การสร้างสถานที่รองรับผู้มีบุญ : หน้า 105/108

๑๒๒ 0 จัมพ์ เล่ม เรื่อง : โค้ก อลงกรณ์ อยู่ให หลวงพ่อ สอนผมวาดภาพ ภาพที่ปรากฏ อยู่ในมือของท่าน ย้อนไปช่วงที่เริ่มต้นสร้างสถานที่รองรับผู้มีบุญจากทั่วโลก อย่างเช่น สภาธรรมกายสากล หรือมหาธรรมกายเจดีย์ สิ่งที่เริ่ม ทำกันในตอนนั้นเป็นงานที่หนักและใหญ่มาก ใหญ่เกินกว่าสายตา คู่เล็ก ๆ ของผมจะมองเห็น คือจะให้มองอย่างไรก็มองไม่ออกว่า จากภาพท้องนาโล่งๆ ที่เห็น อยู่นี้ จะกลายเป็นจริงอย่างที่หลวงพ่อบอกได้อย่างไร แม้จะเชื่อตามที่หลวงพ่อพูดจนหมดใจ แต่ความกังวลที่แฝงอยู่ ในใจ มันทำให้ผมแอบคิดขึ้นมาว่า...เราจะทำไหวหรือ? วันหนึ่งขณะที่ผมเดินตามหลวงพ่อผ่านใต้ร่มไม้ใหญ่ที่เขียวชอุ่ม เพื่อจะไปพุทธศิลป์ ระหว่างทางท่านได้มาหยุดแวะที่สวนหิน ซึ่งมี หินแบนๆ มนๆ ก้อนเล็กกว่าฝ่ามือวางกองอยู่ หลวงพ่อก้มลงเลือกหยิบขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วนำติดมือมาให้ทีมงาน พุทธศิลป์ช่วยวาดภาพบางอย่างลงไป และระบายสีให้สวยงาม เมื่อเสร็จเรียบร้อย หลวงพ่อได้เรียกให้ผมเข้ามาดูผลงานที่อยู่ใน มือของท่านใกล้ๆ แล้วถามว่า “โค้กมองเห็นไหม?” “เห็นครับ” “เห็นอะไร?” ผมบอกหลวงพ่อไปตามที่สายตาผมมองเห็น ซึ่งสิ่งแรกที่ผมเห็น คือภาพวาดแจกันลายครามสีเหลืองทองเป็นภาชนะเก่าแก่ที่มีค่ามาก กำลังบอกผมว่า หากตัดสินใจ ลงมือทำสิ่งใด ผมก็ไล่สายตาและบรรยายต่อไปเรื่อย ๆ แล้วผมก็เห็นจุดสำคัญ จุดหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในภาพรอบๆ ของแจกัน ผมเห็นมหาธรรมกายเจดีย์ ภาพในใจเราต้องชัด สีทองลอยเด่นขึ้นมาอีกด้วย พอผมมองเห็นสิ่งที่หลวงพ่อท่านอยากให้เห็นแล้ว ท่านก็ยิ้มออกมา โดยที่สายตาท่านยังมองดูผลงานศิลปะบนก้อนหิน แล้วท่านก็รำพึง ออกมาว่า "นี่คือรุ่งอรุณแห่งความบริสุทธิ์ที่สง่างาม ผมมองตามหลวงพ่อ ภาพที่ปรากฏอยู่ในมือของท่านกำลังบอกผมว่า หากตัดสินใจลงมือทำสิ่งใด ภาพในใจเราต้องชัด