เล่าเรื่องยาย : หน้า 25/100

เล่าเรื่องยาย ๒๕ “ยังงี้ผมไม่แย่หรือ” ท่านตอบเฉียบขาดเลยว่า “จะเอาธรรมะก็ต้องสละชีวิต พระพุทธเจ้าท่านก็ทำอย่างนี้ คุณกล้าไหมล่ะ” อาตมาลังเล แหม...นี่ต้องถึงเป็นถึงตายกันเชียวหรือ แต่ พอมองหน้าคุณยาย เห็นสายตาอันเด็ดเดี่ยว แต่แฝงไว้ด้วยความเมตต ของท่านแล้ว ก็ตัดสินใจตอบทันที “กล้าครับ !” วันนั้น กลับมาฝึกสมาธิต่อที่บ้านพักกับคุณไชยบูลย์ อาการ จุกแน่นก็กลับมาอีก ได้อาศัยคุณไชยบูลย์พูดให้กำลังใจ จึงอดทนฝึก ไปเรื่อย ๆ ต่อเมื่อคุณยายคุมนั่งสมาธิให้หลายครั้งเข้า อาการดังกล่าว จึงทุเลาเบาบางลง จนดูเหมือนจะหายขาด แต่คุณยายบอกว่า “ยังไม่หายขาดหรอก ยายแก้ให้ได้แค่นี้ ส่วนที่เหลือนั้นเป็น เพราะคุณยังเสียดายวิชามารอยู่ แต่คุณจะไม่ขลังอีกแล้ว เพราะทั้งหมด ที่คุณเรียนมาเป็นประเภทมนต์ปนธรรม ไม่ใช่ธรรมบริสุทธิ์ ต่อไปนี้ ต้องหมั่นนั่งสมาธิให้มาก ๆ” คงจะจริงอย่างคุณยายว่า เพราะอาตมาเคยฝึกวิชามารจน ทำได้ผลสำเร็จจริงอย่างอาจารย์สอนทุกอย่าง ทั้งยังไม่เคยคิดจะเอาไป ทำร้ายใคร มีแต่จะช่วยคน จึงคิดว่านั่นเป็นของดี ทำให้นึกเสียดาย อยู่ลึก ๆ ส่วนการปฏิบัติธรรมของอาตมาขณะนั้น ยังไม่ก้าวหน้าเท่า ที่ควร ที่อยากเห็นนรกเห็นสวรรค์ก็ไม่เห็นสักที ลังเลลังละ รักของ ใหม่เสียดายของเก่าอยู่ร่ำไป