บทเรียนจากการสูญเสีย : หน้า 122/147

Boonchai Bencharongkul 238 อยากฟังเรื่องขำ ๆ อย่างที่ผมชอบเล่าให้เขาฟังบ่อย ๆ หลังจากฟังผมเล่าแล้ว เขาก็หัวเราะท้องคัดท้องแข็ง แล้วกล่าวขอบคุณ และเรื่องโจ๊กในวันนั้นก็เป็นเรื่อง สุดท้ายที่ผมมีโอกาสเล่าให้ฟัง เพราะอีกชั่วโมงต่อมา เลขาฯโทรมาบอกว่า "ท่านเสียชีวิตแล้วด้วยอาการหัวใจ วายเฉียบพลันหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์” ผมก็ช่วยหา โรงพยาบาล เพื่อแช่ศพให้ในบ่ายวันนั้นเอง เหตุการณ์ เหล่านี้ทำให้ผมตระหนักในอนิจจังคือความไม่เที่ยง ของสังขารขึ้นมาอย่างยิ่งยวด เพราะหุ้นส่วนคนนี้ นับเป็นศพที่ 6 ที่ผมมีโอกาสได้จับต้องและแต่งตัวให้ ความไม่แน่นอนของชีวิตได้ให้บทเรียนครั้งยิ่งใหญ่กับ ผมอีกครั้ง แม้ผมพอจะมีเวลาทำใจอยู่บ้าง แต่ภาระ อันหนักอึ้งต่าง ๆ ที่ผมต้องแบกรับหลังจากนั้นดูจะเร็ว เกินไปสำหรับผม นั่นคือการจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ของคุณพ่อ ตอนนั้นผมมีอายุเพียง 27 ปี เพิ่งจะเรียน รู้ชีวิตการทำงานจากคุณพ่อได้ไม่นาน เมื่อท่าน เสียชีวิตแล้วผมต้องเข้ามารับผิดชอบหนี้ทางการค้า มูลค่ากว่า 300 ล้านบาท ยังไม่นับคดีความทางธุรกิจที่ เสี่ยงต่อการต้องคดีอาญาอีกกว่า 10 คดี รวมถึงคดีที่ ฟ้องร้องกับหุ้นส่วนของคุณพ่อ ซึ่งต่อมาผมกับน้องสาว ได้ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ข้อที่ว่าด้วย ปิยวาจา เจรจา ด้วยความไพเราะนอบน้อมถ่อมตน ประนีประนอมจน กระทั่งหุ้นส่วนของคุณพ่อได้เมตตาถอนฟ้องจนหมดสิ้น” 239