การภาวนา : หน้า 95/147

184 เป็นเพียงความรู้สึกว่ามีอยู่ก็ได้ ให้นึกสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างสบาย ๆ ต่อเนื่องกันไป ไม่ขาดตอน นึกไปเรื่อย ๆ เบา ๆ สบาย ๆ ทำใจเย็น ๆ ไม่ต้องกังวลว่าจะซัดมากหรือน้อย และประคองใจไม่ให้ คิดเรื่องอื่นด้วยการบริกรรมภาวนาในใจเบา ๆ สม่ำเสมอ โดยให้เสียงของคำภาวนาดังออกมาจากในกลางท้อง ของเรา ภาวนาคําว่า “สัมมา อะระหัง สัมมา อะระหัง สัมมา อะระหัง...” จะภาวนากี่ครั้งก็ได้ จนกว่าใจจะหยุดนิ่ง เมื่อใจหยุดนิ่งก็จะละคำภาวนาไปเองโดยอัตโนมัติ จะมีความรู้สึกว่าเราไม่อยากจะภาวนาอีกต่อไป อยาก หยุดใจไว้นิ่งเฉย ๆ ที่ศูนย์กลางกาย ถ้าหากว่าความรู้สึกอย่างนี้เกิดขึ้นเราก็ไม่ต้องภาวนา สัมมา อะระหัง ต่อไป แต่เมื่อใดใจฟุ้งซ่าน คิดเรื่องอื่น เราค่อยย้อนกลับมาภาวนา สัมมา อะระหังอีก ให้ค่อย ๆ ประคับประคองใจไปเช่นนี้ จนกว่าใจจะหยุดนิ่ง เมื่อใจ หยุดนิ่งแล้ว ก็รักษาใจให้หยุดนิ่งต่อไป ไม่ต้องทำอะไร ที่นอกเหนือจากนี้ หากมีภาพเกิดขึ้นในสมาธิ เราก็ดูไป ดูไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น จะเป็นอย่างไร จะหลากหลายอย่างไร ก็ปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น ดูอย่างมีสติ ไม่ฝืนประสบการณ์ภายใน ให้ปล่อยไป อย่างนั้น อย่างสบาย ๆ ถ้าหากเมื่อยก็ขยับ ฟังก็ลืมตา แล้วเริ่มต้นใหม่ พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่ทุกครั้ง อย่างง่าย ๆ เมื่อใดที่เราเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวแล้ว เราจะมี ที่ดับทุกข์ เป็นเสมือนป้อม ค่าย หรือหลุมหลบภัย อยู่ภายในตัว มีทุกข์มาเราก็ดับได้ มีโลกส่วนตัวอันอบอุ่น เป็นแหล่งแห่งปีติสุข ความเบิกบาน แหล่งแห่งพลังใจ อันบริสุทธิ์ แหล่งแห่งความดีซึ่งประชุมรวมอยู่ในกลาง ภายธรรมภายใน ทำให้เราอยู่ในสังสารวัฏนี้ได้อย่าง ปลอดภัย เย็นกาย เย็นใจ เปี่ยมไปด้วยขวัญและกำลังใจ และมีชัยชนะอย่างแท้จริงในที่สุด 185