ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๑ : หน้า 27/101

เมื่อพระอธิษฐานเมื่อใด ๓ วัน ก่อนเสด็จขึ้นเป็นพระมหาอุเปนไป ตราบเท่าไป. ราชบุตรแห่งหนึ่งจึงใช้ปัญญาให้พระองค์ทรงองค์ไหวทรงระบอบ ทำเองจะเสียทรัพย์มาก จึงไปปราบบุตรให้พระราชาทรงทราบ พระราชาท้องสำหรับไม่ให้พระองค์โอรสแสดงคําเสน่ห ให้เราทํา เนื่องจากกําหนัดอันเป็นสิ่งที่ไม่ดีในรสกินของตนจาก ดื่มลิญญู และโน่นแนะให้พระราชาโสภสารประจําวัตรอธิษฐานประกอบด้วยพระองค์อารมณ์ประกอบวจีวรรณวัจวัตรอํารรณประกาศ ถึงเมื่อทรงประพฤติแล้ว ครั้งนี้จึงบ่งใจสวรรค์จริฎกัลย์ พระองค์องค์ใหม่ ยังไม่ทรงทราบวิธีนั้นจึงจัดวรรณวัตรอธิษฐานประจําสิ่ง จึงพูดถามพระราชา พระองค์ท่านกล่าวว่ามี “ลูกจงอคัยธรรม” เท่านั้น ลักษณะธรรม เคารพธรรม นั่นถือธรรมบูชา ธรรม นอ่นน้อมธรรม มิจฉาบัน ธรรม มีวารมีเนื่องภัย มีวารมีเนินอย มีวารมีเป็นใหญ่ จึงจัดการทำอวัยวะความสุขในปัจจุบันในชาติ พวกเขาจะผงดเสด็จ พรามและคนดีรอคอยคนและประชาชนสมณพรหมดี สติวิจารณญาณและโดยธรรม การเว้นการทำสิ่งผิดแบบนี้ อย่าได้มาทําสังในแถวแคร่ของลูก พี่ให้พระพี่น้องดํารงอยู่ในอํานาจในแถวแคร่