โรคหิว-กระหายประจำกาย สัจจะต่อความดี อานุภาพพลิกโลก หน้า 51
หน้าที่ 51 / 162

สรุปเนื้อหา

โรคหิว-กระหายเป็นสัญญาณจากร่างกายที่บ่งบอกถึงความต้องการอาหารและน้ำ เพื่อปกป้องสุขภาพและส่งเสริมการเจริญเติบโต การกินเพื่อวัตถุประสงค์ที่ไม่ได้มาจากความต้องการจริง เช่น ความอยากรู้อยากเห็นหรือเพื่อเหตุผลส่วนตัว อาจนำไปสู่โรคทางจิต เช่น โมหะ โลภะ หรือโทสะ การไม่คำนึงถึงคุณภาพของอาหารและการกินที่ไร้ระเบียบสามารถส่งผลกระทบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม การสร้างนิสัยที่ขาดวินัยจะก่อให้เกิดปัญหาร้ายแรงในอนาคต ดังนั้นการรักษาสุขภาพจากการเลือกอาหารที่มีคุณค่าจึงสำคัญ.

หัวข้อประเด็น

-โรคหิวและกระหาย
-เหตุผลในการบริโภคอาหาร
-ผลกระทบของการบริโภคที่ไม่เหมาะสม
-การดูแลสุขภาพและโภชนาการ
-ผลกระทบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม

ข้อความต้นฉบับในหน้า

2. โรคหิว-กระหายประจำกาย โรคหิว-กระหายเป็นโรคที่เกิดจากการเรียกร้องของร่างกายว่าบัดนี้ร่างกายต้องการอาหารและน้ำไปสร้างพลังงานแล้ว 1) เพื่อเป็นไออุ่นเลี้ยงร่างกายให้ดำรงชีวิตอยู่ได้ 2) เพื่อสร้างร่างกายให้เจริญเติบโต 3) เพื่อซ่อมแซมร่างกายส่วนที่สึกหรอ 4) เพื่อป้องกันโรคภัยไข้เจ็บ 5) เพื่อเคลื่อนไหวและทำงานต่าง ๆ หากกินดิ่มเพื่อวัตถุประสงค์อื่น เช่น เพื่อมีเรี่ยวแรงเทียมเท่า เศษะ เล่นสนุก เมามลัง มุ่งให้ร่างทรงงาม ผิวพรรณงาม ฯลฯ แสดงว่า โรคโมหะเริ่มกำเริบแล้ว หากกินดิ่มไม่รู้ประมาณ เห็นแก่กิน หงินกิน ดื่มดิ่มร่วมกับใครก็เอาเปรียบเขา แสดงว่า โรโลภะกำเริบ หากกินดิ่มที่ไร ก็ต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเอามาบรรจบำเธอเป็นการใหญ่ แสดงว่า โรโทสะกำเริบ ยิ่งกว่านี้ การกินดิ่มโดยไม่คำนึงถึงคุณค่าทางโภชนาการ มุ่งแต่ความอร่อย การกินดิ่มไม่เป็นเวลา ฟู่เฟ้อย ทิง ๆ ขว้าง ๆ การกำจัดขยะจากเศษวัตถุดิบประกอบอาหารและเศษอาหารที่เหลือไม่ถูกวิธี อันเป็นการทำลายสิ่งแวดล้อม ย่อมนำมาซึ่งปัญหาเศรษฐกิจและสังคมไม่รู้จบ ที่อันตรายอย่างยิ่ง คือ เพาะนิสัยมักง่ายและไร้ระเบียบวินัยนานาชนิดให้แก่ผู้นั้น สังเคราะห์ที่นูนขึ้นต้องเรียน ฯ www.dattajeewo.com
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More