ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๑ : หน้า 81/101

จึงเตือนสติว่า “ทำทำกรรมอะไรไว้สักสิบ ตนโทษอันใดก็อาจจะจำ หรือเชื่อมั่นกันว่า เหตุใดกันจึงทำในพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ทั้งนั้นเป็นอดิต อานนา และเป็นอยู่แล้ว” เมื่อถูกกรรมเตือน นายช่างจึงรีสึกคิดและเสียใจมาก จึง หมอบลงแทบเท้าพระองค์ พลางกล่าวขอขมาโทษพระองค์ พระองค์จึงกล่าวข้างว่าขอไปธทวง เขาไม่จำเป็นต้องขอขมา พระองค์ เพราะไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่เขาให้กล่าวล่วง เกินพระศาสดาเทพ เมื่ออนุญาตทองอนำลาบส่งในกราขอนขอพระเจดีย์ตา พระเจดีย์แจ้งนำขอของให้ทำอาถมองไม่อาจคํ จะไป๙อก บรรจุไว้ในธารพระบัสสุดๆ บุคคลชายคนโตและคนกลางสวดปุรัสซี ไม่อาจช่วยบิดา โดย อ้างเหตุผล ตามไม่สมใจนึกสำหรับกล่าวล่วงเทพระพุทธเจ้า แต่บุตร ชายคนสุดท้ายลืมคำว่าสิววา คำของจิ๋งอยเป็นการขออุบูร จริงอย่างทำมอของออกไม่งอทอนคํานวณสูง ดู คํานวน ของ เหลือ เสร็จแล้วจึงนำไปบูรณ์ เป็นพระอภินันทน่ขออภัยต่อ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยความที่กล่าวล่วงเท่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไว้นั้น เป็น เหตุให้พระองค์อารมณ์ไม่ดีและวันนั้นเองก็เป็นร้ายร้าย ๗ ชั่ว ตัวตนในใจตัว จี ตั้งแต่เกิดในสมยุคพระพุทธเจ้าของเรา มาแล้วเป็น