การชวนทำบุญและความสัมพันธ์ : หน้า 97/100

เล่าเรืองยาย ๔๗ ยายเอาตัวรอดได้แล้ว ยังห่วงแต่คนอื่น ๆ อยู่ อยากให้รอด ทุกคน ท่านช่วยยายด้วยนะ เพราะนั่นเป็นการช่วยหมู่ญาติ และช่วย ตัวเองให้ได้บุญด้วย....” นี่คือสิ่งที่คุณยายขอร้อง ไม่เคยเห็นใครใจใหญ่ ใจใสเหมือนท่านน ห่วงแม้คนที่อยู่กันคนละมุมโลก คุณยายยังบอกอีกว่า “ถ้าเราเกรงใจไม่บอกญาติพี่น้องเพื่อนฝูงให้มาร่วมทำบุญ ก็เท่ากับเรา ฆ่าเขาทิ้ง” คุณยายใช้คำนี้ การชวนเขาทำบุญเป็นการ “เก็บสมบัติ” ให้เขา ถ้าเราไม่บอกเขาก็เท่ากับว่าเราปล่อยให้เขาจนใน ภพชาติต่อไป ๆ ถ้าชาตินี้ไม่บอกเขา เขากับเราก็จะค่อย ๆ ห่าง คุณยายใช้ คำว่า ห่างทีละคืบ แล้วก็ห่างทีละศอก แล้วก็ห่างทีละวา ในที่สุด ห่างเป็นโยชน์ ยายขยายความให้ฟังว่า สมมติว่าชาตินี้เป็นพ่อกับแม่เรา แต่เพราะไม่ได้ตามท่านมาสร้างบุญร่วมกับเรา ชาติหน้า อย่างมากก็ เป็นแค่ลุงป้าน้าอาของเรา นี่ห่างไปคืบหนึ่ง พอมาเป็นลุงป้าน้าอา เรายิ่งมีความเกรงใจมากขึ้น ไม่บอกบุญท่าน ชาติต่อไปอย่าว่าแต่ไม่ เจอเลย ถึงเจอเราก็จะบอกจะเตือนเขาไม่เต็มปาก ความเป็นญาติก จะห่างต่อไปอีก ชาติต่อไปจากนั้น อย่างดีก็เป็นเพื่อนบ้าน ก็จะยิ่ง ห่างออกไปอีก โอกาสจะสร้างบุญด้วยกันก็หย่อน อีกชาติหนึ่งข้ามไป .