วิสุทธ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 78 / 149

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - ความนับถือเป็นต้น จึงตรัส (อัคคีขันธปริยาย) ว่า - หน้าที่ 113 (๑) "ภิกษุทั้งห…

ในพระธรรมเทศนานี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถึงความนับถือโดยการเปรียบเทียบระหว่างกองไฟและความสุข ท่านนำเสนอให้เห็นว่าการที่บุคคลจะเข้าไปนั่งหรือกอดกองไฟนั้น บ่งบอกถึงทุกข์ที่อาจเกิดขึ้น จากการมีธรรมลามกแล

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 114 ถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เพราะข้อนั้นเป็นปัจจัยหามิได้เลย ภิกษุ …

ในพระธรรมบทนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าได้แสดงถึงทุกข์และความเศร้าหมองที่เกิดจากการดำเนินชีวิตที่ไม่บริสุทธิ์ เป็นการชี้ให้เห็นถึงอันตรายของการมีธรรมลามกและผลที่ตามมาจากการกระทำที่ผิดศีลธรรม ซึ่งส่งผลให้ต้อ

พราหมณ์มหาศาล เล่าหนอ ฯลฯ 115 ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ หรือคฤหบดีมหาศาล อย่างไหนจะประเสริฐกว่า (๓) ภิกษุทั้งหลาย ท่านทั้งห…

ในบทความนี้มีการอภิปรายเกี่ยวกับความประเสริฐที่เกิดจากการพิจารณาคุณค่าของบุรุษที่มีบารมีและภิกษุที่ถือศีล โดยมีการวิเคราะห์ถึงการกระทำที่เจ็บปวดของบุรุษเมื่อเปรียบเทียบกับการปฏิบัติของภิกษุซึ่งรับบิณฑ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 116 ให้นอนลงไปก็ดี ตรงเตียงเหล็กหรือตั่งเหล็กที่ร้อนแดงเป็นแสงช่วง (ก…

ในบทนี้พูดถึงการเปรียบเทียบความสุขและทุกข์ของบุคคลที่มีศีลและไม่มีศีล ผ่านการใช้อุปมาอุปไมย เช่น ความร้อนจากเตียงเหล็กและการถูกต้มในหม้อโลหะ เพื่อให้เข้าใจถึงโทษของการมีศีลวิบัติและความสำคัญของการรักษ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - ความสุขในการบริโภคจีวรของคน (ทุศีล) ผู้ ไม่สำรวมแล้ว ผู้จะต้องเสวยสัมผัสแห่งแ…

บทนี้พูดถึงความทุกข์ของคนที่ไม่มีศีลหรือทุศีล เมื่อประสบกับการบริโภคเหล็กร้อนในนรก แม้ว่าหมายถึงความสุขในการบริโภคในโลกนี้ แต่จริงๆแล้วกลายเป็นความทุกข์ที่ยิ่งกว่าในนรก และสะท้อนการขาดศีลในชีวิตของคนเ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ ทุศีลใดเสีย ดุจคนผู้รักสวยทั้งหลายหลีกคูถ หลีก ซากศพ ชีวิตของคนทุศี…

เนื้อหาได้กล่าวถึงผลของการเป็นผู้ทุศีล ที่ไม่สามารถหลีกหนีจากภัยทั้งหลายและไม่สามารถเข้าถึงสุขจากมรรคผลได้ รวมทั้งประโยชน์ของการมีศีลที่บริสุทธิ์ เช่น ภิกษุที่มีศีลดีจะมีสามัญญภาพและเป็นที่น่าเลื่อมใส

๑ - หน้าที่ ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - 1 ถึงพร้อมแห่งศีล ดุจพระจันทร์เมื่องามในท้องฟ้า ย่อมงามด้วยความถึงพร้อมแห่งรั…

