เล่าเรื่องยาย : หน้า 73/100

เล่าเรื่องยาย ๗๓ ลูกสิงโตรู้สึกว่าตัวเองกินหญ้าไม่อิ่มท้อง ชีวิตรู้สึกขาด ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าขาดอะไร แต่แล้ววันหนึ่ง เกิดพายุฝนพัดกระหน่ำรุนแรงมาก น้ำ หลากจนกระทั่งต้องหนีข้ามเขาไปอีกฟากหนึ่ง ขณะที่ขึ้นเขา แม่แกะ มีอาการหันรีหันขวาง ท่าทางหวาดหวั่นเหมือนไม่อยากขึ้น แต่จำใจ ขึ้นเพื่อหนีน้ำท่วม แม่แกะหนีน้ำอยู่บนเขาลูกนั้นจนกระทั่งฝนซา หลังจากน้ำลด ลงแล้วจึงชักชวนกันกลับลงมา ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงกระหึ่มราวกับฟ้าร้อง ดังรับกันเป็นทอด ๆ แม่แกะตกใจจนตัวสั่น แต่ลูกสิงโตกลับรู้สึกคุ้น กับเสียงนั้นมากแม้ไม่เคยได้ยินมาก่อน มันยังรู้สึกอีกว่า มันเองก็ทำ ๆ เสียงอย่างนั้นได้ จึงร้องรับเสียงนั้นออกไป คราวนี้ ทั้งพ่อแกะแม่แกะและพี่ ๆ และของมันต่างวิ่งหนีกัน สุดชีวิต ลูกสิงโตมองตามไปด้วยความแปลกใจ แต่มันก็รู้สึกสบายใจ ที่ได้ร้องเสียงนั้นออกมา มันร้องโต้ตอบออกไปอีก ยิ่งร้องมันก็ยิ่ง สบายใจ รู้สึกกระปรี้กระเปร่า และมีความภูมิใจที่มันทำเสียงอย่าง นั้นได้ เมื่อได้ร้องหลาย ๆ ครั้ง มันกลับรู้สึกว่ามันร้องได้ดีกว่าเสียงที่ มันได้ยินเสียอีก มันรู้ได้ด้วยตัวเองทันทีว่า เสียงนี้ เป็นเสียงที่มันใฝ่หา มาตลอดชีวิต พี่ ๆ แกะวิ่งลงเขาไม่เหลียวมองมาเลย แต่แม่แกะยัง วิ่ง ๆ หยุด ๆ ไม่สามารถอยู่กับแม่แกะได้อีกต่อไปแล้ว พร้อมกับหันมามองมันตาละห้อย ลูกสิงโตรู้ว่ามัน มันได้แต่ยืนมองจนกระทั่ง แม่แกะวิ่งลับตาไป และนั่นเป็นการสิ้นสุดของสายสัมพันธ์ของลูกสิงโต กับแม่แกะ