การแก้ไขทุกข์ทั้ง ๔ ประการ : หน้า 113/141

ตนเองท่าผิดหรือท่าถูก ความโลภก็ทําเริบ เกิด ไปจนกว่าใจจะหยุดนิ่งเป็นสมาธิ อาศัยความ อาการอยากจะได้ในส่วนของคนอื่นเขาด้วย จากนั้นก็สรรหาวิธีการต่าง ๆ เพื่อจะเบียดเบียน ให้ได้ทรัพย์นั้นมา ทำให้เกิดทุกข์เพราะการ เบียดเบียนเพื่อนมนุษย์ไม่รู้จบ ครั้นอยากได้แต่ไม่อาจได้สมใจก็เป็นทุกข์ เกิดโทสะบันดาลให้อุ่นใจ เมื่อตนเองไม่ได้ คนอื่นก็ต้องไม่ได้ ความคิดทำลายล้างเพื่อน มนุษย์ให้สิ้นซากด้วยวิธีการต่าง ๆ ก็เกิดขึ้น ตามมา กลายเป็นความเดือดร้อนเป็นทุกข์ของ มนุษย์ไม่จบสิ้น การที่มนุษย์จะอยู่รอดร่วมกันได้ ก็จะ ต้องแก้ไขทุกข์ทั้ง ๔ ประการไปด้วยกัน จะขาด ไปประการหนึ่งไม่ได้ ถ้าคิดจะแก้ไขเฉพาะทุกข์ ๓ ประการแรก แต่มองข้ามทุกข์จากกิเลสไป ก็จะมีผลร้าย คือ ทุกข์ไม่มีวันหมดสิ้น มีแต่ จะเพิ่มมากขึ้นไป ชีวิตจะหมดไปแต่กับเรื่อง ทุกข์ ไม่มีโอกาสได้พบสุข การจะได้พบความสุขนั้น พระบรมศาสดา ตรัสว่ามีทางเดียว คือ นตฺถิ สนฺติปร์ สุข แปลว่า สุขอื่นนอกจากความสงบจากการทำใจ ให้หยุดนิ่งไม่มี การทำงานเพื่อแก้ทุกข์อื่น ๆ และแก้ทุกข์จากกิเลสไปด้วย จึงจะมีผลดี ที่แท้จริง คือ ทุกข์ต่าง ๆ จะบรรเทาลดน้อย ถอยลง และมีโอกาสหมดทุกข์ พ้นทุกข์ได้ด้วย การจะแก้ทุกข์จากกิเลสได้นั้นมีทางเดียว ก็คือ การฝึกใจจนชนะใจตนเอง คำว่า “ชนะใจ ตนเอง" คือ เอาชนะกิเลสที่ควบคุมสั่งใจ เราได้ เราเริ่มต้นฝึกใจให้ชนะกิเลสได้ด้วย การศึกษาธรรม ปฏิบัติธรรม และการสร้างบุญ ซึ่งเรียกรวม ๆ ว่า การบำเพ็ญเพียร การบำเพ็ญ เพียรฝึกใจต้องอาศัยสติเป็นพี่เลี้ยงประคองใจ 4 เพียรฝึกไม่ลดละจนกว่าจะประสบผลสำเร็จ ใจที่เป็นสมาธิ เป็นใจที่พร้อมจะเข้าถึง ธรรม พร้อมจะบรรลุธรรมไปตามแนวทางที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสรู้และก่าจัดทุกข์ ทั้งปวงได้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ ด้วยเหตุนี้ การแก้ไขทุกข์ทั้ง ๔ ประการ ไปพร้อม ๆ กันนี้ มนุษย์จะต้องหาความรู้ เพิ่มเติมเพื่อสาวให้ไปรู้ถึงต้นเหตุที่ทำให้เกิด ทุกข์นั้น ๆ ทั้งต้องมีความช่างสังเกตในเรื่อง เหล่านี้ และต้องมีความพยายามที่จะห้ามใจ ไม่ให้ปฏิบัติผิดพลาดต่อเรื่องเหล่านี้อีก ทุกข์ ที่มีอยู่แล้วจึงจะลดลง ทุกข์ใหม่ก็จะไม่เพิ่มขึ้น การงานต่าง ๆ เหล่านี้ต้องใช้เวลาทั้งนั้น ๆเ หากเรามองออกว่า เรากำลังแก้ทุกข์ทั้ง ๔ อยู่ และแบ่งเวลาที่มีในแต่ละวันให้กับการแก้ทุกข์ เหล่านี้อย่างเหมาะสม ชีวิตของเราก็จะได้ ประโยชน์เต็มที่สมกับเวลาที่มีอยู่ ๒๔ ชั่วโมง ในแต่ละวัน เพราะวันนี้เรามีลมหายใจ มีชีวิต มีเวลาอยู่ แต่วันพรุ่งนี้เราจะมีเวลาอยู่หรือไม่ ก็ยังไม่ทราบ ดังนั้น จุดประสงค์ของการบริหารเวลา ชีวิตแต่ละวันนั้น จึงอยู่ที่การจัดสรรเวลาเพื่อ แก้ไขทุกข์ทั้ง ๔ ประการ โดยแบ่งเป็น ๑) เวลา เพื่อแก้ไขทุกข์จากสรีระ ๒) เวลาเพื่อแก้ไขทุกข์ จากการอยู่ร่วมกัน ๓) เวลาเพื่อแก้ไขทุกข์จาก การประกอบอาชีพ ๔) เวลาเพื่อแก้ไขทุกข์จาก กิเลส จึงจะทำให้เวลาตลอด ๒๔ ชั่วโมง ใน ๑ วันของเรา เกิดประโยชน์เต็มที่สมกับ การที่ได้โอกาสเกิดมาเป็นมนุษย์ ได้พบกับ พระพุทธศาสนาซึ่งบังเกิดขึ้นในวัฏสงสารได้ ยากแสนยากนั่นเอง กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๑๑๑ 111