ความรักของแม่ : หน้า 77/90

นึกย้อนทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น หลังจากที่เด็ก ๆ ทั้งสี่ขึ้นมาจากบ่อแล้ว เธอจะเอาปีกทั้งสองโอบกอดแล้วนอนกกเหมือนแม่ไก่ที่กำลังกกไข่ สายตาคอยระวังภัยจากสัตว์ร้าย ตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า นี่คือวิสัยผู้เป็นแม่ที่เราต่างคุ้นเคย แต่ที่ไม่น่าจะคุ้นตาสำหรับผมเลยก็คือ ทำเลที่เธอเลือกใช้กกลูกน้อย ปกติบรรดาแม่ไก่หรือแม่นกยูงตัวอื่น ๆ จะเลือกกกในที่ลับตา หรือไม่ก็หลบไปกกในมุมที่ปลอดภัย แต่เธอผู้นี้กลับมานอนกกในที่เปิดเผยที่พื้นชายคาทางเดินเท้า ดังนั้นเวลาที่ใครจะเดินผ่านต่างต้องคอยระมัดระวังเพื่อไม่ให้ไปเหยียบเธอ เป็นเรื่องที่ชวนให้ซึ้งใจอย่างยิ่งที่ชีวิตงามสง่าอย่างนกยูง มีอัธยาศัยหลับนอนยามค่ำคืนบนที่ สูงด้วยการจับกิ่งไม้ใหญ่ แต่กลับยอมลงมานอนตามทางเดินเท้า เพราะความรักและเสียสละของความเป็นแม่ และเมื่อหลวงพ่อเห็นเข้าท่านก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวคำทักทาย “เป็นอย่างไรบ้าง - แม่ลูกอ่อน?” ทุกครั้งที่เราส่งความรักและปรารถนาดีออกไป ผู้รับแม้จะเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ย่อมสามารถ ซึมซับรับรู้สัมผัสความเมตตาและห่วงใยที่เรามีให้ได้ไม่ยากจึงไม่แปลกที่สัตว์เหล่านี้จะหยุดนิ่งหันมามอง นอกจากจะไม่ตื่นตระหนกเมื่อหลวงพ่อเดินผ่านแล้วบ่อยครั้งมันยังกรูกันเข้ามาและเดินตามท่านไปด้วย นี่จึงเป็นเรื่องที่คุ้นเคยอย่างยิ่งที่เรามักจะเห็นหลวงพ่อทักทายบรรดาแม่นกหรือแม่ไก่ภายในวัด ถ้อยคำที่ใช้ทักทายและน้ำเสียงที่ไพเราะยิ่งทำให้เราคุ้นหูขึ้นอีกหลายเท่า “เลี้ยงลูกให้ดี ๆ เลี้ยงให้รอด ปลอดภัยนะแม่ลูกอ่อน" บ่อยครั้งท่านให้พวกเรานำเศษขนมปังโยนให้นก แรก ๆ มันกล้า ๆ กลัว ๆ สองจิตสองใจ ว่าจะเข้ามากินดีหรือไม่กินดี จนเมื่อท่านเอ่ยปากชวน มันถึงเข้ามากินอย่างสนิทใจ “มา! เข้ามาเร็ว ของอร่อย ๆ ทั้งนั้นเลยนะ เข้ามา!” หรือในภาวะซีเรียสอย่างงานบุญใหญ่บางงานที่เกิดเหตุขัดข้อง งานเสียหายไม่ราบรื่น เมื่อมีการประชุมกันหลังเสร็จงานบุญ ผู้รับผิดชอบได้เข้ามาประชุมและขออภัยในความผิดพลาด ค่าพูดที่มักได้ยินจากหลวงพ่อเสมอ ๆ แทนที่จะเป็นคำตำหนิ ว่ากล่าว กลับเป็นคำพูดที่ชื่นชมใน ความสําเร็จของงาน เพื่อให้ทุกคนได้ปลื้มปีติในผลบุญที่เกิดขึ้น และจบลงด้วยถ้อยคำส่งเสริมกำลังใจ ที่ได้ยินแล้วต่างก็อยากจะปรับปรุงงานบุญครั้งต่อไปให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น เรื่องค่าพูดค่าจาที่ไพเราะชวนฟังของหลวงพ่อ เป็นเรื่องที่เราทุกคนคุ้นเคย หลวงพ่อบอกว่า คำพูดดี ๆ เป็นสิ่งมีค่า ที่เราต่างมอบให้แก่กันและกันได้โดยไม่มีวันหมด เราทุกคนมีถ้อยคำที่งดงาม ได้ด้วยการฝึก เช่นเดียวกับที่เราปรารถนาเป็นสิ่งใด เราก็สามารถเป็นได้ด้วยการฝึกฝน ฝึกให้คล่อง ให้ชำนาญ ฝึกจนคุ้นเคย แล้วเราจะได้เป็นสิ่งนั้น คนเก่ง ๆ ที่มีความสามารถทุกคนล้วนเริ่มต้นจากความไม่คุ้นมาก่อน นักกีฬา เริ่มแรกย่อม ไม่คุ้นกับสนาม พ่อครัว ศิลปิน ก็เริ่มจากไม่คุ้นกับเครื่องไม้เครื่องมือที่ต้องหยิบใช้ เมื่อฝึกฝนไป เรื่อย ๆ ความไม่คุ้นก็จะค่อย ๆ หายไปจนกลายเป็นความคุ้น 93