ข้อความต้นฉบับในหน้า
G'S
G'S
๑. วัด คือ ที่เก็บรักษาโลกุตรธรรม หรือธรรมเบื้องสูงอันเป็นเครื่องมือกำจัดกิเลส
ในจิตใจของคนเรา เพื่อความหมดทุกข์โดยสิ้นเชิง
๒. วัด คือ สถานที่เผยแผ่โลกุตรธรรมโดยตรง ดังนั้นวัดจึงจัดเป็นสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์
ที่สุดในโลกนี้
อนึ่ง ถ้าถามว่าวัตถุประสงค์ที่แท้จริงในการไปวัดของชาวพุทธคืออะไร
จากคำจำกัดความที่ผ่านมา เราก็ได้คำตอบว่า
วัตถุประสงค์ที่แท้จริงในการไปวัดของพุทธศาสนิกชนก็คือการไปรับการอบรมบ่มนิสัย
จากพระสงฆ์ผู้ทรงโลกุตรธรรม
หรืออย่างน้อยจากพระสงฆ์ผู้พยายามฝึกตัวให้เข้าถึง
โลกุตรธรรม ด้วยการศึกษาและปฏิบัติมรรคมีองค์ ๘ โดยเริ่มจากระดับโลกิยธรรมไปสู่
โลกุตรธรรม เพื่อความสิ้นกิเลส และพ้นทุกข์ในที่สุด
ดังนั้น ผู้ที่ไปวัดจำเป็นจะต้องเตรียมตัวเป็นอย่างดี นับตั้งแต่การแต่งกายต้องให้
เหมาะสมกับการไปสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ขณะเดียวกันก็ต้องเตรียมใจให้ปลอดโปร่ง เพื่อเป็น
ภาชนะรองรับพระธรรมคำสั่งสอนสำหรับฟอกจิตใจให้บริสุทธิ์สะอาด
๔. นโยบายในการทำวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง
ในช่วงเวลากว่า ๒,๕๐๐ ปี จากสมัยพุทธกาลมาถึงยุคปัจจุบัน เหตุการณ์ต่าง ๆ ใน
โลกได้เปลี่ยนแปลงไปมากทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นสภาพสิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติ สภาพความ
เป็นอยู่ของผู้คนในสังคม สภาพจิตใจและความคิดเห็นของผู้คนในสังคม ความเปลี่ยนแปลง
เหล่านี้ เป็นเหตุให้วัดที่เคยเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในอดีตกาลสูญหายไป
สิ่งที่เกิดขึ้นพร้อม ๆ กับการสูญหายไปแห่งความเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของวัด ก็คือ
จำนวนพระภิกษุตามวัดต่าง ๆ ลดน้อยลงเรื่อย
๑.
ๆ
๒. พระภิกษุที่เข้ามาบวชใหม่ก็หาได้ยากยิ่ง
ๆ
๓. ชาวพุทธในสังคมไทยส่วนใหญ่ก็เป็นชาวพุทธแต่ชื่อ แต่ไม่รู้หลักธรรมสาคัญ เพื่อ
นำมาฝึกอบรมจิตใจตนเองเลย เพราะไม่เคยศึกษาและปฏิบัติธรรม และ
๔. ที่สำคัญที่สุดคือ มีวัดร้างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากขาดพระภิกษุ
เหล่านี้คือ อันตรายอย่างใหญ่หลวงต่อสังคมและประเทศชาติของเรา
เพื่อที่จะแก้ปัญหาซึ่งเป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวงนี้ เราต้องเร่งแก้ปัญหาวัดร้างให้
ฟื้นคืนกลับมาเป็นวัดรุ่งให้เร็วที่สุด
เกี่ยวกับการแก้ปัญหาเรื่องวัดร้างนี้ จะไม่ยุ่งยากอะไรนัก ถ้านำวัตถุประสงค์ของการ
สร้างวัดในสมัยพุทธกาลมาเป็นนโยบายหลักในการทำงาน
นโยบายสำคัญในการทำวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง มี ๒ ประการ คือ
๔.๑ สร้างบุคลากรเพื่อการบรรลุธรรม
การสร้างบุคลากรเพื่อการบรรลุธรรม หมายถึงสถาบันสงฆ์ต้องร่วมมือกันชักชวน
๖๘