ประโยค-สารตฤกษ์ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 556 / 740

ประโยค ๕ - มังคลัดถาที่นี้แปล เล่ม ๕ หน้า ๗๗ ว่าเป็นเหตุบังคับ อรรถแห่งสมุทัย ว่าเป็นแดนเกิด (ทุกข์) อรรถแห่งในโริว ว่าเป็นธรรมสงบ อรรถแห่งมรรค ว่าเป็นเครื่อง เห็น หรือชังความแตกต่างเป็นต้นอย่างนี้ว่

บทความนี้นำเสนอความเข้าใจเกี่ยวกับสมุทัยและนิพพาน โดยชี้ให้เห็นถึงการบังคับของสมุทัยที่เป็นเหตุให้เกิดทุกข์ นอกจากนี้ยังกล่าวถึงความสงบของธรรมและการปฏิบัติตามมรรคเพื่อมีสติสัมปชัญญะต่อการแตกต่าง ความส

ประโยค - มังสณฑ์ทานนี้แปล เล่ม ๓ - หน้าที่ 79 พิษทราบวิจัยฉบับ ๒ บทว่า : สังคโยชน์ เหล่านี้เป็นปัจจัยแห่งความหลาย ซึ่งเป็นที่ตั้งแห่งสงสารและวิบาก ย่อมผูก (สัตว์ไว้) ด้วยสามารถแห่งการไม่ยอมให้ถอนออกไ

บทนี้พูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างสังโยชน์และกรรม โดยเห็นว่าปัจจัยแห่งสงสารและวิบากขัดขวางการถอนสัตว์ออกไปจากวิญญา ด้วยความที่ธรรมเหล่านี้เป็นสิ่งที่กำหนดกรรมและการเกิดในภพต่าง ๆ พร้อมทั้งการออกจากเครื่อง

ประโยค ๕ มังคลัปทีปนี้นับแปล เล่ม ๕ หน้า ๘๐ สิ่งไปเพียงใจ อินทรีย์ ๕ มีกุญแจเป็นต้น ก็ยังตั้งอยู่เนื่องนั้นนั่นแล. ทว่า อภิฏฺฏตุทฺต คือ because ความอธิษฐานรึล่านังยังไม่ดับ ด้วยสามารถแห่งการดับโดยไม่

บทความนี้นำเสนออธิบายเกี่ยวกับอินทรีย์ ๕ ซึ่งเกิดจากความอธิษฐานที่ยังไม่ดับ โดยเน้นไปที่การหยุดความเป็นทุกข์และสุขที่เกิดจากกรรมในชีวิต การอธิบายถึงการแสดงธรรมของพระผู้มีพระภาคที่มีต่อผู้ปฏิบัติธรรม ก

ประโยค- มังคลัตถทีนี้แปล เล่ม ๕ หน้า ๘๑ ทิตานิ ได้เก่า ไม่พลิกพลิ้นแล้ว เพราะกิเลสทั้งหลายตื่นค้นเป็นต้น. บทว่า สังควิติสูมุติ ความว่า จักเป็นของเข็ญ เช่นความ ระงับความกระวนกระวายแห่งจิตตรา ด้วยสมะระ

ในบทนี้กล่าวถึงการระงับใจด้วยทางธรรมชาติที่นำไปสู่การดับทุกข์ โดยไม่เพียงแต่เวทนาแต่รวมถึงปัญจขันธ์ทั้งหมดก็จะดับไปได้ พระแม่พระอิศวรจะได้ทรงแสดงธรรมซึ่งมีเป้าหมายเพื่อมุ่งมั่นในการเลิกสนใจสิ่งที่เป็น

ประโยค ๕๑ – มังคลดาตามินีแปล เล่ม ๔ หน้า ๘๒ หลุดพันแล้วอย่างนี้ มาว่า ธมฺมสารํ ควรวามว่า เพราะบรรลุ พระอัฐ อนึ่งชื่อว่าเป็นสาระ ในธรรมทั้งหลาย เพราะธรรมวินัย นี้มีวุฒิติปิเป็นสาระ. ทว่า นาย วาวว่า ผู้

ข้อความนี้กล่าวถึงการทำความเข้าใจในธรรมสาระของพระพุทธศาสนา ซึ่งรวมถึงอิทธิพลของธรรมวินัยในชีวิตและการบรรลุนิพพานที่เป็นสาระสำคัญ ตามที่พระผู้มีพระภาคตรัสไว้ เนื้อหาอธิบายว่านิพพานมีสองประเภทคือ อุปปาท

