การเก็บสมบัติและการช่วยญาติ : หน้า 98/100

เล่าเรืองยาย อย่างดีก็เป็นคนหมู่บ้าน คนตำบลเดียวกัน ต่อ ๆ ไปก็อาจเกิดกันคนละ ประเทศเลย “การชักชวนเขาทำบุญเป็นการเก็บสมบัติให้เขา การบอก บุญไม่ใช่การรบกวน หากเราเกรงใจเขา ก็เท่ากับเราปล่อยให้เขายากจน ในภพชาติต่อไป อย่าเกรงใจในเรื่องที่ไม่ควรจะเกรง ขอให้ตั้งใจบอก ให้เต็มที่ มิฉะนั้น จะเป็นการใจร้ายกับญาติของเราที่ทำบุญข้ามภพ ข้ามชาติมาด้วยกัน เรามาช่วยเก็บสมบัติให้ญาติ ทำให้เต็มที่แล้วเรา จะภูมิใจ วันหนึ่งข้างหน้าหากเป็นมนุษย์ ก็จะได้ความมั่งคั่ง ได้รับ I แต่สิ่งที่ดีงาม หากไปเป็นชาวสวรรค์ ก็จะได้เสวยทิพยสมบัติ ได้รับ การเคารพการขอบคุณจากผู้ที่เราไปบอกบุญเขา ขอให้ทำกันให้เต็มที่ เถอะ อย่าทอดทิ้งใคร ๆ เลย” ๆ ฟังคุณยายพูดอย่างนี้แล้ว ทำให้ย้อนไปนึกถึงเมื่อครั้งยังนั่ง สมาธิกันที่บ้านธรรมประสิทธิ์ ยายเคยพูดกับหลวงพ่อว่า “ยายไม่ใช่จะยกตัวเองหรอกนะ แต่ว่าเป็นความจริง โยมพ่อ โยมแม่ของท่านห่วงท่านก็เฉพาะในชาตินี้ กลัวท่านจะตั้งหลักฐานไม่ได้ ห่วงฐานะ ห่วงครอบครัวของท่าน กลัวท่านเจ็บไข้ได้ป่วย แต่ยายห่วง ท่านข้ามชาติ กลัวท่านไม่ได้ไปนิพพาน ยายจึงจี้จำไชท่านตั้งแต่ ก่อนบวช ก็อย่าโกรธยายเลย ยายห่วงข้ามชาติจริง ๆ” 99 ดูเอาเถิด ดูน้ำใจของคุณยาย ใครที่อยู่ใกล้ชิดท่าน อยู่ใน สายตาของท่าน ท่านยังเป็นห่วงเป็นใยถึงขนาดนี้ แล้วคนที่อยู่ห่างไกลล่ะ ท่านจะห่วงใยขนาดไหน