ฤๅษีรักษาอุโบสถ : หน้า 7/90

ถึงเพียงนี้” จากนั้น มันได้ไปสมาทานอุโบสถศีลที่ อาศรมของฤาษี เพื่อข่มความทะยานอยากของตน ฤๅษีรักษาอุโบสถ ฝ่ายฤๅษีโพธิสัตว์กำาลังมัวเมาอยู่ในอ่านาจ มานะ ถือตัวว่าตนเองมีชาติตระกูลสูง จึงไม่หมั่น เจริญสมาธิภาวนา แม้จะแสดงตนว่าเป็นนักบวชที่ เคร่งครัด แต่มีจิตใจฟุ้งซ่าน ไม่สามารถทำฌาน สมาบัติให้บังเกิดขึ้นได้ ขณะนั้น พระปัจเจกพุทธเจ้า พระองค์หนึ่งหวังจะอนุเคราะห์ท่านฤาษีเพราะเห็นว่า บำเพ็ญบารมีมานาน จึงมาปรากฏกายให้เห็น พร้อม ทั้งแนะนำให้รีบเร่งทำความเพียร หมั่นสำรวมระวัง จิตให้ดี อย่าได้ประมาท แต่ท่านกลับไม่เชื่อ เพราะ ถือตัวว่าเป็นนักบวชเหมือนกัน พระปัจเจกพุทธเจ้า จึงได้เหาะขึ้นไปในอากาศให้เห็นด้วยตาเนื้อกันจะจะ เลยทีเดียว ท่านฤาษีเห็นความอัศจรรย์เช่นนั้นก็ได้ สติและเกิดความสลดใจว่า “ท่านผู้นี้เป็นสมณะ มี สรีระหนักแต่สามารถเหาะไปในอากาศได้เหมือน ปุยนุ่น ส่วนเรามัวแต่ถือตัว จึงไม่มีคุณวิเศษอะไร ชาติตระกูลจะช่วยอะไรได้ ศีลและจรณะเท่านั้น เป็นใหญ่ เมื่อทิฐิมานะของเรายังพอกพูนอยู่เช่นนี้ ก็มีแต่จะพาเราไปสู่นรก ฉะนั้น หากเรายังข่มมานะ ไม่ได้ เราจะไม่ไปหาผลไม้มาขบฉันอย่างเด็ดขาด” ท่านรีบเข้าสู่บรรณศาลาสมาทานอุโบสถศีล เพื่อข่มมานะ นั่งขัดสมาธิคู่บัลลังก์ เพียงไม่กี่วันก็ สามารถทําใจหยุดนิ่งจนได้อภิญญาสมาบัติ แล้วจึง เหาะไปหาผลไม้มาฉันตามปกติ เมื่อท่านเห็นสัตว์ ทั้งสามที่มาสมาทานอุโบสถศีลเพื่อข่มจิตท่านเมตตา สั่งสอนให้ตั้งใจรักษาอุโบสถศีลไว้ให้มั่น ภพชาติ ต่อไปจะได้ไม่ต้องเกิดเป็นสัตว์เดียรัจฉานอีก เราจะเห็นได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ หาก รู้จักรักษาจิตแล้วย่อมก่อให้เกิด เกิดผลดีทั้งต่อตนเองและ