ประโยค ๕ - มังคลัตถทีนี้แปล เล่ม ๕ - หน้า ๘๓ กล่าวพระอรหัตผล อันไม่ดัษตรเป็นไร ๆ เลย แม้ด้วยอุปาทาน ๕ อย่างใดอย่างหนึ่งเป็นไป ว่า อุปาทานนิพพาน ในคำว่า อนู- ปาทปนิพพาน จริงอยู่ พระอรหัตนั้นนหาเป็นธรร

บทความนี้นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับพระอรหัตผลและอุปาทาน พร้อมทั้งอธิบายความหมายและการวินิจฉัยในพระพุทธศาสนา โดยมีการกล่าวถึงการแบ่งประเภทของอุปาทานและความเชื่อมโยงระหว่างอุปาทานกับปัญญา การวิเคราะห์นี้ช่วย

ประโยค- มังคลตาปีนี้แปล เล่ม ๕ หน้า 85 ว่า "ธรรมชาติใด ออกไปแล้วจากต้นหากกล่าวคือวะ เพราะร้อยรัด คือเพราะริงภพน้อยใหญ่ไว้ เหตุนัน ธรรมชาตินั้น ชื่อว่า นิพพาน (แค่ออกไปจากดินา), อีกอย่างหนึ่ง เพลิงก็ดส

บทนี้สำรวจความหมายและแนวคิดเกี่ยวกับนิพพานในพระพุทธศาสนา โดยชี้ให้เห็นว่านิพพานคือการดับทุกข์ที่เกิดจากการหลุดพ้นจากภพน้อยและ ใหญ่ การเชื่อมต่อกับความเจริญของธรรมชาติในบริบทของสมมติและอรรถธรรม นอกจากน

ประโยค - มังคลัตถะนี้แปล เล่ม ๕ - หน้า 86 โทสะ โมหะ ชาติ ชราและมรณะเป็นต้น ด้วย อาณัติ ศัพท์. มโนว่า นิพุทธาน นี้ พึงทราบความแปลกกันดังว่า ‘ใน วิภัน ว ธ ฐา ลงในอรรถว่าว้อยรัศ’ ว่า ศัพท์ เป็น กัตตุสานะ

ในบทความนี้เสนอศึกษาความหมายของโทสะ โมหะ ชาติ ชรา มรณะ และนิพพาน โดยอ้างอิงจากการศึกษาและคำสอนของพระพุทธเจ้า ท่านพระสารินบุตรได้กล่าวถึงการเข้าถึงนิพพาน ความหมายของพระอรหัต และธรรมที่สั้นและเข้าถึงได้

ประโยค- มังคลัตถทีปนีฉบับเล่ม ๕ หน้า ๘๙ จริงอยู่ มรรคกคำว่าถือธรรมเป็นเครื่องบรรลุพจน์นั้นที่โศล- ภูฏิญาณทำให้แจ้งอุ คอยเป็นนิมพนั่นอันเป็นอารมณ์ปัจจัย ตั้งอยู่ใน นิมพานั่นอันเป็นอธิฏฺเบจฉนั่นน่ะ ที่ช

ในมังคลัตถทีปนีฉบับเล่มที่ 5 หน้า 89 กล่าวถึงความหมายของมรรคกและธรรมที่เป็นเครื่องบรรลุที่ความโล่งใจ โดยมีการอ้างอิงถึงการสิ้นสุดของความโลภและการตัดสินบุคคลที่หลุดพ้น นอกจากนี้ยังได้พูดถึงความสำคัญของ

ประโยค- มังคดตฑาๅนี้นี่ภาษา เล่ม ๕ หน้า ๙๐ ที่นีพบนามในสูตรโดยนัยเป็นต้นว่า "ราคุณโย" เพราะความที่ท่าน กล่าวไว้โดยไม่แปลกนึกว่า "คุณ" สำวาวายายอรย์ จะกล่าวแน่นอนว่า "ของตน" (เพราะ) การบรรลุณพิพวามของผ

เนื้อหาสำรวจความสำคัญของการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนา และการวิเคราะห์คำสอนเกี่ยวกับกิเลสและการสิ้นกิเลส โดยมีการอ้างถึงอรรถกถาจารย์ที่ชี้ให้เห็นความเกี่ยวข้องของธรรมกับการบรรลุของพระอริยบุคคล เนื้อหานี้ย

