การสอนสมาธิ : หน้า 40/100

๔๐ เล่าเรื่องยาย แต่เจ้าความรู้สึกถือตัวนี่มันก็หมดยากเอาการ ต้องแอบทำไม่ให้ใครเห็น คือรอให้เขาขึ้นไปนั่งหลับตาทำสมาธิกันหมดแล้ว จึงเริ่มงานบุญเด็ดที่ หมายตาเอาไว้ เหลียวหน้าเหลียวหลังพอไม่เห็นใคร ก็ย่องเข้าไปจัด รองเท้าทันที เสร็จแล้วจึงตามขึ้นไปนั่งสมาธิกับคนอื่น ๆ ซึ่งอยู่ชั้น บนของบ้านสองชั้น พอเลิกนั่งสมาธิ ทุกคนลงมาเห็นรองเท้าวางเป็นระเบียบ เรียบร้อย ก็ชมเปาะว่าใครนะมาทำให้ อาตมาก็เฉยเสีย แต่หัวใจพอง คับอกเมื่อได้ยินคำชม ทำอย่างนี้หลายครั้งเข้า คุณยายคงรู้ วันหนึ่ง ยายบอกว่า “คุณเด็จ ขึ้นมานั่งสมาธิใกล้ ๆ ยายเถอะ มาช่วยยายสอน สมาธิดีกว่า งานพวกนั้นเด็ก ๆ คงทำกันเป็นแล้ว” ๆ นับตั้งแต่นั้นมา คุณยายก็มอบหมายงานให้ช่วยสอนสมาธิบ้าง รับแขกแทนคุณยายบ้าง เคยเลียบเคียงถามคุณไชยบูลย์ว่า ทำไม คุณยายจึงเลือกอาตมามาเป็นผู้ช่วยสอน ก็ได้รับคำตอบว่า “คุณยายชมว่า พี่เด็จเป็นคนไม่มีมานะถือตัว รู้จักสร้างงาน แล้วยังเป็นคนมีกตัญญู ยายว่าอะไรไม่เคยโกรธ ท่านว่าพี่เด็จ ไม่มี นิสัยคดในข้องอในกระดูก เป็นครูคนได้ อาตมาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า งานจัดรองเท้าจะเป็นงานชิน โบว์แดงที่ส่งผลให้อาตมาเลื่อนตำแหน่งรวดเร็วอย่างนี้ และยังพลอย ได้ความชำนาญในการดูนิสัยคนจากรองเท้าอีกด้วย เช่นคนเจ้าโทสะ จะเดินลงส้น จนส้นรองเท้าพังยับเยินไปก่อนส่วนอื่น แต่เหนือสิ่ง อื่นใดที่ได้คือ ได้ความภูมิใจในตัวเองว่าไม่ใช่คนถือตัวจัด