พระมหาเถระผู้ทรงคุณวิเศษอัศจรรย์ : หน้า 63/108

บ ท่านอนุเคราะห์ทั้งอาหาร ทั้งที่อยู่ ให้เรามาตลอด แล้วท่านก็เคยพูดว่าตั้งใจเรียนกันนะ อยู่นี่ต้องเรียน ไม่เรียนไม่ได้ เรียนอย่างใดอย่างหนึ่ง เรียนปริยัติก็ได้ หรือจะเรียนปฏิบัติก็ได้ ถ้าใครเรียนทั้ง ๒ อย่างด้วย ก็ยิ่งดี แล้วท่านก็ให้กำลังใจ ท่านบอกว่าการศึกษา ทำคนให้เป็นคน ชีวิตคนถ้าไม่ได้เรียนรู้อย่างนี้ ก็ เหมือนชีวิตนก ชีวิตกา ยังไม่อาจจะจัดว่าเป็นสัตว์ ประเสริฐได้ ต้องศึกษาเรียนรู้จึงจะเป็นคนที่สมบูรณ์ ต้องตั้งใจเรียน แล้วจะสร้างฐานะของเราให้ดีขึ้น ทางศาสนาก็มีปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ ก็แล้วแต่บุญ วาสนา คนไหนจะเรียนได้อย่างไรก็แล้วแต่บุญวาสนา แต่ต้องเรียน นี่ท่านเลย ท่านให้โอวาทอย่างนี้ พระมหาเถระผู้ทรงคุณวิเศษอัศจรรย์ หลวงพ่อท่านเป็นพระมหาเถระที่ทรงคุณวิเศษ น่าอัศจรรย์มาก อาตมาได้พบเห็นกับตัวเอง จากการ ที่ได้รับใช้ช่วยงานเวลาท่านรับแขก ครั้งหนึ่งตอนนั้น อาตมากำลังนั่งฉันเพลอยู่ใกล้ๆ กับหลวงพ่อท่าน อยู่ๆ ก็มีแม่ชีเข้ามาหาท่าน และบอกว่า “หลวงพ่อ เจ้าขา ข้าวสารจะหมดแล้วนะเจ้าคะ มีฉันอีกไม่กี่วัน หรอกเจ้าค่ะ” พอฟังเสร็จท่านก็นั่งหลับตาพักเดียว ท่านก็ลืมตาขึ้น แล้วก็บอกว่า “เออ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็มี พวกแกน่ะเตรียมตัวไว้ก็แล้วกัน” สักพัก เดียวอาตมาก็เห็นตาแป๊ะคนหนึ่ง แกนุ่งกางเกง ขาก๊วย เข้าไปหาหลวงพ่อ แล้วก็บอกว่า “หลวงพ่อ อัวะเอาข้าวมาถวาย จะให้เอาไว้ที่ไหนดี ข้าวอยู่ใน เรือ” หลวงพ่อท่านก็บอกให้พระ เณร แม่ชี ไปช่วย กันขนข้าวอยู่ในเรือเป็นสิบๆ กระสอบเลย นี่ก็เป็น อานุภาพของหลวงพ่อท่านที่อาตมาเห็นจริงๆ กับตา และทันตาด้วย วันหนึ่งหลวงพ่อมาพูดในโบสถ์ว่า “พวกแกไม่ต้องกลัวอด วิชชาธรรมกายจะเลี้ยงพวก แกได้ตลอดไป วิชชาของเราเป็นวิชชาที่จริง ขอให้ ตั้งใจปฏิบัติธรรมเป็นพระแท้ แล้วก็จะไม่มีวันอด” หลวงปู่ผู้ปราบโรคภัย อาตมาหาทางไปทำงานช่วยท่าน อยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้หลวงพ่อรัก เพราะว่าเราน่ะไม่มีที่พึ่งพิงเลย อยากให้หลวงพ่อรักเมตตา อาตมาก็เลือกทำงาน ตรงที่ท่านรับแขก ไปช่วยเก็บกระโถนเทบ้าง กวาด แถวนั้นบ้าง อาตมาจึงได้เห็นอานุภาพของหลวงพ่อ ในช่วงที่ท่านรับแขก ซึ่งช่วงเย็นจะมีญาติโยมไปพบ ท่าน หลังจากที่หลวงพ่อท่านทำวัตรเย็นเสร็จแล้ว แต่ละคนไปถึงก็ไม่พูดพล่ามท่าเพลงอะไรเลย เล่าให้ ฟังว่า หนูเป็นโรคนั้น โรคนี้ มีอาการอย่างนั้น อย่างนี้ หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านก็บอกว่า “เออ...เขียนมาว่า มีอาการของโรคเป็นอย่างไรบ้าง” ท่านให้เขียนชื่อ นามสกุลไปใส่ตู้ไว้ ตู้อยู่หน้ากุฏิของท่าน อาตมา และเพื่อนๆ ก็ไปช่วยกันเก็บจากตู้ แล้วเอาไปใส่ในโถ เอาไว้ให้หลวงพ่อ แล้วท่านก็จะนำไปส่งในโรงงาน ทำวิชชา เอาไปแก้ให้ในโรงงาน อาตมากับเพื่อนๆ ก็เคยคุยกันว่า หลวงพ่อท่านจะรักษาอย่างไรนะ ก็ ในเมื่อคนป่วยเขาก็อยู่กันคนละที่ แค่เขียนอาการไว้ มีอยู่วันหนึ่งอาตมาก็เห็นคนป่วยซึ่งหามกันมาหา หลวงพ่อ อาตมานั่งอยู่ห่างๆ จึงได้ยินไม่ค่อยชัด แต่พอจับใจความได้ว่า โยมไปโรงพยาบาลแล้วหมอ ก็รักษาให้แต่ไม่หาย และคำสุดท้ายหมอบอกว่า ให้เตรียมตัวเตรียมใจ โยมก็เลยคิดถึงที่พึ่งสุดท้าย จึงมาวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ มาให้หลวงพ่อรักษา พอพบหลวงพ่อแล้วท่านก็บอกว่า “ไปพักอยู่กับแม่ชี ก่อน” อาตมาก็ไม่ทราบว่าหลวงพ่อรักษาอย่างไร ไม่รู้เลย อยู่ๆ ก็เห็นโยมลุกขึ้นนั่งได้ แล้วก็ปฏิบัติธรรม ไป อยู่ๆ มาโยมนั้นลุกเดินกลับบ้านไปเลย คือว่า หายอย่างน่าอัศจรรย์ ขนาดโรงพยาบาลไม่รับแล้ว แต่หลวงพ่อรักษาให้หายได้ ... อานุภาพพระของขวัญ หน้าที่อีกอย่างหนึ่ง....ตอนอยู่ดูแลที่รับแขกของ ท่านว่าอย่างนี้ ได้ยินได้ฟังมากับหู แล้วก็ไม่อดจริงๆ หลวงพ่อ คือเก็บดอกมะลิ เวลาใครไปกราบหลวงพ่อ