ประโยค- มังคลัตถาที่นี้แปล เล่ม ๕ หน้า 92 เป็นอารมณ์แห่งธรรมกว่าคือธรรมมะย่อมละลายหลาย ด้วยอำนาจการัตดาเหตุนี้นะ นิพพานนั้น ซึ่งเป็นที่สุดแห่งสภาวะ จึงนับว่าเป็นปริยัติแห่งธรรม ด้วยอารมณ์อย่างนี้." [๕

บทนี้กล่าวถึงความสำคัญของนิพพานซึ่งเป็นที่สุดแห่งสภาวะ โดยอรรถกถาได้อธิบายว่า พระอรหัตนั้นย่อมเกิดขึ้นเมื่อโทษะและโมหะสิ้นไป ธรรมถือเป็นที่สิ้นสุดของทุกสิ่ง และนิพพานยังถือเป็นการบรรลุที่มงคล ซึ่งนำไป

ประโยค - มังคลตาปีพื่นนี้แปล เล่ม ๕ - หน้าที่ 94 มินัทพิจารณา ถึงเพิ่มเติม อา อัษฐานอกต่างปลกว่า 'ทานญฺญ ชุมจฺจริยา จิ' จึงกล่าวว่า 'พรหมจริยา' และชนหล่า อื่นผู้สอดตามอาขารชั้นนั้น ก็สอดอย่างนั้นเหมือ

บทความนี้พูดถึงการทำพระนิพพานให้แจ้งในมังคลตาปี เล่ม ๕ ซึ่งกล่าวถึงการปฏิบัติและแนวทางที่ควรยึดถือ เพื่อให้เข้าถึงพรหมจริยา โดยนำเสนอในรูปแบบการพิจารณาและการศึกษาเพื่อเข้าใจถึงความหมายนี้ได้ชัดเจนขึ้น

ประโยค- มัจจุราชนี้เป็นแปลเล่ม ๕ หน้า ๙๕ พระพุทธคุณแห่งคาถาที่ ๑๐° [๕๙๕] พึงทราบวินิจฉัยในคาถาที่ ๑๐ ต่อไปนี้ว่า ผู้อรรถสูง ได้แก่อัธนโทษธรรมฤทธิ์คือกระทบ ประอวม ครองนั่งเสล่ ว่า โลกมุติมี ได้แแก่ อัน

บทคาถาที่ ๑๐ แสดงถึงพระพุทธคุณและคุณธรรมที่เสริมสร้างจิตใจ โดยกล่าวถึงอุดมมงคลและการไม่หวั่นไหวต่อโลกธรรมทั้ง ๘ ภายในเนื้อหาจะแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการมีใจที่ปราศจากโทษ พร้อมกับการยกตัวอย่างของควา

ประโยค- มังคลตนีนี้แปล เล่ม ๕ หน้า ๙๖ ความสังเขบในฉากที่ ๑๐ นี้ ดังนี้ว่า "จิตใด ของบุคคลนั้น อันโลกธรรมภูตต้องแล้ว ย่อมไม่หวั่นไหว จิตใด ของบุคคลนั้น ไม่ มีโศก จิตใด ของบุคคลนั้น ปราศจากกลัด เพียงตั

ในบทนี้กล่าวถึงความหมายของจิตตามมังคลตนี โดยเฉพาะในฉากที่ ๑๐ ที่ชี้ให้เห็นถึงจิตที่ไม่หวั่นไหวและปราศจากโศก โดยอธิบายว่าจิตที่มีคุณลักษณะดังกล่าวทำให้บุคคลเป็นอุดมมงคล นอกจากนี้ยังมีการชี้ให้เห็นถึงคว

ประโยค- มังสิกัตตาในนี้เป็นแปล เล่ม ๕ หน้า ๙๙ ได้แก่ ย่อมไม่กลับจากธรรมเหล่านั้น สองพูดว่า ลาภ อลโก ความว่า เมื่อถามถึงแล้ว ความเสื่อมจากบิดผิงทรายบวก ก็ถึง เหมือนกัน. แม้ในบททั้งสามบิบว่า ยส เป็นต้น

เนื้อหาทางธรรมนี้ชี้ให้เห็นถึงธรรมที่เกี่ยวข้องกับลาภและความเสื่อมลาภ โดยพระอรหัตดาจารย์ได้กล่าวถึงแนวคิดที่ว่า เมื่อวัตถุมีของกินและเครื่องปิดเป็นต้นจะถูกมองว่าคือ 'ลาภ' ในขณะที่การไม่มีก็ถือว่าเป็น

