บทส่งท้ายชีวิตที่รักตนเป็น : หน้า 124/131

บทส่งท้าย ชีวิตที่รักตนเป็น ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ หญิงหรือชาย คู่วัสสักหรือบรรพชิต คือชีวิตที่มีสติกำกับในใจกาย ยิ่งอยู่ตรง ศูนย์กลางกาย นิ่ง ๆ นาน ๆ สบาย ๆ ได้ยิ่งดี เพราะทำให้จิตแน่แน่ ตั้งมั่น เป็นสมาธิอยู่ภายในได้ง่าย ไม่มีอิทธิพลมา พยาบาม ร้อนวนใจ การจะมีสติสัมปชัญญะอย่างนั้นได้ จำต้องฝืนฝึกทำความดี สถาล 5 ใน 5 ห้องชีวิตอย่างถูกวิธี พร้อมกับมั่นฝึกประคองใจอยู่ ในกายอย่างต่อเนื่อง เป็นนิสัย โดยมีลยามิตรเป็นต้นแบบให้ เมื่อประกอบเหตุเช่นนี้ ไม่นานท่านย่อมเป็นผู้รักษ์ตนเป็น