การเผชิญหน้ากับมรสุม : หน้า 131/147

256 เพราะ “บุญ” จึงทำให้ผม เผชิญหน้ากับมรสุม “วันนั้นผมเหมือนถูกเตะบานพับ อยู่ในอาการล้มทั้งยืน หลังจากที่มีคนโทรศัพท์มาแจ้งข่าวว่า รัฐบาลประกาศ ลอยตัวค่าเงินบาทแล้ว ผมก็รู้ทันทีว่า ศึกครั้งนี้ ใหญ่หลวงนัก จากการที่เงินบาทไทยลดค่าลงจาก 25 บาท /1 ดอลลาร์สหรัฐ เป็น 50 กว่าบาท /1 ดอลลาร์ สหรัฐทำให้หนี้สินของยูคอมที่มีอยู่กว่า 400 ล้านดอลลาร์ และแทคอีก 1,100 ล้านดอลลาร์ ทะยานสูงลิบลิ่ว เมื่อคิดเป็นเงินบาทไทยจากสี่หมื่นล้านเป็นเจ็ดหมื่นล้าน ท้องฟ้าในมุมตึกจากชั้น 13 ของอาคารเบญจจินดา ริมถนนวิภาวดีรังสิต ในขณะนั้น ผมจำไม่ได้หรอกว่า เป็นสีอะไร สดใสหรือไม่ ผมทราบเพียงแต่ว่า เวลานั้น Boonchai Bencharongkul ในปี พ.ศ. 2540 ได้อย่างมี “สติ” สิ่งที่ตัวเองควรทำที่สุดคือ “ทำใจ” ทำใจให้ใส เพราะ เมื่อตอนพบศึกหนักครั้งแรกของชีวิต ผมมีคุณแม่ อยู่ข้าง ๆ คอยบอกกับผมว่า “สู้ๆ นะบุญชัย” แต่วันนี้ ท่านไม่อยู่เสียแล้ว ในคราวนี้น้องชายและลูกน้องของ ผมเดินเข้ามาในห้อง พร้อมบอกว่า “อย่าคิดมาก ซึ่งผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากเลย เพราะตอนนั้น คิดอะไรไม่ออกเลยจริง ๆ คิดแต่เพียงว่า มีปัญหาก็แก้ กันไป เดี๋ยวได้นั่งสมาธิแล้วคงคิดออก และต้องทำบุญเพิ่ม เพราะเมื่อมีบุญ บุญจะชักจูงกัลยาณมิตรจากอดีต มาช่วยเราเอง แล้วผมก็บอกกับตัวเองว่า ไปวัดทำบุญ ดีกว่า" 257