วารสารอยู่ในบุญ : หน้า 107/108

อยู่ใน ที่ปรึกษา พระมหาสมบุญ สมมาปุญโญ พระมหา ดร.สมชาย ฐานวุฑโฒ พระวิษณุ ปญฺญาทีโป พระอารักษ์ ญาณารกโข พระสมุห์อำนวยศักดิ์ มุนิสกฺโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต กองบรรณาธิการ พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล, พระวิชิต ผาสุกวาโส, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระสนิทวงศ์ วุฑฒิวโส, พระกล้าณรงค์ ญาณวีโร, พระธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล, พระมหาเอก จนฺทูปโม พระธนรินทร์ สิริธโร, พระวีรพงษ์ สงฺขวํโส, พระทรงวุฒิ ชยวุฑโฒ, พระสิปปภาส พรหมสโร, พระสุวิทย์ ขนฺติวิชโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วรวรรณ ถนอมพงษ์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, สุธิดา จินดากิจนุกูล, รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี, ระพีพรรณ ใจภักดี, บริบูรณ์ โนรีเวช, อรพรรณ วีระกูล, นรี บุษปะเวศ, นุรา บุษปะเวศ, วรรณภา พลกลาง, กนกพร เทศนา บรรณาธิการสารสนเทศ รักชนก ชนะพล, บุษบา ธาราสมบัติ ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่ง ฝ่ายศิลปกรรม ลือพงศ์ ลีลพนัง, กองพุทธศิลป์ วัลลภ นิลถนอม, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์ ภัทรา ศรีวสุธา, ศุภวิชฐ์ เหล่าเลิศพงษ์, สุพัตรา ปัญญาแสง, พีระ แสงงาม, สิริพันธ์ สมาหารพันธุ์ ฝ่ายประสานงานกองทุน ปราณี ชัยผดุง ๐๘-๖๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก อรุณี พลกลาง ๐๘-๑๓๐๖-๕๓๙๓ ผ่องศรี ทานาแซง ๐๘-๖๙๘๐-๐๙๗๒ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ๑.เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจใน ธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้า ถึงธรรมะภายใน ๒.เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุก เพศ ทุกวัย ทุกอาชีพและทุกระดับการศึกษา ๓.เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธ ศาสนา ให้ง่ายแก่การนำไปใช้ให้เป็น ประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔.เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนใน สังคมเป็นคนดีที่โลกต้องการ ๕.เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุ พระพุทธศาสนาให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป ข้อดี..ของการบันทึก ผลการปฏิบัติธรรม การบันทึกผลการปฏิบัติธรรมจะช่วยให้เราเป็นคนช่างสังเกต เมื่อสังเกตก็จะพบว่า ผลการปฏิบัติธรรมของเราไม่ก้าวหน้า เพราะอะไร เราจะรู้ว่า วันนี้เรานั่งดีเพราะอะไร นั่งไม่ดีเพราะอะไร เราวางใจอย่างไร เราไม่ควรคิดว่า การบันทึกทุกวัน ผลออกมาก็เหมือนๆ กัน จึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องบันทึก ซึ่งความจริงแล้ว วันแรกๆ อาจจะสังเกตไม่ออก แต่ถ้าบันทึกเรื่อยๆ ความช่างสังเกตจะค่อย ๆ เกิดขึ้นจากการสั่งสม หากทำบ่อย ๆ ก็จะเป็นอัตโนมัติ แล้วจะ สังเกตพบความบกพร่องของตัวเองได้ชัดเจน จนสามารถปรับปรุง ผลการปฏิบัติธรรมได้ดีแล้วสุดท้ายก็จะพบช่องทางแห่งความสำเร็จ ดังนั้น...เราไม่ควรดูเบาในเรื่องการบันทึกผลของการปฏิบัติธรรม เพราะหากเราดูเบาเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ก็จะทำให้เรา ไม่ตระหนักจนไม่น่าในเรื่องนั้นๆ แล้วสุดท้ายผลดีๆ ก็ไม่มาสู่ตัวเรา ผลการปฏิบัติธรรมก็ไม่ก้าวหน้าเท่าที่ควร...