การทำบุญและความสามัคคี : หน้า 95/100

เล่าเรื่องยาย ๔๔ คุณยายบอกว่า ทำบุญครั้งนี้ นอกจากจะได้บุญใหญ่ซึ่ง ทำได้ยากแล้วยังเป็นการสร้างบุญเป็นทีม เป็นสามัคคีธรรม เกิดต่อไป กี่ชาติ ๆ จะได้อยู่ในวงศ์บุญด้วยกัน ในกลุ่มคนสัมมาทิฏฐิด้วยกัน ต่างคน ต่างก็เป็นสิ่งแวดล้อมที่ดีให้แก่กัน ไม่ต้องว่ากล่าว ไม่ต้องติเตียนกัน เห็นหน้าก็ให้รู้ใจกันเลย คุณยายขอให้พระทุกรูป เจ้าหน้าที่ทุกท่าน รวมทั้งเด็กวัด ทุกคน ให้ช่วยกันบอกบุญให้เต็มที่ อย่าปล่อยให้คนเก่าคนแก่ที่เคย ร่วมบุญกันมาต้องหลุดไปแม้แต่คนเดียว เราเหนื่อยกันมามากแล้ว พวกเราเกิดกันมาหลายภพหลายชาติแล้ว เมื่อตอนมาเกิด เรามากันเป็นทีมใหญ่ก็จริงอยู่ แต่เจ้ากรรม บุญของแต่ละคนมาไม่ สมบูรณ์ บางคนทานหย่อนแต่ศีลดี บางคนทานดีศีลหย่อน บางคน ทานดี ศีลดี แต่สมาธิหย่อน บางคนสมาธิดี ศีลดี แต่ทานหย่อน สิ่งเหล่านี้ ทำให้หมู่คณะของเราที่มาเกิดพร้อม ๆ กันกระจัดพลัดพราย กันไปคนละมุมโลก ยายบอกยายก็เสียดายเขา แต่ตอนนี้เขาก็รู้ตัวว่า เขาขาดสิ่งหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าขาดอะไร เขาเที่ยวตามหา แต่ไม่รู้ว่าหา อะไร ถ้าตราบใดยังไม่เจอหมู่คณะเราที่ทำบุญนั่งสมาธิกันพร้อมหน้า พร้อมตา เขาก็ยังหาไม่เจอหรอกว่าเขาขาดอะไร ถ้ามาเจออย่างนี้เมื่อไร เขาจะรู้ ยายจึงอยากให้กฐินยายกองใหญ่ ๆ และเป็นกองกฐินชนิดข้าม ประเทศ ดูเถอะ ยายอ่านหนังสือไม่ออก แต่อยากให้กฐินข้ามประเทศ ยายอยากให้พวกเราที่กระจัดกระจายอยู่ในประเทศต่าง ๆ ได้มารวมกัน