การช่วยเหลือในยามวิกฤต : หน้า 35/100

เล่าเรื่องยาย ๓๔ ๓ คน มีอยู่คราวหนึ่ง เรือบรรทุกคนมากเกินกำลังจึงคว่ำ ต้องช่วย กันกู้เรือ พรรคพวกที่มาด้วยกันถูกน้ำพัดหายไป เหลืออยู่เพียง คือ หลวงพ่อธัมมชโย อาตมาและคนที่มาด้วยกันแต่ต้นอีก ๑ คน นึกหวาด ๆ ในคำทำนายอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไปเล่าให้คุณยาย ฟัง คุณยายบอกว่า ๑ “นั่นเป็นหน้าที่ของคุณ คุณอธิษฐานร่วมกับคุณไชยบูลย์ มาว่า จะช่วยกันรื้อสัตว์ ขนสัตว์ ตามแบบอย่างนักบำเพ็ญบารมี ทั้งหลายในอดีต พรรคพวกที่ตกน้ำหายไป คือคนที่บารมียังหย่อนอยู่ เขามาช่วยงานได้ระยะหนึ่ง ก็จะเปลี่ยนใจไปมีครอบครัว เลี้ยงลูกเลี้ยง เมียตามประสาโลก ๆ ของเขา ยายช่วยอะไรไม่ได้” แล้วยายก็สั่งต่อ “คุณเด็จนะ คุณจะต้องทำหน้าที่เป็นเสากระโดงเรือ คุณไชยบูลย์จะถือท้าย แต่ทำงานต้องรู้จักประมาณกำลัง ถ้างาน ใหญ่นักมักจะไปไม่รอด เพราะหนักเกินกำลัง เล็กนักก็ไม่พอมือ เสียเวลาทำ” อาตมาขอร้องให้คุณยายแก้ไข เพราะสงสารเพื่อนที่ตกน้ำไป แต่คุณยายบอกว่า “มารมันสอดละเอียดแล้ว แก้ยาก ผังสำเร็จเป็นอย่างนี้ เสียแล้ว” วันนั้นคุณยายชี้คุณของการประพฤติพรหมจรรย์ และโทษ ของการครองเรือนมาก แต่ถึงขนาดนั้น อาตมาก็ยังไม่คิดจะบวชอยู่ นั่นเอง