ธรรม” : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 542 / 737

ประโยคส- มังคลัตถิที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 135 สะลความยึดถืออน่ ๆ ก็เป็นเหตุุนำความเป็นนิยามอาจวิูจษ์นั้นมาอีกได้, แต่ท่านหาได้กล่าวเพราะไม่มีกาออก (จากภาพ) โดยประกังทั้งปวงไม่. ใคร ๆ ไมควกกล่าวว่

เนื้อหาในบทนี้เสนอการศึกษาเกี่ยวกับมิจฉาทิฏฐิ และวิธีการที่บุคคลนั้นสารถทำให้เข้าใจได้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจักรวาล เช่น ไฟไหม้ ซึ่งมีการกล่าวถึงพระพุทธเจ้าทั้ง 100 องค์ และว่ากันถึงการที่จะสามารถห

ประโยค ๔ - มังกรคลี่ดังนี้เป็นปล. เล่ม ๒ - หน้า ๑๓๖ ท่านจึงกล่าวว่า "โดยมากออกจากภาพไม่ได้" ดังนี้ ดังนั้น นิยม- มาจากทิฐิปญฺญูบคต อันผู้ปรารถนาความเจริญ ควรเว้นเสียให้ไกลเพราะ เป็นผู้ทำอันตรายแม้บ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการเว้นจากทฤษฎีที่อาจส่งผลกระทบต่อการเจริญทางปัญญาในพระพุทธศาสนา โดยยกตัวอย่างจากอรรถกสามัญผลสูตรที่แนะนำให้หลีกเลี่ยงการสัมพันธ์กับผู้มีทิฐิและเกิดผลเสียต่อการแสวงหาความร

ประโยค ๔ - มังคลัตถิสัปปุรส เล่ม ๒ หน้า ๑๔๐ ก็เชื่อว่ามีสัตว์เป็นอามรณ์ ในกาลเมื่อสัตว์อันกินนานายบุคคลพึง ลักไป ก็แต่ว่า ในสังคมหและบัญญัติทั้ง ๒ นั้น อนินทายบุคคล ทั้งหลาย ย่อมปรากฏสัตว์ทั้งหลายด้ว

ในบทนี้กล่าวถึงสัตว์เป็นอามรณ์ตามแนวคิดศีลธรรมของพระพุทธศาสนา โดยอธิบายถึงความสำคัญของการเคารพชีวิตสัตว์ รวมถึงบทเรียนที่เกี่ยวข้อง เช่น การปฏิบัติที่ไม่ทำร้ายสัตว์และการสร้างสังคมที่มีคุณธรรม บทนี้ยั

ประโยค ๔ - มังคลอดกัชป ๒ เป็นกรรมฝ่ายอุดมง ดั่งนี้เป็นต้น กรรมมันแสดงที่เป็นไปโดยความ เป็นคลองแห่งสุดดีและทุกดี และแห่งสุขและทุกข์ของสัตว์เกิดขึ้น ในสุดและทุกข์นั้น จึงเรียกว่าอรรถบรม. เหตุนี้ ความที่

เนื้อหานี้กล่าวถึงอุดมงธรรมบถและกรรมบถในพระพุทธศาสนา โดยชี้ให้เห็นว่าความเป็นคลองแห่งสุดดีจะช่วยให้เกิดสุขและทุกข์แก่สัตว์ และการเว้นจากอุดมงธรรมบถ 10 ประการ เช่น การไม่ฆ่าสัตว์ การไม่ผิดประเวณี ซึ่งอ

ประโยค๕ - มังคลิดลที่นี่นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 152 ธรรมคืออุสกุลธรรมบง. ผู้ใด ประพฤติธรรมคืออุสกุลธรรมนนั้น โดยความ ผู้บัง ชื่อว่า เว้นจากอุสกุลธรรมมิใช่หรือ? เมื่อเป็น เช่นนั้น พระองค์จัดสร้างประพฤติ

เนื้อหาในตอนนี้สำรวจการประพฤติธรรมตามอุสกุลธรรมบง 10 ประการ โดยอาจารย์ได้แสดงความสำคัญของธรรมจริยา ที่มังคลิดลแสดงไว้ในพระสูตร ทั้งในประโยคที่เกี่ยวข้องกับการสร้างกรรมดีและกรรมชั่ว โดยยกตัวอย่างคำสอนข