เนื้อหาว่าด้วยบทบาทของศีลในชีวิตประชาชนและเทวดา โดยการมีศีลที่ถึงพร้อม จะเป็นเหตุให้เกิดความสงบสุขและไม่เป็นภัยต่อผู้อื่น รวมถึงเป็นปัจจัยนำไปสู่นิพพาน สมบัติทั้งหลายในการมีศีลย่อมไม่ยากสำหรับผู้ประพฤ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 120 เพราะเมื่อแสดงอยู่อย่างนี้ จิตใจย่อมจะหวาดแต่สีลวิบัติแล้ว น้อมไป…

เนื้อหาเกี่ยวกับการทำให้ศีลผ่องแผ้ว โดยการเข้าใจโทษแห่งสีลวิบัติและอานิสงส์แห่งสีลสมบัติ ในวิสุทธิมรรคได้ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของศีล สมาธิ และปัญญาในความเจริญทางจิตวิญญาณ ข้าพเจ้าตั้งใจทำปกรณ์นี้เ…

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 121 (ประเพณีของพระอริยเจ้า) ๓ ข้อ อันเป็นวงศ์เก่า ควรบรรลุอริยวงศ์ ข้…

เนื้อหาเกี่ยวกับประเพณีของพระอริยเจ้าในวิสุทธิมรรค ซึ่งได้กล่าวถึงคุณสมบัติของพระสงฆ์ที่ควรบรรลุอริยวงศ์ และธุดงค์ ๑๓ ข้อ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าได…

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 122 ๓. ขลุปัจฉาภัตติยังคะ องค์แห่งภิกษุผู้อันไม่ฉันปัจฉาภัตรเป็น ปก…

บทความนี้พูดถึงองค์แห่งภิกษุผู้มีอันอยู่ในสภาพแวดล้อมต่างๆ เช่น ป่า โคนไม้ และที่แจ้ง ซึ่งจะมีวินิจฉัยเกี่ยวกับธุดงค์ในบทที่ว่าด้วยการสมาทานและวิธีการปฏิบัติ โดยพิจารณาถึงอานิสงส์และต่าง ๆ ของการปฏิบั

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 123 ฉะนั้น ผ้านั้นจึงชื่อว่า ปังสุกุล (ผ้าดุจกองฝุ่น) อีกนัยหนึ่ง ผ…

บทความนี้เน้นการอธิบายถึงผ้าบังสุกุลซึ่งมีความหมายว่า 'ผ้าดุจกองฝุ่น' และสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการทรงผ้าของภิกษุในพระพุทธศาสนา นอกจากนี้ยังอธิบายถึงคำว่า บิณฑบาต ที่แสดงถึงการแสวงหาก้อนข้าวจากบุคคลต่างๆ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 124 ปิณฑปาติกะ ชื่อว่า ปิณฑปาติกังคะ (องค์แห่งภิกษุผู้มีอันเที่ยวไป…

บทนี้กล่าวถึง ปิณฑปาติกะ ซึ่งเป็นองค์แห่งภิกษุผู้มีอันเที่ยวไปเพื่อก้อนข้าวเป็นวัตร และ สปทานจาริกะ ซึ่งเป็นการเที่ยวไปโดยปราศจากการขาดตอน กล่าวถึงการฉันอาหารและก้อนข้าวจำเพาะในบาตร พร้อมกับอธิบายความ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 125 ถือเอาก้อนข้าวในบาตรเป็นปกติ) องค์แห่งภิกษุปัตตปิณฑิกะนั้น ชื่อ…

เนื้อหาเกี่ยวกับการฉันปัจฉาภัตรที่เป็นปกติของภิกษุในวิสุทธิมรรค อธิบายถึงคำว่า ขลุ และ ขลุปัจฉาภัตรติกะ รวมถึงการเข้าไปอยู่ในป่าของภิกษุอารัญญิกะและการเข้าไปอ…

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 126 ปกติของภิกษุนั้น เหตุนั้น ภิกษุนั้นจึงชื่อว่ารุกขมูลิกะ องค์แห่…

