การมีความอารีต่อเพื่อนบ่าว : หน้า 93/184

๒๔. จงมีความอารีต่อเพื่อนบ่าวด้วยกัน ถ้าเราเป็นคนเข้านอกออกในเป็นที่ไว้วางใจของท่านแล้ว เราต้องระมัดระวังตัวของเราให้ดี อย่าถะ าถะล้วงล่วงเกินถือว่าเป็นคนสนิท จะเข้าออกต้องพินิจพิเคราะห์ว่าท่านจะทําอันใดอยู่ ที่ไหน นอนนั่งอย่างไรให้รู้ อย่างหนึ่งตึงตั้งให้เสียกิริยา และอีกประการหนึ่ง อย่าให้เป็นเช่นว่า บ่าวนั้นเป็นคนสนิท คนรักโปรดปรานของนาย ถ้าว่าเป็นวงษ์ญาติและเกี่ยวดองอะไรอยู่กับนาย บ้าง อ านาจนายไปเที่ยวชม ห่มเหงคะเนงร้าย ยกตนข่มท่าน เย่อหยิ่งแก่เพื่อนบ่าวด้วยกัน ถ้าไม่พอใจคนใดในส่วนตัว ก็ปรักปรำยุยงส่งเสริมทำแก่เขา จนได้รับความทุกข์ยากเสียผู้เสียคน ไป เช่นนี้ก็ไม่ควรประพฤติ dd เราควรจะประพฤติเป็นธรรมและมีเมตตาจิตร์ คืออย่าส่งเดิมซ้ำเติมแก่ใครมากกว่าเหตุที่เป็น ฤาว่าเหตุนั้นเป็นแต่การเขลารู้เท่าไม่ถึงการ ถ้าพลาดพลั้งไปด้วยความพลั้งเผลอ ถ้าเป็นการเล็ก น้อย ก็ควรจะสั่งสอนแนะนําเอาเป็นการภาคทัณฑ์ไว้ อย่าให้เป็นการใหญ่โตถึงมูลนายได้ที่ดี เพื่อนบ่าวด้วยกันก็จะรักใคร่นับถือเรา และเป็นกำลังของเราต่อไป และชื่อเสียงของเราที่ดีมีคน นับถือยำเกรง ส่วนนายเราก็ดีด้วยเหมือนกัน ที่มีบ่าวมีคนใช้ดีไม่ต้องทำอำนาจด้วยการข่มขู่ ก็นับว่าเรามีความกตัญญูต่อนายด้วย และคนที่จะเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ และเป็นมูลนายเขาต่อไป และให้มีผู้ยำเกรงนับถือนั้น ไม่เป็น ด้วยอำนาจกดขี่ทำได้ทำเอาอย่างเดียว ต้องอาศรัยความหลักถานมั่นคงซื่อตรง และมีเมตตาจิตร์ กว้างขวางเป็นต้น จึงจะนับว่าดีมีความจำเริญยืดยาว และธรรมดาคนที่จะกลัวเกรงด้วยอำนาจ ความดุดันผิด ๆ ถูก ๆ นั้น ก็เป็นแต่ต่อหน้า ฤาที่อยู่ในบังคับทำได้ด้วยความจำเป็น นอกจากนั้น ไปใครจะยอมใคร หนักมากหนักไป ไปจนถึงแก่นด้วยกัน เมื่อมีช่องทางเข้า เขาก็ตอบแทนโดย เต็มที่เหมือนกัน ยอมกันกลัวเกรงกันจริง ๆ ก็ด้วยความนับถือต่างหาก เพราะฉะนั้น ควรจะรฤก ให้มากในเรื่องนี้ จะดีทั้งประจุบันและอนาคตด้วย ข้อนี้สรุปความได้ว่า หากเราได้รับความไว้วางใจจากเจ้านาย หรือมีความเกี่ยวดองกับท่านเป็น กรณีพิเศษ ก็อย่าเหลิง ลืมตัว จนกลายเป็นละลาบละล้วงและลามปามได้ คนที่มีนิสัยลามปามแบ่งเป็น ๒ ประเภท คือ ๑. พวกตีตนเสมอท่าน ๒. พวกยกตนข่มท่าน พวกตีตนเสมอท่านเป็นอย่างไร? สมัยที่หลวงพ่อเป็นนิสิต มีเพื่อนร่วมรุ่นที่มีฝีมือจนได้รับเลือก จากอาจารย์ให้มาเป็นผู้ช่วย เพื่อนบางคนก็วางตัวดี แต่บางคนไม่รู้จักการวางตัว แม้แต่เก้าอี้ของ อาจารย์ก็ไปนั่ง เพราะถือว่าตนเป็นลูกศิษย์คนสนิท ต่อไปเริ่มละลาบละล้วงไปใช้ของส่วนตัวของ อาจารย์ เช่น ถ้วย จาน แก้วน้ำของท่าน พอถือวิสาสะใช้ร่วมกันนาน ๆ เข้า แม้กระทั่งของกินของ อาจารย์ก็หยิบมากิน จนในที่สุดก็ทำตัวเหมือนกับเป็นเจ้าของที่ทำงานนั้นเสียเอง บางคนหลวงพ่อ ก็เตือน แต่คนไหนเตือนแล้วไม่เชื่อก็ปล่อยเขา คนที่ลามปามเช่นนี้มักไม่เจริญ แม้จบการศึกษาไป ๆเ มกราคม ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