การฝึกสมาธิเบื้องต้น : หน้า 204/218

2. อยากให้เห็นแน่ คือ ทำใจให้เป็นกลาง ประคองสมดุลให้ผลออกมาจากกิจกรรมภาวนาและกิจกรรมมินิด ส่วนจะเห็นมิด เมื่อใดนั้นอยู่แล้วล่ะก็ถึงเวลานั้นเอง การรับเกิดของดวงมิดนี้ อุปมาเสมือนการขึ้นและตกของดวงอาทิตย์ เราไม่อาจเร่งเวลาได้ 3. อย่ากังวลถึงการกำหนดลมหายใจเข้าออก เพราะการฝึกสมาธิ เพื่อให้เข้าสู่พระธรรมนายภายใน อาศัยการนึกถึง “อโลกสิน” คือ สีลแสงสว่างเป็นนาทีเริ่มต้น เมื่อฝึกสมาธิเข้าถึงดวงปฐมมรรตแล้ว ฝึกสมาธิ ต่อไป ผ่านกายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายอรูปพรหม กายอรูปพรหม จนกระทั่งเข้าสู่พระธรรมนายภายใน จึงเจริญวิปัสสนาในกายานหลัง ดังนั้น จึงไม่มีความจำเป็นต้องกำหนดลมหายใจเข้าออกเปฯราะใด 4. เมื่อเลิกจากนั่งสมาธิ แล้ว ให้ตั้งใจไว้ที่ศูนย์กลางกายที่เดียว ไม่ว่าจะอยู่ในอธิษฐานใดก็ตาม เช่น ยืนก็ดี เดินก็ดี นอนก็ดี หรือย้ายฐานที่ตั้งจิต ไปไว้ที่อื่นเป็นอันขาด ให้ตั้งใจบริกรรมภาวนา พร้อมกับนึกถึงกิจกรรมมินดเป็นดวงแก้วใส ควบคู่กันตลอดไป 5. นิม่ดต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น จะต้องน้อมไปที่ศูนย์กลางกายทั้งหมด ถ้ามีมิดเกิดขึ้นแล้วหยาลไปก็ต้องตามหา ให้กวนนิม่ดใจต่อไปตามปกติ ในที่สุดเมื่อจิตสงบ นิม่ดย่อมปรากฏขึ้นใหม่อีก การฝึกสมาธิเบื้องต้นที่กล่าวมาข้างต้นนี้ ย่อมเป็นปัจจัยให้เกิดความสุขได้ผลตามสมควร เมื่อระลึกนึกในอยู่เสมอ ๆ ไม่ทอดทิ้ง จนได้วางมรรตแล้ว ก็ให้นำมาแสดงเป็นภาวะร่างกายของมรรตธรรมนั้นไว้ต่อชีวิต ควรคุยในศีลธรรมดี ดีมเป็นหลักประกันได้ว่า ได้ที่พึ่งของชีวิตที่ถูกต้องดีงาม ที่จะส่งผลให้เป็นผู้มีความสุขความเจริญทั่วในพชาวดีนี้และเทพหน้าหากสมารถแนะนำต่อ ๆ กันไป ขยายไปยังคนมายของชาติต่อไป ชายไปอย่างมุ่งมั่นอย่างไม่จำกัดเชื้อชาติ ศาสนา และเผ่าพันธุ์ สันติสุขอันไพบูลย์นี้ทุกใฝฝันย่อมบังเกิดขึ้นอย่างแน่นอน