การธุดงค์และการใส่บาตร : หน้า 65/90

จนถึงวันสุดท้ายคือวันลอยกระทง พอเสร็จกฐินแล้ว ส่วนใหญ่พระภิกษุจะเดินธุดงค์กัน แต่ระยะหลังมา นี้ พระธุดงค์เริ่มไม่ค่อยมี ต้องบอกว่าตอนนี้เรา กําลังเอาของเก่ามาเป่าฝุ่น เดี่ยวพอออกพรรษาแล้ว พระธรรมทายาทที่บวชพร้อมกันทั้งประเทศก็จะมี การเดินธุดงค์กัน จะตึก กสนุกสนานกันมาก ใน ระหว่างพรรษานี้ ให้พวกเราตั้งใจสวดมนต์ นั่งสมาธิ เตรียมตัวเตรียมใจไว้เลย ถึงช่วงเดินธุดงค์ของพระ ๗ แล้วละก็ใครพร้อมก็เป็นลูกศิษย์ไปเดินธุดงค์กับท่าน ได้ หรือถ้าใครยังไม่สามารถลางานได้ครั้งละ ๙ วัน จะไปรอใส่บาตรก็ได้ แล้วก็ไปฟังเทศน์ฟังธรรม อยู่ ใกล้ที่ไหนให้ทำที่นั่น เพราะจะมีการเดินธุดงค์กัน ทั้งประเทศ จะสนุกสนานคึกคักมาก และเป็นการ ยอยกพระพุทธศาสนาให้สูงเด่น กลับมาเป็นหลักใ ของชาวพุทธอย่างมั่นคงทั้งประเทศไทย ทำไมต้องธุดงค์และทำไมคนอยากจะ ใส่บาตรกับพระธุดงค์มาก? พระธุดงค์มีข้อดีคือจะต้องมักน้อยสันโดษ เพราะว่าจะต้องแบก คนเราถ้าต้องแบกที่พักติดตัว ไปด้วยจะเป็นอย่างไร อยากจะเอาของไปเยอะ ๆ ไหม ถ้าอยู่บ้านอันนี้เราก็เสียดาย อันนี้ก็จำเป็น ของจำเป็นเยอะไปหมด แต่ถ้าต้องแบกขึ้นหลังเดิน ไปเองเป็นอย่างไร อันนี้ก็ไม่ค่อยจำเป็น อันนั้นก็ ไม่ค่อยจำเป็น เพราะมันหนัก ต้องเดินวันหนึ่งเป็น สิบ ๆ กิโลเมตร สุดท้ายจะเหลือเฉพาะของที่จำเป็น ต้องใช้จริง ๆ การธุดงค์ทำให้เราแยกออกระหว่างคำว่า “จำเป็น หรือ Need” กับคำว่า “ต้องการ หรือ Want” ปกติคนเรามักแยกไม่ออก อะไรก็จำเป็นไป หมด จริง ๆ ไม่จำเป็นหรอก เป็นแค่ความอยาก มากกว่า แต่พอต้องเดินธุดงค์แล้วจะแยก ๒ อย่าง นี้ออก แล้วระหว่างที่เดินไปนั้น เชื่อไหมว่า การ ในผืนแผ่นดินไทยทีละก้าว ๆ ให้รู้จักทรายทุกเม็ด บนแผ่นดินที่ย่างไป จะทำให้เกิดความรู้สึกเป็นอัน T หนึ่งอันเดียวกันระหว่างเรากับแผ่นดินมากขึ้น แต่ถ้า เรานั่งรถจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง นั่งไป ๑๐๐ รอบ จะรู้จักแผ่นดินดีเท่าเดินด้วยเท้าสัก ๑ รอบก็ไม่ได้ นอกจากนี้ เราจะสัมผัสใกล้ชิดชาวบ้านมาก แล้วเวลาเดินไปเราก็ทำสมาธิไปด้วย เหมือนกับเดิน ด จงกรมไปด้วย พออย่างนี้แล้วเรื่องอื่น ย่างนี้แล้วเรื่องอื่น ๆ มันหลุด ไปจากใจ ข้าวของก็ใช้เท่าที่จำเป็น เดินธุดงค์ไป สิ่งที่ห่วงพะวงในใจมันก็หลุดไปด้วย เหลือแค่คุมใจ ตัวเอง ถ้าท่าถูกหลักแล้วละก็ การปฏิบัติธรรมก็จะ ก้าวหน้าได้เร็วด้วย ฉะนั้น ญาติโยมเขาเห็นพระท่าน ตั้งใจอย่างนั้น เขาก็มีศรัทธาเป็นพิเศษ จึงมาใส่บาตร ให้การอุปถัมภ์บำรุง อย่างสมัยก่อน บางช่วงพระธุดงค์เดินผ่าน ภูเขามาไม่มีคนใส่บาตร เพราะมีแต่ป่า บางครั้ง ท่านอดข้าวมา ๓ วัน ท่านก็สู้ พอมาถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านก็ตั้งใจอุปถัมภ์บำรุงเต็มที่ให้ท่านแข็งแรง เพราะเวลาที่ท่านเดินต่อไปข้างหน้า บางหมู่บ้านอาจ จะไม่มีคน ท่านจะได้สู้ไหว การเดินธุดงค์จึงไม่ใช่ เรื่องสบาย ต้องอดทน ต้องฝึกตน ทนหิว บำเพ็ญ ตบะ ติดตามชมรายการข้อคิดรอบตัวย้อนหลังได้ที่ www.dmc.tv ....เดินธุดงค์ไป สิ่งที่ห่วงพะวง ในใจมันก็หลุดไปด้วย เหลือแค่คุมใจ ตัวเอง ถ้าท่าถูกหลักแล้วละก็ การ ปฎิบัติธรรมก็จะก้าวหน้าได้เร็วด้วย... 78