ประโยค ๔ - มังคลัตถทีปน ๒ - หน้าที่ 159 ในวิสัยเป็นที่กำหนดว่าธรรมมาว่า "ถกรรม อันบุคคลทำด้วยวาจา ธรรมมัน ท่าน เรียกว่า 'วิกธรรม' วิบัติและวิกธรรมท่านกำหนด ซึ่งกันและกัน" (คือเป็นอันเดียวกัน) เพราะเห

เนื้อหานี้พูดถึงลักษณะของวาจาที่เรียกว่า 'สุขาติ' ซึ่งประกอบด้วยองค์ ๕ ที่พระผู้มีพระภาคทรงสั่งสอนแก่ภิกษุ โดยเน้นว่าต้องมีความอ่อนหวาน ประโยชน์ และเมตตา วาจาที่ถูกต้องสามารถนำมาซึ่งสุข และไม่มีโทษ เป

ประโยค๔ – มั่งคั่งที่บันเทิ้ล – เล่ม ๒ – หน้าที่ 160 และวิญญูชนทั้งหลายติเตียนไม่ใช่ดังนี้ ในอรรถกถาสุตวนนี้ ท่านไม่ใช่กล่าวคำอะไร ๆ ไว้เลย [๒๒๓] ญาณาสุตวนว่า "บทว่า องคา" แปลว่าด้วยราชบัณฑิตหลาย.

บทความนี้นำเสนอการตีความคำสอนของพระพุทธเจ้าโดยใช้แนวทางในการวิเคราะห์อรรถกถาที่เกี่ยวกับการกระทำที่ดีและผลที่เกิดจากการกระทำของวิญญูชน โดยเฉพาะในการไม่ตกอยู่ในคำติเตียนหรือคำสรรเสริญ บทนี้อธิบายถึงควา

ธรรม, นั้นเป็นข้อที่ ๒; พึงกล่าวคำเป็นที่รัก, ไม่พึงกล่าวคำไม่เป็นที่รัก นั้นเป็นข้อที่ ๓; พึงกล่าวคำสัตย์, ไม่พึงกล่าวคำละเหละ, นั้นเป็นข้อที่ ๔." [๒๕๙] อรรถกถาสุภาษิตสูตรนั้นว่า "บรรดาบทเหล่านนั้น

บทความนี้กล่าวถึงหลักพื้นฐานในการพูดที่มีคุณค่า โดยเฉพาะการกล่าวคำที่เป็นที่รัก และการหลีกเลี่ยงการกล่าวคำที่ไม่เป็นที่รัก พร้อมด้วยการอธิบายความสำคัญของการพูดที่สัตย์และมีจริยธรรมเพื่อความสุขในชีวิต

ประโยค ๕ - มังคลัตถีบทที่มีบทแสลง ๒ - หน้า 167 ท่านเมื่อจะทำความโศกกับพระมหาเถระนั้น พึงใตรตรองแล้วจึงทำ ดังนี้แล้ว นำคำแหย่ไปแก่พระมหาเถรแล้ว นำคำแหย่ไปแม้แก่พระ อนุเถระอย่างนั้นเหมือนกันอีก พระเถรท

บทนี้กล่าวถึงการทำความโศกกับพระมหาเถระและการทำความเข้าใจกับการปฏิสัมพันธ์ในระหว่างกัน โดยกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อพระมหาเถระและพระอนุเถระต้องแยกจากกัน แต่ภายหลังได้มาเจอกันและพูดคุยเกี่ยวกับอด

ประโยค ๔ - มั่งคลัดที่ปึกเปล หล่ม ๒ - หน้า หน้า 171 จึงพูดว่า "ไปเถิด พราหมณ์ จงทำการพนันด้วยทรัพย์ ๒ พัน กับโควินทเศรษฐี แต่จงร้องเรียกข้าพเจ้าด้วยวาจาว่าโกง ครั้งนี้ พราหมณ์ไปบอกอย่างนั้นเหมือนเดิม

ในบทนี้เล่าเรื่องการสนทนาระหว่างพราหมณ์และโควินทเศรษฐีเกี่ยวกับการพนัน โดยพราหมณ์รายงานถึงการทำการพนันด้วยทรัพย์และการร้องเรียก พระโพธิสัตว์มีความเข้าใจในเรื่องนี้ พร้อมสอนให้กล่าววาจาที่จริงใจไม่เป็น

