วิมานและการทำบุญ : หน้า 44/100

๔๔ เล่าเรื่องยาย วิมานหลังหนึ่ง เจ้าของวิมานยังไม่มาอยู่มีชื่อเจ้าของบอกไว้ เป็น ชื่อของคนที่ท่านรู้จักและยังมีชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์ ท่านเห็นว่าข้าวปลา อาหาร สิ่งของต่าง ๆ ที่เขาทำบุญให้ทาน มันไปรอเขาอยู่ในวิมานใน ลักษณะเป็นทิพย์ ท่านก็แปลกใจ จึงมากราบถามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ว่า เป็นไปได้ด้วยหรือ ที่วิมานไปรอท่าเจ้าของตั้งแต่เจ้าของยังไม่ตาย แล้วข้าวของที่เขาทำบุญทำทานก็ไปรอเขาอยู่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า แทนที่จะทรงตอบว่าเป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้ กลับทรงตอบว่า “โมคคัลลาน์ ก็เธอไปเห็นมาแล้วไม่ใช่หรือ” ในพระไตรปิฎก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ตรัสกับพระ โมคคัลลานเอาไว้สั้น ๆ ไม่ได้ขยายความ เพราะทรงเห็นว่าเป็น พระอรหันต์แล้ว เป็นพระอัครสาวกเบื้องซ้าย ตรัสแค่นั้นก็เหลือเฟือ แล้ว หลวงพ่ออ่านแล้วก็เลยไม่ได้รายละเอียด ครั้นพอคุณยายมา ขยายความ ตกใจ นึกไม่ถึง เลยถามยายต่อไปอีกว่า “งั้นยาย คนที่เขาปล่อยบ้านรุง ๆ รัง ๆ แต่เขาก็ทำบุญทำ ทาน ก็แสดงว่าวิมานเขาก็รุง ๆ รัง ๆ ไปด้วยซี ยายตอบว่าก็ใช่น่ะซี ตายละเราเอ๊ย บ้านพักอาตมาตอนนั้น ยังกะโรงงิ้วโรงลิเก สมัยนั้นอยู่บ้านชายโสด ไม่ใช่ ๗ วันกวาดบ้านที่ หรอก เดือนหนึ่งถึงว่ากันสักที ทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงจะทำ ตั้งแต่นั้น มาก็ขยันกวาดบ่อยขึ้น แต่ให้ถูน่ะยังยาก ยังเลี่ยง ๆ ไปว่าเรามันผู้ชาย ไม่จำเป็น นี่ขนาดทั้ง ๆ รู้นะ เลยได้แง่คิดที่ว่า ความดีอะไรทั้งหลาย นั้น ถึงรู้ ๆ นี่แหละ ถ้าไม่ได้ทำจนคุ้น มันก็ไม่อยากทำ