อานิสงส์แห่งบุญ : หน้า 4/184

อยู่ในบุญ อานิสงส์แห่งบุญ : เรื่อง : พระมหาเสถียร สุวณฺณฐิโต ป.ธ.๙ / พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี ป.ธ.๙ ภาพประกอบ : กองพุทธศิลป์ อานิสงส์ถวายเภสัช และรักษาพระภิกษุอาพาธ อาโรคยปรมา ลาภา ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ (มาคัณฑิยสูตร) ความสุขขั้นพื้นฐานของทุกคน คือ อยากมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงและอายุยืน ไม่ต้อง รับประทานยารักษาโรค ไม่ต้องเสียเวลาไปหาหมอ สุขภาพดีเป็นสิ่งที่ใคร ๆ ล้วนปรารถนากันทั้งสิ้น แต่น้อยคนนักจะสมปรารถนา ในสมัยพุทธกาล มีโยมอยู่ท่านหนึ่งอายุ ๘๐ ปี ไม่เจ็บ ไม่ป่วย ไม่ได้ บวชพระตอนอายุ ๘๐ ปี และเป็นพระนานถึง ๔๐ ปี รวมเป็น ๑๖๐ ปี ก็ไม่อาพาธ ลุกเดิน คล่องแคล่วเหมือนพระหนุ่ม ท่านชื่อ พระพากุลเถระ เป็นสาวกเอตทัคคะเลิศกว่าเหล่าภิกษุ ผู้มีอาพาธน้อย ความเป็นเลิศนี้เกิดจากผลบุญที่ท่านได้มีโอกาสทำไว้ในสมัยพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถง ๔ พระองค์ด้วยกัน สมัยพระอโนมทัสสีพุทธเจ้า ในชาตินั้น อย่างนั้นบ้าง ดังนั้นตลอดชีวิตของท่าน เมื่อ ท่านเป็นฤๅษีทรงอภิญญาสมาบัติ ได้รักษา ทำบุญครั้งใดก็จะหมั่นอธิษฐานจิตตอกย้ำให้ พระบรมศาสดาจากอาการประชวรด้วยโรคลม เป็นอย่างพระภิกษุรูปนั่น ท่านชวนลูกศิษย์ไปเก็บยามาจากภูเขา และ สมัยพระวิปัสสีพุทธเจ้า ในชาตินั้นท่าน ปรุงยารักษาพระพุทธองค์จนทรงหายจากโรคนั้น เป็นฤๅษีทรงอภิญญา เห็นพระภิกษุจํานวนมาก ท่านหมั่นนึกถึงบุญนั้นด้วยความปลื้มปีติบ่อย ๆ ป่วยเป็นไข้ป่า เพราะดอกไม้ป่าเป็นพิษ จึงปรุง แล้วตั้งจิตอธิษฐานขอให้เป็นผู้ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ โอสถรักษาโรคถวายพระภิกษุเหล่านั้นจนหายดี สมัยพระปทุมุตตรพุทธเจ้า พระเถระ เกิดในครอบครัวเศรษฐีในกรุงหงสาวดี วันหนึ่ง ท่านชวนเพื่อน ๆ ไปทำบุญที่วัด เห็นภิกษุรูปหนึ่ง ที่พระศาสดาทรงสถาปนาไว้ในตำแหน่งเลิศกว่า ภิกษุด้านมีอาพาธน้อย ท่านจึงตั้งความปรารถนา ๐๒ อยู่ในบุญ มกราคม ๒๕๕๘ สมัยพระกัสสปพุทธเจ้า ท่านเห็น วัดแห่งหนึ่งในกรุงพาราณสีมีสภาพคร่ำคร่า ทรุดโทรม กำลังจะร้าง จึงบูรณะซ่อมแซม โดย ให้ช่างซ่อมแซมอาคารเก่าและสร้างอาคารใหม่ เพิ่ม เช่น โรงอุโบสถ ห้องครัว ห้องน้ำ เป็นต้น