เล่าเรื่องยาย : หน้า 74/100

๗๔ เล่าเรืองยาย ลูกสิงโตเดินขึ้นเขาไปหาที่มาของเสียงร้องที่มันได้ยิน มัน เห็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ตัวโต ๆ มีขน มีหาง และแข็งขาเหมือนกับมัน ทุกอย่าง ใบหน้าของสัตว์พวกนี้ดูแปลก ๆ เพราะมันไม่เคยเห็นมาก่อน ขณะที่ลูกสิงโตเดินเข้าไปที่สัตว์ฝูงนั้น มันเห็นเงาใบหน้าของตัวเอง ในแอ่งที่น้ำฝนขังอยู่ หน้าตาของมันเหมือนกับพวกที่อยู่ข้างหน้านี้เอง ลูกสิงโตรู้สึกทันทีว่า “นี่คือญาติพี่น้องของเรา” มันจึงเข้ากลุ่มไปอยู่ด้วย เวลานั้น เมื่ออาตมาอ่านมาถึงตรงนี้ มีความรู้สึกว่า ช่าง เหมือนกับความรู้สึกของตัวเองจริง ๆ เป็นความรู้สึกรุนแรงครั้งที่ ๒ ที่จะต้องตามหาพ่อแม่ให้เจอ แต่ไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหน ต่อมาเมื่อได้มาฝึกสมาธิ ก็ได้พบว่าคนที่พูดกันแล้วรู้เรื่องดี มี ความสนิทสนมจริงใจก็คือพวกที่ฝึกสมาธิด้วยกัน รู้สึกเหมือนอยู่ในหมู่ญาติ จนกระทั่งเมื่ออาตมาเรียนจบชั้นมัธยม 5 เมื่อปี ๒๕๐๑ จะมาสอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดม ได้ไปพักอยู่กับพี่ชายลูกป้าที่บ้านย่าน สวนลุมพินี แต่สถานที่ไม่เงียบสงบ ดูหนังสือไม่ค่อยได้ เขาจึงแนะนำ ให้ไปดูหนังสือที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ เพราะที่บ้านเขาไปวัดปากน้ำกัน อยู่แล้ว อาตมาจึงได้ไปวัดปากน้ำเป็นครั้งแรกในชีวิต ไปนั่งดูหนังสือ ที่บริเวณร่มไม้ข้างโบสถ์ และได้พบกับหลวงพ่อวัดปากน้ำ ซึ่งขณะนั้น ท่านมีอายุ ๗๓ ย่าง ๗๔ ปีแล้ว อาตมามองท่านเหมือนถูกสะกด ร่าง ท่านสูงใหญ่มีสง่า ผิวพรรณผ่องใส แม้จะดูซูบไปบ้าง คนที่นั่งข้าง ๆ บอกว่าท่านเพิ่งหายป่วย นัยน์ตาของท่านเข้มเหมือนสีเหล็ก ดูมีอำนาจ น่าเกรงขาม แต่แฝงไว้ด้วยความใจดีมีเมตตา