การสอนลูกหลานเกี่ยวกับความดี : หน้า 45/100

เล่าเรื่องยาย ๔๔ ใครมีลูกมีหลาน เห็นว่าอะไรที่เป็นความดี บอกลูกบอกหลาน ครั้งเดียวไม่พอ ต้องใช้คำว่า “จำจี้จำไร” ไม่งั้นไม่ได้ลูกหลานดีหรอก อย่าอ้างว่าได้บอกไปแล้ว ต้องยอมปากเปียกปากแฉะหน่อยลูกหลาน จึงจะได้ดี แล้วตอนเราแก่เราจะสบายเพราะลูกหลานรู้ใจ คุณยายยังบอกอีกว่า เพราะท่านรักความสะอาด จึงได้วิชชา ของพระพุทธเจ้า แล้วคุณยายก็เล่าความหลังครั้งออกจากบ้าน มา ขอเรียนวิชาที่จะพาไปพบพ่อที่ตายแล้วจากหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ยายเล่าว่า “กว่าจะถึงวัดปากน้ำ ยายต้องไปอาศัยบ้านคนอื่นเขาอยู่ เป็นทอด ๆ ถึง ๓-๔ ทอด ไปอยู่บ้านใครก็ต้องทำให้เขาพอใจ เพราะ อาศัยข้าวอาศัยนําเขา ยายช่วยเขาทำความสะอาดบ้าน จนเอี่ยมอ่อง ทุกซอกทุกมุม ตอนอยู่บ้านพ่อบ้านแม่ไม่เคยทำขนาดนี้ เพราะชอบออก ท้องไร่ท้องนา ช่วยพ่อทำนา บ้านสุดท้ายนี้ใกล้จะถึงวัดแล้ว ยายต้องรีบทำงานให้เร็วที่สุด สะอาดที่สุด จะได้ขออาศัยเรียนวิชชาธรรมกาย และฝึกสมาธิพร้อมกับ เจ้าของบ้านเขา ซึ่งขณะนั้นมีแม่ชีชื่อแม่ชีทองสุก สำแดงปั้น มาสอนให้ เจ้าของบ้านเขาพอใจยายมาก เขาจึงยอมให้ฝึกสมาธิด้วยจนได้ธรรมกาย แล้วยังยอมให้แม่ชีทองสุกพามาเรียนต่อกับหลวงพ่อวัดปากน้ำอีกด้วย พอได้ธรรมกายแล้วก็เลยยิ่งทั้งรู้ทั้งเห็นว่า ความสะอาดนี้ สำคัญมาก ต้องสะอาดทั้งกาย วาจา ใจ จะมีความสกปรกติดอยู่ไม่ ได้เลย เพราะมันติดข้ามภพข้ามชาติ ทำให้เข้าถึงธรรมกายได้ยาก