การวางตัวในสังคม : หน้า 87/218

1. วางตัวเหมาะสม ตามธรรมดาเมื่อเราเข้าไปสมาคมใดหรือคนสมาคมกับใคร คณะบุคคลหรือตัวที่ เราสมาคมด้วยจะประเมินเรื่องชาติตระกูล คุณวุฒิ และวัยวุฒิของเรา จากพฤติกรรมต่าง ๆ ที่ เราแสดงออก ทั้งทางกาย ทางวาจา และทางใจ เช่น ถ้าเราแสดงกิริยามารยาทไม่สุภาพ มักใช้ว่าขายอาถามให้รายอ่อน ย่อมจะถูกบุคคลในสมาคมนั้น ประเมินและตัดสินในใจ ทันทีว่า เราไม่ได้รับการอบรมเรื่องสมบัติผู้ดี แสดงว่ามาจากครอบครัวที่มีการศึกษาน้อย หรือครอบครัวไร้ศรระธรรม นั่นคือเราดูประเมินแล้วว่าชาติภูมิต่ำทราม ดังนั้น เมื่อสมาคมกับใคร หรือเข้าสู่สมาคมใด ต้องระมัดระวังทั้งเรื่องกิริยามารยาท การใช้คำพูดที่เหมาะสม ทั้งถ่อมคำและความคิด มิจฉาชั่วตัวเราเท่านั้นที่จะถูกเหยียดหยาม ถูกดุเดือดนิน แต่ยังนำความเสื่อมเสียมาสู่ศตกลูกอัณฑ์ด้วย นอกจากนั้น ถ้าเรามีตำแหน่งในยศงาน ยิ่งต้องระมัดระวังพฤติกรรมทั้ง ๓ ด้าน ของ ตนเองให้มากขึ้นอีก เช่น ถ้ามีตำแหน่งเป็นหัวหน้า เป็นครูบาอาจารย์ เป็นผู้จัดการ แต่แต่งกายไม่สะอาด ไม่สุภาพ พูดจาไม่มีเหตุผล พูดไม่อยู่กับร่องกับรอย พูดเอาแต่ได้ ดังกว่าๆ พูดง่าย พิถี ย่อมถูกประเมินว่าขาดคุณวุฒิ คือขาดความสามารถที่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่ของตน ย่อมไม่ได้รับความนับถือเท่าที่ควร เป็นต้น