เสียงสวดมนต์และการทำสมาธิ : หน้า 93/187

หลาย ๆ คน ที่ไม่รู้ภาษาไทย แต่ก็ชอบมานั่ง ฟัง DMC ทั้งที่ไม่รู้ภาษาไทยสักคำเดียว เขา บอกว่าฟังเสียงหลวงพ่อแล้วสบายใจ ถามว่าฟังภาษาไทยไม่ออกแล้วทำไม สบายใจ ก็เพราะเสียงของพระเดชพระคุณ หลวงพ่อเปล่งออกมาจากศูนย์กลางกาย โดย เฉพาะอย่างยิ่งขณะที่ท่านน่านั่งสมาธิ ท่านพูด ในขณะกำลังนั่งหลับตาทำสมาธิ เสียงของท่าน จึงออกมาจากศูนย์กลางกายที่ดิ่งลงไป ฉะนั้น ผู้ฟังจะฟังออกหรือไม่ออก จะเข้าใจหรือไม่ เข้าใจความหมายก็จะรู้สึกชื่นใจ เพราะว่ามี แรงดึงดูดชนิดหนึ่งออกมาจากในตัวเขา เป็น แรงดึงดูดให้ใจของเขาจรดที่ศูนย์กลางกาย ได้ง่าย จากหลักการเดียวกันนี้เอง เมื่อพระสงฆ์ สวดมนต์ให้พร เสียงนั้นจึงเป็นเสียงสวดที่ ออกมาจากศูนย์กลางกาย เลยน้อมนำาให้ใจ ของผู้ฟังเข้ามาอยู่ในศูนย์กลางกายได้ง่าย โดยไม่รู้ตัว แล้วก็ทําให้เป็นสมาธิได้ง่าย แต่ละครั้งที่พระภิกษุให้พร ท่านกำลัง กล่าวคำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระภิกษุ ในฐานะที่เป็นลูกของพระพุทธองค์จึงต้องให้ ความเคารพต่อสมเด็จพ่อ คือ พระสัมมา สัมพุทธเจ้า และสิ่งที่จะสวดที่จะกล่าวออกมา นั่นเป็นธรรมะที่กลั่นออกมาจากใจของพระองค์ แล้ว พระองค์ทรงเห็นธรรมภายในที่ปราบกิเลส แล้วก็ทรงใช้วาจาบริสุทธิ์เปล่งถึงธรรมบริสุทธิ์ นั้น กล่าวถึงอานุภาพของธรรมภายในออกมา ให้ชาวโลกฟัง พระองค์ทรงเป็นผู้เคารพในธรรม การ กล่าววาจาแสดงธรรมของพระองค์จึงทรงเปล่ง พระสุรเสียงออกมาจากใจที่เปี่ยมด้วยความ เคารพในธรรมอย่างมหาศาล พระองค์ทรงเคารพในธรรมขนาดไหน ทรงอุปมาไว้ว่า ราชสีห์จะตะปบช้างมาเป็น อาหารก็ตะปบด้วยความระมัดระวัง ต้องไม่ พลาด ไม่ยอมให้ช้างหลุดไป ถ้าหลุดไปก็เสีย ศักดิ์ศรีของราชสีห์เลยทีเดียว เป็นที่เยาะเย้ย ของสิงโต ของเสือทั้งหลาย เป็นที่เยาะเย้ยของ สัตว์ที่กินเนื้อทั้งหลาย ราชสีห์แม้จะตะปบกระต่ายสักตัวหนึ่ง มากินก็ต้องทำด้วยความระมัดระวัง กระต่าย ๆ ตัวเล็ก ๆ มันจะมีเรี่ยวแรงอะไรมาต่อสู้กับ ราชสีห์ แต่กระต่ายเป็นสัตว์ที่ว่องไว ถ้าราชสีห์ ตะปบกระต่ายแล้วหลุดไปได้ อย่าว่าแต่พวก เสือ พวกสิงโต จะหัวเราะเยาะเย้ยเอาเลย แม้แต่ สุนัขหรือแมวก็หัวเราะกันฟันหัก โธ่เอ๊ย นี้หรือ ราชสีห์ที่ใคร ๆ กลัวนักกลัวหนา ขนาดกระต่าย ตัวเล็ก ๆ ยังไม่มีปัญญาตะปบได้ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าราชสีห์จะตะปบช้าง ตะปบกระต่าย ต้องใช้ความระมัดระวังเท่ากัน ฉันใด พระองค์เองก็เหมือนกัน เวลาจะทรง เทศน์ให้ใครฟังก็ต้องทำด้วยความระมัดระวัง ว่าจะทรงเทศน์ให้พระราชามหากษัตริย์ ฟัง ให้นักปราชญ์บัณฑิตฟัง หรือแม้แต่ให้ เด็กน้อยฟัง พระองค์ก็ทรงเทศน์ด้วยความ ระมัดระวัง ไม่ต่างกับราชสีห์ที่ระมัดระวังทั้ง ในเวลาตะปบช้างและตะปบกระต่ายเท่า ๆ กัน อุปมานี้แสดงว่า พระองค์ทรงให้ความ เคารพในธรรมอย่างมาก ในเมื่อพระองค์ทรง เป็นผู้ตรัสรู้ธรรมเองยังทรงให้ความเคารพ ในธรรมปานนั้น พระภิกษุผู้เป็นลูกของพระองค์ เป็นผู้สวดสาธยายธรรมของพระองค์ จึงสวด แบบมักง่ายไม่ได้ มิฉะนั้นจะไม่สมกับเป็นลูก ของพระองค์ ในพระพุทธศาสนานี้ พระภิกษุฉันข้าว กันยายน ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๙๑