ประโยค - มังคลัตถีปิเป็นเปล เล่ม ๕ หน้า ๑๐๑ ได้เฉพาะอย่างที่ ๒ เพราะจิตเป็นธรรมชาติรู้แจ้ง เพราะเหตุนั้น ท่าน จึงกล่าวว่า อภิญญาว่า ย่อมรู้แจ้งซึ่งอารมณ์ ดังนี้ เพื่อแสดงการ ที่จิตต่ออารมณ์ กล่าวคือได

บทความนี้นำเสนอการศึกษาเกี่ยวกับจิตและอภิญญาในพุทธศาสนา โดยกล่าวถึงการที่จิตมีความสามารถในการรู้แจ้งซึ่งอารมณ์ต่างๆ และการตีความ จิตตามอำนาจของสัญญาและปัญญา รวมถึงความสำคัญของการพิจารณาเพื่อเข้าถึงควา

ประโยค - มั่งคั่งดีก็เป็นเพราะ เล่ม ๕ - หน้า 102 ทั้งหมดเมื่อเอกเทศกแห่งสถานที่มีภูเขา แม่น้ำ และสมุทรเป็นต้น อัน ตนเห็นแล้ว ย่อมเรียกเขาเป็นด่านว่า เราเห็นแล้ว ฉะนั้น ผู้นักา อ่อน ได้ความโดยประกายใด

ข้อความนี้สำรวจความหมายของจิตและธรรมชาติในบริบททางธรรม โดยอธิบายถึงจิตในแง่มุมที่มีความสัมพันธ์กับอารมณ์และปัญญา การสำรวจนี้รวมถึงการศึกษาเรื่องความคิด การรับรู้ และภาวะจิต โดยมีการอ้างอิงถึงแหล่งที่ม

ประโยค – มังกลีตทีเป็นเปล เล่ม ๕ หน้า 104 ๖๙ ๑๐ ชื่อว่านะ ตั้งแต่ ๑๐ พระมารไป ชื่อว่านะมัชฌิมะ ตั้งแต่ ๒๐ พระมารชื่อว่านะ มีฎีกาสูตรนั้นว่า พระอธิการยิ้มว่าช่า วิตติBirthสุด ปฏุ ธายเถโร หมายเอา พระเถร

ในบทนี้ชี้ให้เห็นถึงจิตของภิญญาที่ได้ถูกต้องแล้วซึ่งไม่หวั่นไหวต่ออนโลกธรรม โดยอธิบายผ่านคำสอนเกี่ยวกับความเมตตาและความสูงส่งในโลก และการที่พระอรหันต์ไม่ตกอยู่ภายใต้ความกระสันหรือโกรธ จากการสนทนาระหว่

ประโยค - มั่งคลิดที่เป็นเปล เล่ม ๕ หน้า 105 ธรรมาภิพัฒน์ ย่อมไม่โกรธไม่ประทุษร้ายเลย เพราะว่าพระภิพัทธ์เหล่านั้นเป็นผู้ซึ่งศีลาทำทีบ ไม่หวั่นไหว อันใคร ๆ ให้หวั่นไหวไม่ได้ ดังนี้แล้ว ศรีพระอากาศนี้เป

เนื้อหาอธิบายถึงความรู้ในการไม่หวั่นไหวจากโลกธรรมต่างๆ โดยยกตัวอย่างบัณฑิตซึ่งมีความมั่นคงเหมือนภูเขาศิลาทำทีบที่ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งภายนอก เช่น รูป เสียง กลิ่น รส และผัสสะ นอกจากนี้ ยังกล่าวถึงการรักษา

ประโยค - มังคลัตถีเป็นสมอเล่ม ๕ หน้าที่ 106 จิตที่ตั้งมั่น (คงที่) หลุดผ่านแล้ว ของพระอริย-สาวกนั้น ผู้ฝึกที่ พิจารณาเห็น (ความเกิด) และความเสื่อม ให้หวั่นไหวไปไม่ได้ ฉะนั้น คำนั้น ท่านพระโสณเถระ เมื

เนื้อหาว่าด้วยจิตที่ตั้งมั่นและการเรียนรู้ของพระอริยสาวกในด้านการมองเห็นความเกิดและความเสื่อมของจิต โดยท่านพระโสณเถระ และอ้างอิงจากพระสูตรต่างๆ เช่น อุตตนิยบท เพื่อเน้นถึงความสำคัญของการฝึกปฏิบัติธรรม