ชีวิตและความลำเค็ญของป้าเหรียญ วารสารอยู่ในบุญ ปี 2551 ฉบับที่ 72 หน้า 76
หน้าที่ 76 / 108

สรุปเนื้อหา

หากชีวิตนําเค็ญ ก็จะเห็นคุณค่าของความรวย หากรวยมากๆ ก็มักไม่เข้าใจรสชาติของความลำเค็ญ แต่ป้าคนนี้ ได้รับแต่ความลำเค็ญ จนไม่คิดว่าตัวเองจะรวย 7/08/1 มาในวันนี้ป้าเหรียญรวย จึงทำแต่บุญ เพื่อไม่ให้กลับไปสู่ความลำเค็ญ ป้าเหรียญ สกุลเกศทิพย์ เจ้าของร้านขายแห้ว ที่ตลาดไท ที่ปลูกแห้วไว้ขายจนเป็นที่รู้จักอย่างมาก ในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี “ป้าเป็นคนสุพรรณบุรี มีพี่น้อง 5 คน เราต้อง อยู่กันอย่างอัตคัดขัดสน ตั้งแต่เล็กต้องเร่ร่อนกันไป เรื่อยๆ เพราะไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง ที่ดินทำกิน ก็ไม่มี พ่อแม่ก็มีอาชีพที่ไม่แน่นอน ต้องรับจ้างเขา ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งป้ามาแต่งงาน ชีวิตก็ไม่ได้ สบายขึ้นเลย ต้องไปรับจ้างเขาแบกไม้จากโรงเลื่อย รับจ้างหุงข้าว รับจ้างขนทราย ใช้พลั่วตักทรายจน เต็มรถคันใหญ่ๆ ได้เงิ

หัวข้อประเด็น

- ชีวิตและความลำเค็ญของป้าเหรียญ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

หากชีวิตนําเค็ญ ก็จะเห็นคุณค่าของความรวย หากรวยมากๆ ก็มักไม่เข้าใจรสชาติของความลำเค็ญ แต่ป้าคนนี้ ได้รับแต่ความลำเค็ญ จนไม่คิดว่าตัวเองจะรวย 7/08/1 มาในวันนี้ป้าเหรียญรวย จึงทำแต่บุญ เพื่อไม่ให้กลับไปสู่ความลำเค็ญ ป้าเหรียญ สกุลเกศทิพย์ เจ้าของร้านขายแห้ว ที่ตลาดไท ที่ปลูกแห้วไว้ขายจนเป็นที่รู้จักอย่างมาก ในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี “ป้าเป็นคนสุพรรณบุรี มีพี่น้อง 5 คน เราต้อง อยู่กันอย่างอัตคัดขัดสน ตั้งแต่เล็กต้องเร่ร่อนกันไป เรื่อยๆ เพราะไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง ที่ดินทำกิน ก็ไม่มี พ่อแม่ก็มีอาชีพที่ไม่แน่นอน ต้องรับจ้างเขา ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งป้ามาแต่งงาน ชีวิตก็ไม่ได้ สบายขึ้นเลย ต้องไปรับจ้างเขาแบกไม้จากโรงเลื่อย รับจ้างหุงข้าว รับจ้างขนทราย ใช้พลั่วตักทรายจน เต็มรถคันใหญ่ๆ ได้เงินคันละ ๑๐ สลึง คันหนึ่งก็ ต้องทำกันเป็นชั่วโมง บางทีรถขนทรายเข้าตอนที่ ๑ ที่ ๒ ก็ต้องรีบออกไปขนให้เสร็จ ทำงานเหงื่อโทรม กายทั้งวัน ไม่เป็นเวล่ำเวลา ป้าต้องช่วยสามีทำงาน เนื่องจากรายได้ไม่พอใช้ เพราะเขาเป็นแค่ช่างไม้ ได้เงินวันละแค่ ๒๒ บาท ชีวิตป้าขัดสนมาก จนมาก จนสุดท้ายป้ากับ สามีต้องเปลี่ยนอาชีพมารับจ้างยาเรือที่รั่ว เราได้เงิน ค่ายาเรือลำละ ๑๐๐ บาท แต่ ๑ ลำเราใช้เวลาทำ ถึง ๑๐ วันถึงจะเสร็จ ช่วงนั้นลำบากที่สุด เพราะ เราต้องเลี้ยงลูกถึง ๓ คน ข้าวแต่ละมื้อก็กินกันอย่าง อดๆ อยากๆ คือ ข้าว ๑ ถ้วย ขยำกับไข่ต้ม ๑ ใบ ต้องแบ่งให้ลูกกินถึง ๓ คน ตอนนั้นครอบครัวป้ายังไม่มีบ้านอยู่ ต้องมา อาศัยอยู่อย่างแออัดในบ้านพักคนงานที่เขาสร้างให้ เราต้องนอนบนไม้กระดานด้านๆ เพราะเสื่อสักผืน
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More