เนื้อหาเกี่ยวกับวิสุทธิมรรคแปลนั้นกล่าวถึงความสำคัญของภิกษุที่มีลักษณะที่เรียกว่า รุกขมูลิกะ และ ยถาสันถตะ พร้อมกับการวิเค…

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - [วินิจฉัยโดยลักษณะเป็นต้น] - หน้าที่ 127 ก็ธุดงค์ทั้งหมดนี้ มีสมาทานเจตนาเป็น…

เนื้อหานี้กล่าวถึงการธุดงค์และสมาทานเจตนาในพิธีกรรมที่พระพุทธเจ้าทรงแนะนำ รวมถึงการวินิจฉัยเกี่ยวกับธุดงค์ต่างๆ ที่มีความสำคัญในการปฏิบัติธรรม หลังจากมรณภาพของพระพุทธเจ้า การสมาทานควรเกิดขึ้นในสำนักขอ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 128 ในการสมาทานด้วยตนเองก็ใช้ได้นี้ จึงเล่าเรื่องความมักน้อยในธุดงค์ …

บทความนี้เล่าเรื่องการสมาทานปังสุกุลกังคะ โดยเริ่มจากการกล่าวถึงความมักน้อยของพระเถระสองพี่น้อง และการสมาทานในลักษณะต่างๆ เช่น คหปติทานจีวร การให้ความหมายว่าเป็นจีวรของคฤหบดีถวาย โดยมีการพัฒนาความเข้า

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - [วิธี (ปฏิบัติ) ในปังสุกุลกังคะ ] - หน้าที่ 129 (ผ้าที่เขาทิ้งอยู่ตามทางเข้าต…

…ายเกี่ยวกับความหมายของการปฏิเสธในการสมาทานและความสำคัญของการถือผ้า จีวรอย่างอื่น. สำหรับเนื้อหานี้ในวิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ นำเสนอวิธีต่าง ๆ ในการปฏิบัติด้านที่เกี่ยวข้องกับผ้าปังสุกุล.

๑๖. ถูปจีวระ ๑๓. สมณจีวระ ๑๘. อาภิเสกิกะ ๑๙. อิทธิมยะ ๒๐. ปันถกะ ๑๕. ธชาหฎะ ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - (ผ้าที่เขายกเป็นธงแล้วทิ้งไว้) - หน้าที่ 130 (ผ้าที่เขาห่มจอมปลวกทำพลีกรรม แล…

บทความนี้วิเคราะห์การใช้ผ้าบังสุกุลในพระพุทธศาสนา โดยแสดงให้เห็นถึงประเภทผ้าที่มีอยู่ เช่น ผ้าที่ถูกทอดทิ้งในป่าช้า ผ้าที่วางไว้ในตลาดหรือทิ้งตามสถานที่ต่างๆ ถูกนำมาทำเป็นจีวรใหม่ โดยพระโยคีผู้ฝึกฝนตน

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 131 คน (ผ้านั้น) เพื่อ (ปะจีวร) ที่ชำรุดเท่านั้น คนทั้งหลายที่พวกหมอผ…

ในบทความนี้ มีการพูดถึงผ้าหลายประเภทที่เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมทางศาสนา โดยเฉพาะการใช้งานและความหมายของผ้าที่ถูกทิ้งในสถานการณ์ต่าง ๆ ต่างๆ เช่น ผ้าที่ใช้ในพิธีการอาบน้ำและผ้าที่ทิ้งไว้ที่ป่าช้าหรือที่รา

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 132 ปันถกะ ก็ผ้าใดตกลงเพราะความหลงลืมสติแห่งเจ้าของ ผ้านั้นภิกษุ ควรร…

บทนี้กล่าวถึงการจัดการผ้าในศาสนาพุทธ รวมถึงประเภทของผ้าที่ภิกษุสามารถถือได้ โดยเริ่มจากผ้าที่ตกจากความลืมของเจ้าของไปจนถึงการถวายของทายก แสดงให้เห็นถึงความบริสุทธิ์ในแต่ละประเภทของผ้าตามหลักทางศาสนา ข