เล่าเรื่องยาย : หน้า 33/100

เล่าเรื่องยาย cncn ตอนนั้นรู้สึกแปลก ๆ ว่าเราไม่เคยคิดจะบวช และถ้าจะบวช ก็จะต้องมีลูกมีเมียเสียก่อน หน้าที่ขนคนไปพระนิพพานนี้ น่าจะเป็น ของพวกประพฤติพรหมจรรย์ ซึ่งไม่ใช่เราแน่ ๆ มาคิดดูอีกที เราก็เคยคิดจะสร้างวัดสัก ๓ วัด อุทิศให้พ่อ ๑ วัด แม่ ๑ วัด และครูบาอาจารย์อีก ๑ วัด ถ้าจะขนคนก็คงขนเข้า วัดนี่แหละ แต่เราคงไม่อยู่วัดด้วย เข้าใจเสียอย่างนั้นก็สบายใจดี ไม่เสีย โครงการแต่งงาน ความจริงหน้าที่ขนคนเข้าวัดนี้ อาตมาถนัดมาก มาปฏิบัติ ธรรมที่บ้านธรรมประสิทธิ์ไม่นาน อาตมาก็ชวนน้อง ๆ ชมรมพุทธ ศาสตร์จากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ มานั่งสมาธิกับคุณยายได้มากขึ้น ๆ แต่ เพราะความไม่รู้จักเลือกไม่รู้จักกรองคน อาตมาจึงทำความเดือดร้อน รำคาญใจให้คุณยายมาก ปกติคุณยายไม่ใช่คนช่างพูดช่างคุย และไม่ชอบคนพูดมาก เพ้อเจ้อ แต่สำหรับอาตมาและคุณไชยบูลย์ คุณยายให้ความเมตตา อธิบายเรื่องละเอียด ๆ ในสมาธิให้ฟังเสมอ แม้เรื่องความฝัน ซึ่งเอา แน่อะไรไม่ได้ คุณยายก็อุตส่าห์ตรวจดูให้อย่างละเอียด คราวหนึ่ง เมื่อฝากตัวเป็นศิษย์คุณยายได้ประมาณ ๕-๖ เดือน คือประมาณกลางปี ๒๕๑๐ อาตมาฝันว่า นั่งอยู่ที่ศาลาแห่งหนึ่ง เห็นหงส์ทองบินร่อนอยู่ไกล ๆ ใครเห็นก็วิ่งตามไป หวังจะจับตัว ตอนมันร่อนลงพื้นดิน ในฝันอาตมานึกอธิษฐานว่า “ถ้าเป็นบุญของเรา ขอให้หงส์ทองนี้จงบินเข้ามาหาเอง ไม่ต้องให้ไปวิ่งไล่จับอย่างคนอื่นเขา” 39