การอบรมศีลธรรมในฤดูเข้าพรรษา : หน้า 59/90

๗๒ บ วัดให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยกลับบ้าน ก็เป็นอันว่า ๑ สัปดาห์มี ๗ วัน ญาติโยมก็มาอยู่ที่วัดตั้ง วัน คือ ก่อนวันพระ วัน ในวันพระอีก ได้กลับบ้านกัน ๑ ๑ วัน หลังวันพระอีก ๑ วัน พอบ่าย ๆ เย็น ๆ ล จึง เมื่อประเพณีการอยู่วัดในช่วงเข้าพรรษาเป็นแบบนี้ ก็เลยกลายเป็นว่า ฤดูเข้าพรรษาในแต่ละ ปี ไม่ใช่เฉพาะพระเท่านั้นที่ฝึกอบรมศีลธรรมอย่างเคร่งครัด แต่ยังมีญาติโยมที่ไปทำบุญที่วัดนั้น ร่วมกันปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัดอีกด้วย ฤดูกาลเข้าพรรษาจึงกลายเป็นฤดูกาลแห่งการอบรม ศีลธรรมอย่างเคร่งครัดทั้งพระภิกษุและญาติโยมไปโดยปริยาย ด้วยเหตุนี้ การบรรลุธรรมในฤดู เข้าพรรษาทั้งฝ่ายพระและฝ่ายบ้านจึงมีอย่างต่อเนื่องกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ การที่ญาติโยมพร้อมหน้าพร้อมตากันท่าบุญนี้ นอกจากจะได้ชื่อว่าเป็นการสั่งสมบุญให้กับ ตนเองให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปแล้ว ก็ยังเป็นการสนับสนุนหลวงพ่อ หลวงพี่ทั้งหลายให้ได้ปฏิบัติคันถธุระ และวิปัสสนาธุระของท่านได้อย่างเต็มที่อีกด้วย ส่วนญาติโยมเองก็มีเวลาที่จะมาฟังเทศน์และ ปฏิบัติธรรมให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปด้วยเช่นกัน ๆ พระเดชพระคุณหลวงพ่อคุณครูไม่ใหญ่ (หลวงพ่อธัมมชโย) ได้ให้โอวาทกับลูกพระลูกเณร ในวัดพระธรรมกายไว้เสมอว่า ในฤดูเข้าพรรษาก็ขอให้ลูก ๆ ทุกคนตั้งใจเป็นพระทั้ง ๒ ชั้น พระ ชั้นแรก คือกายเนื้อที่บวชเป็นพระอยู่ ห่มครองผ้ากาสาวพัสตร์อยู่ ก็ต้องปฏิบัติตามพระธรรม วินัยให้เรียบร้อยเคร่งครัด ส่วนพระชั้นที่สอง คือการตั้งใจเจริญสมาธิภาวนาไปจนกระทั่งเข้าถึง พระธรรมกายในตัว นี้จึงเป็นการบวช ๒ ชั้น คือเป็นพระทั้งข้างนอกและข้างใน เมื่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านให้นโยบายในช่วงฤดูเข้าพรรษาไว้แบบนี้แล้ว ท่านก็ให้ กําลังใจกับลูกพระลูกเณรของท่านที่เพิ่งมาบวชใหม่ ซึ่งตรงนี้ญาติโยมก็นำไปใช้ได้เช่นกัน ท่านให้กำลังใจในการเจริญภาวนาไว้ว่า “การทำสมาธินั้น ไม่ต้องไปเร่งไปร้อน แต่ว่าให้ ค่อย ๆ ทำไปทุกวัน ๆ เหมือนปลวกเหมือนมดที่ก่อรังขึ้นทีละน้อย ๆ การก่อรังของมดปลวกนั้น ไม่ใช่หักโหมทีละมาก ๆ หรอก เพราะตัวมันนิดเดียว แต่มัน อาศัยความเพียรต่อเนื่อง ไม่ว่าจะคาบดิน จะแทะกิ่งไม้ ใบไม้ มันก็ทำได้ทีละนิด ๆ แล้วก็ขนเอา มาทำรัง แต่ว่ามันก็ทำของมันไป เผลอแป๊บเดียวเท่านั้น จอมปลวกก็เกิดขึ้นมาจอมเบ้อเร่อ รังมด บนยอดไม้ก็รังเบ้อเร่อ พวกเราก็เหมือนกัน ตลอด ๓ เดือนของฤดูเข้าพรรษานี้ ตั้งจิตอธิษฐาน ให้ดีอยู่ ๒ เรื่อง ๒ เรื่องที่หนึ่ง คือการอธิษฐานจิตเพื่อสะสมการทำภาวนาไปทีละเล็กทีละน้อยต่อเนื่องทั้งวัน เหมือนกับมดปลวกสร้างรัง ในระหว่างวันนั้น เมื่อเราระลึกรู้ตัวขึ้นได้เมื่อไร ก็ให้ภาวนาคำว่า “สัมมา อะระหัง” เพื่อ สั่งสมความใจหยุดใจนิ่งให้เป็นสมาธิไปทีละเล็กทีละน้อย ไม่ว่าวันหนึ่งจะได้เท่าไร จะระลึกได้กี่รอบ ก็สะสมกันไปสุดความสามารถของเราเท่านั้น ซึ่งก็จะเพาะเป็นความคุ้นเคยกับการทําภาวนาไป โดยปริยาย เมื่อถึงเวลาเลิกจากภารกิจการงานในแต่ละวัน พอลงมือนั่งสมาธิปับ ใจก็จะสงบนิ่ง ได้ไว เพราะฝึกซ้อมมาทั้งวันแล้ว ทำให้มีโอกาสเข้าถึงธรรมได้ไวขึ้น และจะกลายเป็นการเพาะ นิสัยรักการทำภาวนาติดตัวข้ามภพข้ามชาติไปโดยเราไม่รู้ตัว 72