ประโยค ๔ - มังคลัตถาที่นี่เป็นปลา เล่ม ๒ - หน้าที่ 174 [เรื่องบทเศรษฐี] [๒๒๕] อเนง ธรรมาคมบุคคลมีปกติกล่าวว่าค่าน่ารัก มักได้ลาก เหลือเพื่อว่าคนเหล่านี้. ในข้อนั้น มีเรื่องนี้ (เป็นอุทาหรณ์) :- ในอด

ในเรื่องนี้, บุตรเศรษฐีห้าคนได้ออกจากพระนครกรุงพาราณสี ขอชิ้นเนื้อจากพรานเนื้อ โดยที่การใช้วาจาที่น่ารักและเหมาะสมมีผลต่อการได้รับเนื้อที่เหมาะสม. คนแรกใช้วาจาหยาบทำให้ได้เนื้อไม่เพียงพอ, ส่วนคนที่สอง

ประโยค ๔ - มังคลิดลที่นี่นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 182 ทุพภิกขภัยนี้ว่าว่า “เราเมื่อกล่าว พึงกล่าวคำทุพภิกขิดในกลบง ครั้ง” บทว่า กิลเดส ได้แก้ หม่มหมอง คือความจากใจ บทว่า ตูมความว่า ด้วยหอมนี้ จึงไม่ขับร

เนื้อหาพูดถึงการสนทนาของพระราชาและกินนรีที่เกี่ยวข้องกับการเลี้ยงสัตว์และการเป็นที่พึ่ง ระบุถึงความสำคัญของธรรมชาติที่ช่วยให้สัตว์และมนุษย์มีชีวิตอยู่ร่วมกัน พระราชาแสดงความปรารถนาที่จะส่งภริยาไปยังสถ

ประโยค๔ - มังคลิดาที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 184 ประโยชน์ให้สำเร็จกว่าที่หลาย ดั่งนี้ บากกาว่ า เอส ธมฺโม สนฺโนดฺโญ ความว่า ธรรมที่ชื่อว่า วาจาสัตย์ เป็นธรรม คืออริยประเพณีว่า ความจริง ดำรงนี้ นี้แล

บทนี้เน้นถึงความสำคัญของวาจาสัตย์และการดำเนินชีวิตของสัตบุรุษที่เชื่อมั่นในคำสัตย์ที่เป็นประโยชน์และธรรมะ ผู้ที่พูดคำสัตย์จะนำประโยชน์มาสู่ตนเองและผู้อื่น การปฏิบัติธรรมตามคำสัตย์จะทำให้มีการพัฒนาชีวิ

ประโยค ๔- มังคลัตถทีปิ ว่า "บูดพังหลายยังไม่ละความเป็นอุคหสติเพียงใจ; ชำระค่าหนี้เก่าด้วยการบำรุงมรรคาบิดาเพียงนั้น." การบำรุงนั้น พึงเห็นว่า ท่านกล่าวไว้เพื่อแสดงว่า "ชื่อว่า การบำรุงมรรคา" เป็นวัตรข

บทความนี้กล่าวถึงการบำรุงมรรคา ในพระพุทธศาสนา โดยเน้นว่า 'การบำรุงมรรคา' เป็นผลดีต่อความเชื่อมั่นว่าจะไม่มีหนี้ มีการพัฒนาจิตใจอย่างต่อเนื่อง ปฏิบัติตามหลักการเพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้กับมรรคา และหลี

ประโยค ๔๕ - มั่งคลัดที่ป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ ๒๒๓ สามเกิด เมื่อเป็นเช่นนั้น พระองค์จักไปสู่คติ" พระราช ทรงสดับคำนั้นแล้ว เสด็จไปยังอาสนะ เพื่อบำรุง มารดาบิดาของสามดาบนั้น รับสืบหรือรานันทั้งหมด เมื่

ในภาคนี้กล่าวถึงการที่พระราชาเสด็จไปบำรุงมารดาบิดาของสามดาบ และการร้องขอให้พาพระเจ้าทั้ง ๒ ไปยังสถานที่สำคัญ โดยมีการทำสังวรณ์ด้วยคาถาที่ส่งเสริมความรักและความสัมพันธ์ในครอบครัว. เนื้อหาแสดงถึงการประพ

