะที่งา ก็รู้สึกเหมือน กับแทะแผ่นหินกัดทีหาง ก็รู้สึกเหมือนกัดสากตำข้าว ครั้นกัดช่องทวารหนัก ก็รู้สึกว่าได้กินเนื้อนุ่ม ๆ จึง เกิดติดใจมุดเข้าไปอยู่ข้างในท้องช้าง แล้วกัดกิน เครื่องในอย่างเอร็ดอร่อย เมื่ออิ่มแล้วมั เมื่ออิ่มแล้วมันจึงยึดท้อง ช้างนั้นเป็นที่พักผ่อนนอนหลับไม่ยอมออกไปไหนเลย หลายวันผ่านไป ซากของช้างเริ่มแห้งลง ทำให้ช่อง ทวารหนักถูกปิดมินจึงติดอยู่ข้างในหาทางออกไม่ได้ วันหนึ่ง ฝนตกหนักทำให้ช่องทวารหนักของช้าง อ่อนตัวลง สุนัขจิ้งจอกจึงรีบตะเกียกตะกายออก ไปจนสุดกำลัง เมื่อรอดชีวิตมาได้ มันสอนตนเองว่า “เพราะความโลภแท้ ๆ ทำให้แทบเอาชีวิตไม่รอด ถ้าเราข่มความโลภไม่ได้ เราจะไม่ยอมออกหากิน เด็ดขาด” จากนั้น มันได้ไปนอนสมาทานอุโบสถเพื่อ ข่มความโลภที่อาศรมของฤาษี หมีป่ารักษาอุโบสถ ฝ่ายเจ้าหมีป่าตัวใหญ่ บิ๊กตัวหนึ่งไม่พอใจใน ถิ่นที่อยู่ของตน เพราะรู้สึกว่าอยู่ในป่าไม่สนุก เพราะ หาคู่ทดลองกำลังไม่ได้ อยากทดลองไปเที่ยวในถิ่น ของมนุษย์บ้าง เพื่อจะได้เจอประสบการณ์พิเศษ ๆ บ้าง จึงออกจากป่าไปหากินตามแถบชนบท พวก ชาวบ้านเห็นจึงพากันเอาธนูยิงใส่ เอาไม้พลองทุบตี จนเลือดไหลอาบทั้งตัว เจ้าหมีได้แต่แยกเขี้ยว แต่ ไม่สามารถทำร้ายมนุษย์ได้เลย จึงต้องรีบเผ่นอ้าว หนีเข้าป่าชนิดหางจุกตูดทีเดียว เมื่อหลบหนีเงื้อม มือมนุษย์มาได้ มันได้คิดว่า “เป็นเพราะเราไม่รู้จัก ประมาณตนแท้ ๆ จึงต้องได้รับความเจ็บปวดปางตาย P