การใช้ชีวิตเพื่อทำบุญ : หน้า 52/90

66 เราก็แค่ใช้ทุกกิริยา อาการของเราให้เป็นบุญ 'สัมมา อะระหัง’ ตลอดเวลา ใจอยู่กับองค์พระ ท่านคลุมตัวป้าตลอด เหมือนเรากับองค์พระ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ก็อยู่มาได้จนถึงปัจจุบัน เราก็แค่ใช้ทุกกิริยาอาการ ของเราให้เป็นบุญ “สัมมา อะระหัง” ตลอดเวลา ใจอยู่กับองค์พระ ท่านคลุมตัวป้าตลอด เหมือนเรา กับองค์พระเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ใครจะชวนพูด เรื่องไร้สาระเราก็ไม่สนใจ เพราะไม่มีประโยชน์ แม้แต่ ความคิด เวลานั่งสมาธิป้าก็ไม่คิดอะไรเลย ถ้าความ คิดอย่างอื่นตั้งท่าจะแล่นเข้ามา เราก็บอกใจเราว่า ไม่ใช่เวลาคิด มองแต่องค์พระ เข้ากลางของกลาง “สัมมา อะระหัง” ของเราไปเรื่อย “ป้าหายได้ก็เพราะองค์พระนี่แหละ ทุกวันนี้ ไปเรียน DOU ไปเรียนอภิธรรม เพราะอยากฝึกสมอง ด้วย ไม่อยากเป็นอัลไซเมอร์ ความเครียดไม่มี มีแต่ ความสุข ทุกข์มีนะ แต่แก้ได้ทุกอย่าง ขนาดเรารัก ลูกมาก แต่พอถึงเวลานั่งสมาธิ เราก็เอาใจออก จากความผูกพันได้ เราให้ลูกทําบุญ ให้รักบุญให้ได้ นี่ลูกชายก็บวชให้แม่ บวชมา ๔ ครั้งแล้ว ครั้งที่ แล้วก็บวชให้ ๑ พรรษาด้วย” ทุกวัน ป้าแต๋วจะตื่นตั้งแต่ตี 4 แล้วสวดมนต์ นั่งสมาธิ จนกระทั่ง 5 โมงเช้า แล้วก็หุงข้าว ทำ กับข้าวให้ลูก ๆ พอทานข้าวเสร็จก็ทำกิจธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ ภายในบ้าน จากนั้นก็มานั่งสมาธิพร้อม เสียงหลวงพ่อทาง DMC เวลาเที่ยงก็พักทานข้าว พอบ่าย ๆ ก็นั่งสมาธิพร้อมเสียงหลวงพ่อทาง DMC อีกรอบ จนกระทั่งถึงบ่าย ๒ โมงครึ่ง ก็มาทำการ บ้าน DOU ตอนนี้เหลือแค่ ๒ วิชา ก็จะจบแล้ว นอกนั้นก็อ่านหนังสือพระอภิธรรม ถักเสื้อ ถักหมวก ไหมพรม ป้าบอกว่า “ทำไปเพื่อบริหารมือและให้ ใจมีสติกำกับ ถักไปใจก็มององค์พระไป พิจารณา ตัวเองไปด้วยว่า สังขารเรามันไม่เที่ยง มันเสื่อมสลาย ไปตามกาลเวลา ให้ใจอยู่กับธรรมะ เวลาจะพูดหรือ สนทนากับใครก็พูดแต่น้อย เพราะส่วนใหญ่มักจะ เป็นเรื่องที่ทำให้ใจเราออกไปข้างนอก” ป้ายังบอก อีกว่า "อยู่คนเดียวเราก็ยิ้มให้ตัวเราเองได้ ยิ้มให้ องค์พระที่ท่านผุดซ้อน ๆ ขึ้น ขึ้นมา “สัมมา อะระหัง ไปทุกอิริยาบถ เพราะองค์พระ เพราะ “สัมมา อะระหัง” นี่แหละต่อชีวิตเรา และเป็นเพื่อนแท้ของ เราจริง ๆ” เรื่องของป้าแต๋ว หรือ กัลฯ สุนาทร นุตผลิน เป็นเครื่องยืนยันถึงความสัตย์จริงของพระพุทธวจนะ ที่ว่า “ธมฺโม ทเว รกฺขติ ธมฺมจารี” “ธรรมย่อมรักษา ผู้ประพฤติธรรม” ดังนั้นบัณฑิตผู้ปรารถนาความสุข อันแท้จริง หรือผู้ใดที่ปรารถนาจะพ้นจากทุกข์ภัย นานาประการที่กำลังประสบอยู่ จึงบ่ายหน้าเข้าหา ธรรมะแล้วประพฤติธรรมเถิด ดังถ้อยคำที่ว่า “ไม้จันทร์ แม้แห้ง ยังไม่สิ้นกลิ่นหอม อ้อย แม้ถูกหีบ ยังไม่สิ้นรสหวาน เกลือ แม้ถูกสะตุ ยังไม่สิ้นรสเค็ม บัณฑิต แม้ตกทุกข์ ยังไม่เลิกประพฤติธรรม” ๖๓ 63