มารยาทไทยในการรับประทานอาหาร : หน้า 106/141

อยู่ในบุญ ต้นบัญญัติมารยาทไทย เรื่อง : พระราชภาวนาจารย์ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ต้นบัญญัติมารยาทไทย ตอนที่ 5 หมวดธรรมว่าด้วยมารยาทในการรับประทานอาหาร หมวดที่ ๒ โภชนปฏิสังยุต (ข้อ ๑) บางคนมารยาทในการนั่ง ยืน เดิน ตลอดจน การนุ่งห่มเรียบร้อยสง่างามดีมาก แต่มาพลาด ในหมวดที่ ๒ คือ มารยาทในการรับประทาน อาหารไม่ค่อยน่าดู เพื่อนฝูงพากันตั้งข้อรังเกียจ แต่เนื่องจากไม่รู้ตัวจึงนึกน้อยใจว่า “...เวลาใช้งานละก็เรียกหาไม่ให้คลาด สายตาไปเชียว แต่พอถึงเวลากินกลับลืมเรา เสียนี่..... พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้ความสาคัญ กับเรื่องนี้มาก ทรงบัญญัติพระวินัยว่าด้วยการ บิณฑบาตและการขบฉันภัตตาหารของพระภิกษุ ไว้ถึง ๓๐ ข้อ ซึ่งเต็มไปด้วยเหตุผล แม้ฆราวาส ก็ควรใส่ใจศึกษาและยึดแนวปฏิบัติอย่างเดียว กันนี้ น ข้อ ๑ "ภิกษุพึงท่าความศึกษาว่า เราจัก รับบิณฑบาตโดยเคารพ” ข้อนี้ทรงสอนให้เคารพในบุคคลผู้ให้ และ เคารพในของที่เขาให้ ไม่แสดงอาการดูหมิ่น หรือรับมาอย่างเสียไม่ได้ ชวนให้เข้าใจว่า เมื่อ ๑๐๔ อยู่ในบุญ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙ พันหน้าเขาแล้วท่านคงเททิ้งหรือไม่ยอมฉัน ธรรมดามีอยู่ว่า พระภิกษุที่บวชใหม่ บางรูป ท่านเพิ่งมาจากตระกูลที่ร่ำรวย ยังแก้ไข ตัวเองในหลาย ๆ เรื่องไม่สำเร็จ บางท่านที่ยังติด รสอาหารอยู่จึงมักจุกจิกเลือกอาหาร ญาติโยม เห็นแล้วก็อย่านึกตำหนิท่านเลย บวชใหม่ก็ ๆ อย่างนี้แหละ ต้องปล่อยเวลาให้ท่านฝึกตัวอีก สักพัก การแก้ไขเรื่องติดรสอาหารนี้ไม่ใช่ของง่าย บางท่านใช้เวลานานหลายปี ในการศึกษาทาง ธรรม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงวางหลักสูตร ของพระภิกษุไว้ ๔ ระดับ เช่นเดียวกับการศึกษา ทางโลก แต่ช่วงเวลาการศึกษาอบรมในแต่ละ ระดับยาวนานกว่า ชีวิตทางโลก เมื่อเราเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ปีแรกเรียกว่า Freshy หรือน้องใหม่ ตอนนั้น เราทำอะไรผิดพลาดไปบ้างรุ่นพี่ก็ยังให้อภัย ตักเตือนแล้วก็แล้วกันไป เพราะเห็นว่ายัง ต้องการเวลาเพื่อปรับตัวอีกสักพัก แต่พอขึ้นปี ๒