ที่สุดแห่งธรรมถึงได้ด้วยความเคารพ ๑ : หน้า 92/101

หากผู้ใดฝากฟนพระพุทธองค์ตามปฏิบัติอย่างจริงใจ เกิดประสบการณ์ในด้านต่าง ๆ ตามรู้สึกความสำคัญ ความกลัว หรือความทุกข์ใจในสิ่งต่าง ๆ ได้อยู่โดยตลอดเองเลยว่าสะสมภายในออก เช่น อุทธา ตนไป ลูกจร สัตว์มีกิริยา หรือทรงบูรณ อื่น ๆเป็นหนัง ที่เราเคยพิจารณามา ไม่มีเสน่ห์แม้ก็จริง เพราะไม่ได้ช่วยให้ความกลัว ความกลัว หรือความทุกข์ใจได้เลย เท่าที่จะคะลาด จราว “มนุษย์เป็นบ่อมากภูมิภูมิคุณแล้ว ย่อมึงไม่เขา ป่าอาราม และครูษณีดีย์ ว่าเป็นที่พัก สะสมมันแล ไม่เทยาม สะสมมันอุปค เพราะบุคคลอาศิสรสนั่น ย่อมไม่ฟังจากกึ่งกึ่งค่า" ส่วนบุคคลใดถึงพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ ว่ามีที่พึ่ง ย่อมนี้เห็นอริสังข์ คือ ทุกข์ เหตุที่เกิดทุกข์ ความทุกข์ทุกข์ และมรณภัยกาย อันเป็นธรรมสัจจ์ยิ่ง สัตว์ให้จงบรรเทาความทุกข์ ด้วยปัญญาอร จงสะบั้น และองค์บุคคลนั้นมากบรรย สะนั่นอุดม เพราะบุคคลอ้าย สระนั้น ย่อมพ้นจากทุกข์ได้หมด *ธ.ธ. (ไทย) ๑๙/๑๙๑๙-๑๙๑๙