ประโยค ๕ - มั่งคลังที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ๒๒๔ ในเวลาขบสังกิริยาของเทพธิดานั้น สามดาบสมเป็นผู้อายุโรค ลูกขึ้นได้ ความอัศจรรย์ทั้งปวงคือ ความหยายโรค ๑ การกลับได้ ญาณแห่งมาตรบิดา (ของสามดาบ) ๑ องค์นั้น

บทสนทนาระหว่างพระโพธิสัตว์และพระราชาเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตตามธรรม โดยยกย่องความสำคัญของการประพฤติธรรมและผลที่ตามมาในชีวิตหน้า โดยเฉพาะเมื่อพระราชาเปิดใจและปฏิบัติธรรมอย่างเข้มงวด จะนำมาซึ่งบารมีและคว

ประโยค ๔ - มั่งคลิดที่เปนเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 225 มหาราชผู้ถวาย ขอพระองค์ทรงประพฤติ ธรรมในพระโอรสและพระชายา,--- ---- มหาราชผู้ถวาย ขอพระองค์ทรงประพฤติ ธรรมในมิติและอามายที่ง่าย,--- ---- มหาราช ขอพระอ

บทความนี้จัดการพูดถึงการประพฤติธรรมที่สำคัญและจำเป็นสำหรับมหาราช รวมถึงความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างพระองค์กับประชาชน เช่น พระโอรสและพระชายา, ชาวบ้าน, ชายชนบท และสมณะ ซึ่งการทำดีนำมาซึ่งความสุขและความเจริญ

คนประพฤติแล้ว راะะ พระองค์ควรอย่างรงประมาทธรรมเลย." [เหตุรฐ] (๓๕) ท่านกล่าวความแห่งคำหล่านไว้ในอรรถกถาสุฉน-ชดก ในฉัตติผัสสนิบ่อย่างนี้ว่า "บรรดาคาถาห่านั้น พึงทราบวินิจฉัยในคาถาที่ ๑. ทว่า ชมุ ได้แก

บทความนี้กล่าวถึงการประพฤติดีของพระราชาในบทบาทต่างๆ เช่น การดูแลบิดามารดา การส่งเสริมการศึกษาให้กับพระโอรสและพระชายา รวมถึงการสงเคราะห์มิตรและอภาตอย่างมีธรรม. ท่านสนับสนุนให้เกิดการวางตัวที่ดีและมีคุณ

ประโยค๔ – มังคลคติที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ – หน้าที่ 227 เมื่อพระราชทานสิ่งของที่ควรพระราชทาน ทรงปฏิบ่หน้าที่ แก็ดสัตว์พาหนะมีข้างตัวเป็นต้น และพลิกนิกา ไม่ทรงใช้จับม้าเป็นต้น ในงานทั้งหลาย ในเวลานั้น ชื่

เนื้อหาเกี่ยวกับการประพฤติธรรมของพระราชาที่มีผลกระทบต่อสัตว์ พาหนะ และประชาชนในแว่นแคว้นต่างๆ โดยยกตัวอย่างการให้สิ่งของที่ควรแก่สมณะและพราหมณ์ รวมถึงการช่วยเหลือประชาชนอย่างเหมาะสมเมื่อไม่เกิดการไม่ส

ประโยค ๑ - มั่งคลาดที่นี่เป็นปล อย่าง ๒ - หน้า ๒๓๐ ฝ่ายพระราชา ตรัสว่า "ข้าพเจ้าเป็นพระเจ้ากรุงพาราณสี, อะไร ๆ ของเรา ชื่อว่า "ไม่มี ย่อมไม่มี" แล้วเสด็จเข้าหพระนคร จำเดิมแต่วันที่ ๒ ให้นางมุ่งออกไปจา

ในบทสนทนานี้ พระราชาแห่งกรุงพาราณสีได้กล่าวว่า 'ข้าพเจ้าเป็นพระเจ้ากรุงพาราณสี, อะไร ๆ ของเรา ชื่อว่า ไม่มี ย่อมไม่มี' ซึ่งสื่อถึงความเข้มแข็งและแนวคิดลึกซึ้งของพระองค์ พระโพธิสตร์เข้ามามีบทบาทในการนำ