การบูชาบุคคลผู้ควรบูชา : หน้า 4/141

อยู่ให อานิสงส์แห่งบุญ เรื่อง : พระมหาเสถียร สุวณฺณฐิโต ป.ธ.๙ ภาพประกอบ : กองพุทธศิลป์ อานิสงส์การจุดประทีป ถวายเป็นพุทธบูชา “ปูชา จ ปูชนียานํ เอตมุมงฺคลมุตตม การบูชาบุคคลผู้ควรบูชา เป็นมงคลอย่างยิ่ง” (มงคลสูตร) การบูชา คือ การแสดงออกในลักษณะ ของความเลื่อมใสศรัทธา มีการยกย่องเชิดชู ทั้งทางกาย วาจา และใจ ด้วยความนอบน้อม ทั้งต่อหน้าและลับหลัง การแสดงต่อหน้า เป็นการแสดงออกถึงความเคารพและตระหนัก ในคุณธรรมความดีของบุคคลที่เราบูชา อย่างจริงใจ ส่วนการแสดงอาการบูชาลับหลัง เป็นการเตือนใจตัวเราเอง ให้ผูกใจไว้กับ คุณธรรมอันสูงส่งของท่าน ก่อให้เกิดความรู้สึก อยากจะฝึกตัวให้ได้อย่างท่าน เป็นการยกใจ ของเราให้สูงขึ้นเรื่อย ๆ การบูชาเป็นกุศโลบาย ในการฝึกฝนใจที่ยังหยาบกระด้าง ยังไม่อาจ ยอมรับคุณธรรมของใคร ให้กลับกลายเป็นผู้มี อัธยาศัยอ่อนโยน ใจละเอียดอ่อนและนุ่มนวล ตามท่านด้วย โดยเฉพาะการได้บูชาบุคคลผู้ควรบูชา ผู้กระทําการบูชาย่อมได้รับสิ่งที่เป็นสิริมงคล ปัญญา เพราะถ้าหากบูชาโดยไม่ใช้ปัญญาก็จะ กลายเป็นความงมงาย ปัจจุบันมีการเคารพกราบไหว้บูชาใน สิ่งที่ไม่ใช่ที่พึ่งที่ระลึก เช่น เห็นต้นไม้ต้นใหญ่ ๆ ก็น่าผ้าแดงไปพ้นรอบ ๆ ผู้คนสัญจรผ่านไปมา ก็ทึกทักไปเองว่า นี้คือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ไปเจอ จอมปลวกก็เข้าใจผิดว่า คงมีเจ้าป่าเจ้าเขา สิงสถิตอยู่ด้านใน บางคนเห็นสัตว์เดียรัจฉาน เช่น ควายที่มีเขายาว ๆ ก็นึกว่าเป็นสัตว์นำโชค อุตส่าห์เดินทางน่าสิ่งของไปบูชาพร้อมกับ อ้อนวอนขอหวยบ้าง ขอให้ตนเองประสบ โชคดีมีชัยบ้าง ทั้ง ๆ ๆ ที่มันเป็นเพียงแค่ สัตว์เดียรัจฉาน นี้เป็นความเชื่อแบบงมงาย ไม่ใช่การบูชาบุคคลผู้ควรบูชา บุคคลผู้ควรบูชา คือ บุคคลที่มี คุณธรรมความดีควรค่าแก่การระลึกนึกถึง ตั้งแต่เป็นผู้อุดมไปด้วยศีล สมาธิ ปัญญา เข้ามาสู่ตัว เพราะผู้บูชาย่อมได้รับการบูชาตอบ คือ มีกาย วาจา ใจบริสุทธิ์ ไม่เป็นพิษเป็นภัย การเลือกนับถือและบูชาบุคคลผู้ควรบูชา กราบไหว้ ซึ่งเปรียบเสมือนวีรบุรุษในหัวใจ ของเรานั้น ควรจะเป็นผู้อุดมไปด้วยศีล สมาธิ ๐๒ อยู่ในบุญ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙ กับใคร เป็นผู้มีจิตใจมั่นคง ประกอบไปด้วย ความเมตตา และมีปัญญาสามารถชี้เส้นทาง ในการดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้องและปลอดภัย