มารยาทในการรับประทานอาหาร : หน้า 108/141

โดยไม่แสดงอาการรังเกียจเลย แม้เขาจะเอา บ บ บ นิ้วขี้เรื้อนทั้ง ๕ นิ้วหยิบอาหารใส่บาตร และ บังเอิญนิ้วหนึ่งเกิดขาดหลุดลงไปในบาตร ถ้าเป็นเราคงไม่ปล่อยจนได้ของแถม อย่างนี้หรอก แค่เห็นนิ้วร่องแร่งก็ปิดฝาบาตร เดินหลีกไปแล้ว แต่พระอรหันต์ท่านมีเมตตาสูง ท่านหมดกิเลสแล้ว เขาแถมนิ้วมือให้นิ้วหนึ่ ท่านก็ไม่ว่ากระไร เท่านั้นยังไม่พอ ท่านยังตั้งใจ ฉลองศรัทธาของขอทานขี้เรื้อนอย่างเต็มที่ หวังให้เขาได้บุญมาก ๆ ทันตาเห็น จะได้หมดเวร เป็นขอทานเสียที ท่านรับบาตรแล้วก็ตรงไปที่ร่มไม้ใกล้ ๆ ลงนั่งแล้ววางบาตรไว้ข้างหน้า หยิบนิ้วขี้เรื้อน นั้นโยนทิ้งเหมือนเป็นเศษไม้เศษผงธรรมดา แล้ว ท่านก็หยิบอาหารขึ้นฉันหน้าตาเฉย ฝ่ายขอทาน เห็นแล้วก็ดีอกดีใจยกใหญ่ ท่านเป็นพระอรหันต์ ท่านทําใจได้ แต่ถ้าไม่ใช่ก็ยากอยู่ ชาวบ้านทั่วไป พอตักบาตรก็อยากให้พระฉันของที่ตนถวาย กับข้าวจะประณีตหรือไม่ประณีต เหมาะกับวัย กับสังขารของท่านหรือไม่ ก็ไม่ค่อยคำนึงถึง ถ้า ท่านเผลอแสดงอาการไม่อยากได้ เขาก็เสียใจ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเห็นประโยชน์ ในการรักษาศรัทธาของญาติโยมไว้ จึงทรง บัญญัติพระวินัยขึ้นมาว่า เมื่อออกบิณฑบาต ต้องรับอาหารโดยไม่คำนึงว่าอาหารนั้นจะประณีต หรือไม่ เมื่อรับแล้วต้องฉัน ห้ามเอาไปเททิ้ง ถือเป็นมารยาทอย่างหนึ่งของพระภิกษุ ก็ขอฝากกับพวกเราว่า ตั้งแต่เด็กจนโตมา ถึงขนาดนี้ เราล้วนมีเพื่อนรักเพื่อนสนิทกันมา แล้วทั้งนั้น เพื่อนบางคนก็ยากจนกว่าเรา บางคน ก็เท่าเรา คนที่รวยกว่าเราก็มี เรื่องความรวย ความจนนี้ช่วยกันไม่ได้จริง ๆ เป็นเรื่องของบุญ ของบาปข้ามภพข้ามชาติมา คบเป็นเพื่อนกัน ๑๐๖ อยู่ในบุญ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙ แล้วไม่ควรรังเกียจว่า คนนี้จนคบไว้เป็นบริวาร ไว้ใช้งานเท่านั้น ไม่อยากสนิทสนมถึงขนาดตาม ไปกินข้าวกินปลาที่บ้าน ครั้นเขาชวนก็บ่ายเบี่ยง หรือไปแล้วก็กินไปไป เดี๋ยวจะเสียน้ำใจกัน เปล่า ๆ มีอย่างไรก็กินอย่างนั้น ประสาจน เพราะเราเองแม้จะรวยก็ไม่รู้หรอกว่าอนาคต จะเป็นอย่างไร เคราะห์หามยามร้าย บ้านเรา อาจถูกไฟไหม้หรือถูกไล่ออกจากงานกลางคัน ถึงเวลานั้นเราอาจจนกว่าเขาก็ได้ เพราะฉะนั้น นิสัยดูถูกคนอย่าให้เกิดมี ขึ้นได้ คบคนให้มองที่คุณธรรมดีกว่า ถ้าเขา นิสัยดี คุณธรรมดี แม้ยากจนเพียงไรก็รักษา น้าใจเขาไว้เถิด ใครทำอย่างนี้ได้ก็ถือว่ามี มนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม หน้าที่การงานทุกอย่าง จะคล่องตัวไปหมด เรื่องอาหารชนิดกลืนไม่ลงนี้ หลวงพ่อเจอ หลายครั้ง มาเป็นพระแล้วก็ยังเจอ ก็ทน ๆ กันไป ไม่แสดงออกนอกหน้า ถ้าไม่หัดอดทน อย่างนี้ก็สร้างวัดไม่สำเร็จ บางอย่างเราจำเป็น ต้องทำ แม้ต้องฝืนก็ต้องทน พระสัมมาสัม พุทธเจ้าทรงบัญญัติพระวินัยไว้ก็เพื่อฝึกให้ พระภิกษุหัดข่มใจ ละความอยาก ความเอาแต่ใจ ไม่ว่าจะเป็นอาหารของคนจน คนรวย อาหารประณีต ไม่ประณีต อย่าไปแสดงอาการรังเกียจรังงอน อะไรเขียว เราฉันเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่เพื่อฉัน จากบัญญัติพระวินัยที่ว่า เราจักรับบิณฑบาต โดยเคารพนี้ ในที่สุดก็มาเป็นหลักมนุษยสัมพันธ์ ง่าย ๆ ขั้นต้นในชีวิตประจำวันว่า เราจะไม่เป็น คนเห็นแก่กิน ไม่เลือกอาหาร คือ จะกินเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน แต่ถ้าคนไหนไม่ยอมที่จะอดทน นอกจากจะไม่ได้เพื่อนเพิ่มแล้ว ยังเพาะศัตรู เพิ่มขึ้นมาอีก (อ่านต่อฉบับหน้า)